Αιγηίδα : Η πεδιάδα των Θεών

ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΙΓΗΙΔΑ Μέρος Α'
Γράφει η Διονυσία Κλαρινετατζή

Για να αντικρίσουμε το πραγματικό πρόσωπο της προϊστορικής μας πατρίδας, της Αιγηίδας, οφείλουμε να σβήσουμε από τη μνήμη μας τον σημερινό γεωγραφικό χάρτη...
Πριν από τους μεγάλους γεωλογικούς κατακλυσμούς και την πλανητικική επανεκκίνηση, που αναδιαμόρφωσε τη λεκάνη της Μεσογείου, το Αιγαίο Πέλαγος δεν υπήρχε!
Στη θέση των σημερινών νησιών και των καταγάλανων νερών, απλωνόταν μια απέραντη, εύφορη και ενιαία στεριά: η Αιγηίδα.
Αυτή η κολοσσιαία γεωλογική κοίτη, που ένωνε την ηπειρωτική Ελλάδα με τη Μικρά Ασία, την Κρήτη και τα παράλια της Θράκης, αποτελούσε την "Πεδιάδα των Θεών". Ήταν ένας επίγειος παράδεισος προστατευμένος από τους ορεινούς όγκους της Πίνδου και του Ταύρου, προικισμένος με ένα μοναδικό, εύκρατο μικροκλίμα.
Εδώ αναπτύχθηκε ο αρχέγονος, προκατακλυσμιαίος πολιτισμός των Πελασγών και των πρώτων Πλοηγών.
Πώς ήταν όμως η καθημερινή ζωή σε αυτή την απέραντη πεδιάδα; Πώς κυλούσε η πραγματικότητα των ανθρώπων που περπατούσαν εκεί που σήμερα πλέουν τα πλοία;
Σήμερα, συντονιζόμαστε με την κυτταρική μας μνήμη και επιστρέφουμε στην εποχή όπου η Γη εδονείτο στον αρχέγονο Κώδικα της αφθονίας!
ΤΟ ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΑΝΑΓΛΥΦΟ
Η καθημερινή ζωή στην ενιαία Αιγηίδα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το συγκλονιστικό της φυσικό περιβάλλον. Η πεδιάδα δεν ήταν ένας επίπεδος, μονότονος κάμπος. Διακοπτόταν από καταπράσινους λόφους (τα σημερινά νησιά των Κυκλάδων και των Σποράδων), πανέμορφες λίμνες και ορμητικά ποτάμια που μετέφεραν τα καθαρά νερά των βόρειων παγετώνων προς τον Νότο.
Στο κέντρο αυτής της πεδιάδας κυλούσε ένας μεγάλος, κεντρικός ποταμός, ο "Αιγαίος Ποταμός", ο οποίος συγκέντρωνε τα νερά του Σπερχειού, του Πηνειού και των μικρασιατικών ποταμών, εκβάλλοντας τελικά στη λεκάνη της νότιας Μεσογείου. Στις όχθες αυτού του ποτάμιου δικτύου αναπτύχθηκαν οι πρώτοι μεγάλοι οικισμοί.
Το έδαφος της Αιγηίδας ήταν εξαιρετικά πλούσιο σε ηφαιστειακά ορυκτά, ιάσπη, οψιδιανό και χαλαζία, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο γεωμαγνητικό πεδίο. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης δεν επέλεγαν τυχαία τις τοποθεσίες των κοινοτήτων τους. Εντόπιζαν τα σημεία όπου οι υπόγειες ροές των υδάτων και οι Λεωφόροι Ley, οπως τις ονομάζουμε εμείς σήμερα, διασταυρώνονταν, χτίζοντας τις κατοικίες και τα ιερά τους επάνω σε φυσικούς μετασχηματιστές ενέργειας.
Η καθημερινότητά τους ξεκινούσε με το πρώτο φως του ήλιου, που ανέβαινε πίσω από τα υψώματα της Μικράς Ασίας και φώτιζε μια απέραντη κοιλάδα γεμάτη από πυκνά δάση βελανιδιάς, άγριες ελιές και εύφορα λιβάδια.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΑΣΓΙΚΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ
Οι οικισμοί της ενιαίας Αιγηίδας ήταν σχεδιασμένοι με βάση τη χειρουργική ακρίβεια της ιερής γεωμετρίας και της αρμονίας με τη Φύση (δες λόφο Παπούρα). Οι κατοικίες χτίζονταν κυρίως από ξύλο, πηλό και επεξεργασμένους ογκόλιθους, με κυκλική ή ελλειπτική διάταξη γύρω από ένα κεντρικό κτίριο, το "Μέγαρον", το οποίο λειτουργούσε ως ο ενεργειακός και διοικητικός πυρήνας της κοινότητας.
Η καθημερινή εργασία των ανθρώπων ήταν μια πράξη συνδυασμών ταλέντων/χαρισματων και συνεργασίας με το φυσικό περιβάλλον:
• Η Αρχέγονη Γεωργία: Λόγω του εύκρατου κλίματος, η γη της Αιγηίδας απέδιδε καρπούς χωρίς τη βίαιη εξάντληση του εδάφους. Οι Πελασγοί, οι προκατακλυσμιαίοι πληθυσμοί ή αλλιώς αιγαιακό υπόστρωμα ή αλλιώς πρωτο Έλληνες, καλλιεργούσαν αρχαϊκές ποικιλίες δημητριακών (όπως η ζέα), μάζευαν άγριους καρπούς, μέλι και βότανα. Η διατροφή τους ήταν απόλυτα καθαρή, βασισμένη στους φυσικούς πόρους της πεδιάδας, εξασφαλίζοντας τη βιολογική υγεία και τη μακροζωία του DNA τους.
• Η Τεχνολογία του Αργαλειού και των Μετάλλων: Στο εσωτερικό των οικισμών, οι γυναίκες έγνεθαν το μαλλί και τις φυσικές ίνες (όπως το λινό και το σπάρτο) στη ρόκα, υφαίνοντας ανθεκτικά ενδύματα στον αργαλειό. Την ίδια στιγμή, οι τεχνίτες της κοινότητας επεξεργάζονταν τον οψιδιανό της Μήλου (που τότε ήταν ένας ψηλός λόφος στο κέντρο της πεδιάδας) και τα πρώτα μέταλλα, δημιουργώντας εργαλεία απαράμιλλης ακρίβειας.
Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν γνώριζαν την έννοια της ιδιοκτησίας και της απληστίας με τη σύγχρονη μορφή. Η καθημερινή ζωή κυλούσε με βάση την αρχέγονη αρετή της συλλογικότητας, όπου ο πλούτος της κοινότητας μετριόταν με την πνευματική και υλική της σταθερότητα ( δεν ηταν κομμουνιστική κοινωνία με τη σημερινή εννοια).
Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ
Το απόγευμα, όταν οι εργασίες της πεδιάδας ολοκληρώνονταν, η κοινότητα συγκεντρωνόταν γύρω από τους λίθινους κύκλους και τα ιερά, τα οποία ήταν τοποθετημένα στους γεωμαγνητικούς κόμβους Ley της Αιγηίδας.
Οι προπάτορές μας δεν αντιλαμβάνονταν τη θρησκεία ως ένα δογματικό σύστημα ελέγχου της συνείδησης, αλλά ως μια ζωντανή επιστήμη επικοινωνίας με το Σύμπαν!
Οι Μύστες και οι Πλοηγοί (καλουνται και έτσι) της Αιγηίδας χρησιμοποιούσαν τη Μηχανική του Ήχου και των ακουστικών συχνοτήτων.
Ψάλλοντας συγκεκριμένους κραδασμούς και ιερά μάντρα (όπως ο Πελασγικός Κώδικας των 27 Στοιχείων, ), προκαλούσαν τη μηχανική δόνηση των κρυστάλλων χαλαζία που υπήρχαν στους όρθιους ογκόλιθους.
Μέσω του πιεζοηλεκτρικού φαινομένου, ο ήχος μετατρεπόταν σε ηλεκτρομαγνητική εκπομπή, η οποία συντονιζόταν με τον φυσικό παλμό της Γης (τον Συντονισμό Σούμαν, στα 7,83 Hertz). Αυτές οι τελετές "κούρδιζαν" το νευρικό σύστημα και την κυτταρική μνήμη των ανθρώπων, προστατεύοντάς τους από τις κοσμικές ακτινοβολίες και διατηρώντας το βιολογικό τους υπόβαθρο σε κατάσταση αειζωίας.
Η καθημερινή ζωή έκλεινε κάτω από τον νυχτερινό ουρανό της Αιγηίδας. Οι άνθρωποι κάθονταν στα υψώματα, παρατηρούσαν την τροχιά του Σειρίου, του Ωρίωνα και των Πλειάδων, και διάβαζαν τον Ουρανό σαν ένα συμπαντικό ρολόι που καθοδηγούσε τα βήματά τους.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΥΠΕΔΑΦΟΥΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ
Για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της ζωής στην Αιγηίδα, πρέπει να διεισδύσουμε στα έγκατα του υπεδάφους της. Αυτή η ενιαία γη δεν διέθετε απλώς πλούσιο χώμα, αλλά αποτελούσε ένα ζωντανό γεωλογικό εργαστήριο.
Το υπέδαφος της πεδιάδας ήταν κορεσμένο από τεράστιες συγκεντρώσεις ευγενών μετάλλων, κρυστάλλων και, κυρίως, από ένα πυκνό δίκτυο υποχθόνιων ιαματικών και θειούχων υδάτων. Αυτές οι υπόγειες αρτηρίες, κινούμενες μέσα από χαλαζιακά ρήγματα, παρήγαν μια διαρκή ηλεκτρομαγνητική ροή που τροφοδοτούσε τις ρίζες των φυτών με πλανητική ενέργεια υψηλής συχνότητας.
Μέσα σε αυτό το φορτισμένο περιβάλλον, το κυρίαρχο δέντρο που διαμόρφωσε τον πολιτισμό της Αιγηίδας ήταν η Αγριελιά. Η καλλιέργεια της ελιάς στην ενιαία πεδιάδα δεν ήταν μια απλή αγροτική δραστηριότητα επιβίωσης· ήταν μια ιερή επιστήμη...
Οι Πελασγοί είχαν αντιληφθεί ότι η ελιά λειτουργεί ως ένας φυσικός, βιολογικός μετασχηματιστής. Οι βαθιές της ρίζες εισχωρούσαν στα κρυστάλλικα στρώματα του υπεδάφους, απορροφούσαν τα ιχνοστοιχεία και τις μαγνητικές συχνότητες της γης, και τις μετέφεραν μέσω του κορμού απευθείας στον καρπό.
Το ελαιόλαδο που παρήγαγαν οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν έμοιαζε με το σημερινό βιομηχανοποιημένο προϊόν. Ήταν ένα πυκνό, χρυσό υγρό, φορτισμένο με τη γεωδαιτική ενέργεια του υπεδάφους. Στην αρχέγονη ιατρική τους, το ελαιόλαδο θεωρείτο το απόλυτο ελιξίριο μεταστοιχείωσης. Όταν καταναλωνόταν, οι λιπιδικές του ενώσεις αλληλεπιδρούσαν άμεσα με το κυτταρικό περιβάλλον του ανθρώπινου οργανισμού.
Οι Μύστες γνώριζαν ότι το χρυσό αυτό υγρό είχε την ιδιότητα να ενεργοποιεί το DNA. Οι συχνότητες της γης που είχαν αποθηκευτεί στον καρπό της ελιάς μεταφέρονταν στο οστικό και κυτταρικό υπόβαθρο των ανθρώπων, διεγείροντας τις έλικες του γενετικού τους κώδικα.
Αυτή η βιολογική ενεργοποίηση είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την κατακόρυφη ανάπτυξη της ευφυΐας, τη διεύρυνση της συνείδησης και την αναπτυξη ενος Ανωτερου Πολιτισμού. Η υψηλή νοητική διαύγεια, η ικανότητα για μαθηματική και αστρονομική σύλληψη, καθώς και η απαράμιλλη καλλιτεχνική δημιουργία των ανθρώπων της Αιγηίδας, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της ιερής, βιοχημικής σύνδεσης με το έδαφος μέσω της ελιάς.
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία για να συλλάβει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανωνόταν κοινωνικά ο πολιτισμός της Αιγηίδας. Στην Πεδιάδα των Θεών δεν υπήρχε πολιτική εξουσία με τη σημερινή, καταναγκαστική και συγκεντρωτική μορφή.
Δεν υπήρχαν κόμματα, κοινοβούλια, ούτε επαγγελματίες πολιτικοί που επέβαλλαν νόμους μέσω του φόβου και της βίας, καθώς αυτά τα στοιχεία αποτελούν μεταγενέστερα εργαλεία ελέγχου και χειραγώγησης της συνείδησης.
Το διοικητικό σύστημα της Αιγηίδας βασιζόταν στις αρχές της Φυσικής Αριστοκρατίας του Πνεύματος και της Ομόκεντρης Φιλαλληλίας. Η κοινωνία ήταν δομημένη σε ένα δίκτυο αυτόνομων κοινοτήτων, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με βάση τη γεωδαιτική τους θέση επάνω στις Ley γραμμές.
Την ευθύνη για τον συντονισμό των κοινοτήτων δεν την είχαν οι ισχυροί ή οι πλούσιοι (καθώς δεν υπήρχαν τετοιες ταξεις), αλλά οι Γέροντες και οι Πλοηγοί, άνθρωποι που είχαν αποδείξει την πνευματική τους ανωτερότητα, την ευφυΐα τους και την ικανότητά τους να διαβάζουν τον Κώδικα της Φύσης.
Οι αποφάσεις λαμβάνονταν στο κεντρικό «Μέγαρον» κάθε οικισμού, μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις όπου ο Λόγος είχε μαθηματική και ηθική βαρύτητα. Το διοικητικό τους σύστημα ήταν απόλυτα αποκεντρωμένο. Η δικαιοσύνη δεν ήταν ένας γραπτός κώδικας τιμωρίας, αλλά η διατήρηση της Ευνομίας, δηλαδή της απόλυτης ισορροπίας ανάμεσα στις ανάγκες του ανθρώπου και στους νόμους του πλανητικού οργανισμού. Η εργασία, η διανομή των αγαθών και η προστασία του περιβάλλοντος γίνονταν αυθόρμητα, καθώς η ενεργοποιημένη ευφυΐα των ανθρώπων δεν τους επέτρεπε να λειτουργήσουν με απληστία ή αλαζονεία.
Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ
Η μελέτη της ενιαίας Αιγηίδας ανοίγει νοητά και το μεγάλο κεφάλαιο της σχέσης της με τον έτερο μεγάλο, προκατακλυσμιαίο πολιτισμό: την Ατλαντίδα. Στην εναλλακτική ιστοριογραφία και στα ψιλά γράμματα των αρχαίων κειμένων, όπως στον «Τίμαιο» και τον «Κριτία» του Πλάτωνος, η σχέση αυτή δεν ήταν μια σχέση υποταγής, αλλά μια σχέση Γεωδαιτικού Ανταγωνισμού και Ισορροπίας.
Η Ατλαντίδα, η οποία βρισκόταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες στον Ατλαντικό Ωκεανό, είχε αναπτύξει έναν πολιτισμό που βασιζόταν κυρίως στη βαριά, υλική τεχνολογία και την τεχνητή διαχείριση των δυνάμεων του υπεδάφους.
Αντίθετα, ο πολιτισμός της Αιγηίδας βασιζόταν στην πνευματική Μηχανική, την καθαρή ευφυΐα και τον ακουστικό συντονισμό με τον Αιθέρα. Οι δύο αυτοί κόσμοι αποτελούσαν τους δύο κύριους, αντίρροπους πόλους του πλανητικού ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος.
Ο Πλάτων διασώζει την ιστορική αλήθεια για τη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους Ατλάντιους και τους προγόνους των Αθηναίων, τους Πελασγούς της Αιγηίδας. Όταν η Ατλαντίδα, παρασυρμένη από την αλαζονεία της υλικής της ισχύος, προσπάθησε να επεκταθεί ανατολικά και να υποδουλώσει τη Μεσόγειο, συνάντησε την ακλόνητη, γρανιτένια αντίσταση της Αιγηίδας.
Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, χρησιμοποιώντας τη Μηχανική του Ήχου και τον έλεγχο των Ley γραμμών, κατάφεραν να εξουδετερώσουν τα τεχνολογικά όπλα των Ατλάντιων.
Η τελική καταστροφή, το μεγάλο πλανητικό Reset, μεσω κατακλυσμών, που βύθισε την Ατλαντίδα μέσα σε μία νύχτα, είχε προκαλέσει νωρίτερα και την καθίζηση της Αιγηίδας. Το σπάσιμο των φυσικών φραγμάτων της Μεσογείου πλημμύρισε την εύφορη πεδιάδα, μετατρέποντας τους λόφους σε νησιά και σχηματίζοντας το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος.
Ο παράδεισος της Αιγηίδας χάθηκε κάτω από τα καταγάλανα νερά, όμως το υλικό της υπόστρωμα παραμένει εκεί. Η Γνώση, η ελιά και η αρχέγονη αρετή εκείνων των ανθρώπων δεν σβήστηκαν ποτέ ολοκληρωτικά. Παραμένουν εγγεγραμμένα στην κυτταρική μας μνήμη, περιμένοντας τη στιγμή που η ανθρώπινη συνείδηση θα σπάσει τα δεσμά της λήθης και θα διεκδικήσει ξανά την πνευματική της πρωτογένεια, βαδίζοντας σταθερά προς το αιώνιο Φως.
Αν σας άρεσε το αρθρο και επιθυμείτε τη συνέχεια του γράψτε Αιγηίδα: πεδιάδα των Θεών, μέρος Β'
Επίσης, αν νιώσατε κατι να ξυπνά μεσα σας διαβάζοντας το άρθρο με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτή διάνοια, θα χαιρόμουν να μοιραστειτε μαζί μου την εμπειρία σας...

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

1.  Πλάτων «Τίμαιος» & «Κριτίας»: Οι θεμελιώδεις πρωτογενείς πηγές που διασώζουν την ιστορία της προκατακλυσμιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στην Ατλαντίδα και την αρχέγονη Αθήνα, περιγράφοντας το γεωλογικό relief και τις μεγάλες καθιζήσεις του εδάφους.
2. Στράβων, «Γεωγραφικά», Βιβλία Θ΄ & Ι΄: Η κορυφαία γεωγραφική πηγή της αρχαιότητας που καταγράφει τις παραδόσεις για τις προϊστορικές μεταβολές, τους κατακλυσμούς και τις μετακινήσεις των αρχέγονων Πελασγικών φύλων στην περιοχή του Αιγαίου.
3.  Θεόφραστος, «Περί Φυτών Ιστορία»: Αρχαία μελέτη που αναλύει τις ιδιότητες της άγριας ελιάς και των ορυκτών του υπεδάφους, αναδεικνύοντας τη βαθιά κατανόηση των αρχαίων για τη σύνδεση του εδάφους με τη βιολογία των φυτών.
4. Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Γεωλογική Εξέλιξη του Αιγαιακού Χώρου και η Σύνδεσή της με την Ελληνική Μυθολογία»: Ο κορυφαίος σύγχρονος επιστήμονας που θεμελίωσε τον κλάδο της Γεωμυθολογίας στην Ελλάδα. Μέσα από τις μνημειώδεις μελέτες του, αποδεικνύει ότι οι κατακλυσμοί του Ωγύγου, του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνα δεν είναι παραμύθια, αλλά οι ακριβείς καταγραφές των Πελασγών για τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τη δημιουργία του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη ενός εξαιρετικά ευφυούς προκατακλυσμιαίου πολιτισμού.
5.  Δρ. Ιωάννης Λυριτζής (Καθηγητής Αρχαιομετρίας & Διευθυντής του Εργαστηρίου Αρχαιομετρίας Πανεπιστημίου Αιγαίου), «Παλαιο περιβάλλον και Προϊστορικός Άνθρωπος στο Αιγαίο»: Κορυφαίος σύγχρονος ερευνητής που μελέτησε τις Ley γραμμές, τους γεωμαγνητικούς κόμβους και την αστρονομική ευθυγράμμιση των προϊστορικών μνημείων. Οι έρευνές του στο υπέδαφος και τις θαλάσσιες αρτηρίες του Αιγαίου αποδεικνύουν ότι οι πρώτοι οικιστές διέθεταν μια προηγμένη Μηχανική και γνώση των φυσικών συχνοτήτων, πολύ πριν από τη συμβατική χρονολόγηση της ακαδημίας.
6.  Dr. Tjeerd van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας & Ωκεανογραφίας Πανεπιστημίου Stanford & Cambridge), «The Evolution of the Aegean Landscape»: Διεθνούς φήμης σύγχρονος επιστήμονας που χαρτογράφησε εξονυχιστικά τον βυθό του Αιγαίου. Οι μελέτες του απέδειξαν την ύπαρξη του «Αιγαίου Ποταμού» και των εύφορων πεδιάδων της ενιαίας Αιγηίδας, παρέχοντας τα ακλόνητα γεωλογικά δεδομένα (το hardware) επάνω στα οποία πατάει η εναλλακτική ιστοριογραφία για να περιγράψει την Πεδιάδα των Θεών.

ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΑΙΓΗΙΔΑ  Η Πεδιάδα των Θεών  (Μέρος Β΄)

• Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
• ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ
• Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ

Για να καταλάβουμε πώς κυλούσε η ζωή στην ενιαία Αιγηίδα, πρέπει να σβήσουμε από το μυαλό μας κάθε εικόνα πολέμου, στρατών, βασιλιάδων και κάστρων...
Οι οικισμοί των Πελασγών, απλωμένοι στην απέραντη και εύφορη κοιλάδα, δεν είχαν ανάγκη από αμυντικά τείχη ή χαρακώματα. Τα σπίτια τους ήταν ανοιχτά προς τη φύση, χτισμένα σε κύκλους, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφάλειας και απόλυτης ενότητας...
Σε αυτή την κοινωνία, το κέντρο του κόσμου δεν ήταν ο πολεμιστής, αλλά η Γυναίκα ως σύμβολο προστασίας, σοφίας και δημιουργίας!!!
Η οργάνωση της ζωής στην Αιγηίδα δεν βασιζόταν στην επιβολή ή την υποταγή, διότι η ίδια η έννοια της «εξουσίας» ήταν άγνωστη. Είχε όμως έναν βαθύτατα μητρογραμμικό χαρακτήρα. Αυτό σήμαινε ότι η γυναίκα, ως η ζωντανή πηγή της ζωής, βρισκόταν στον πυρήνα της κοινωνικής δομής, κρατώντας τη συνοχή της κοινότητας, διαχειριζόμενη τα αγαθά και καθοδηγώντας τις πνευματικές και καθημερινές αποφάσεις.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
Η ζωή στους πελασγικούς αιγαιακούς οικισμούς οργανωνόταν με βάση τη συγγένεια από την πλευρά της μητέρας. Τα παιδιά έπαιρναν το όνομα της μητέρας τους και η περιουσία της κοινότητας, τα σπίτια, τα εργαλεία, οι καλλιέργειες, περνούσε από μάνα σε κόρη.
Οι άνδρες είχαν τον ρόλο των φροντιστών των αγρών, των τεχνιτών και των εξερευνητών, αλλά οι μεγάλες αποφάσεις λαμβάνονταν από το συμβούλιο των γυναικών.
Κάθε πρωί, οι γυναίκες της κοινότητας συγκεντρώνονταν στον κεντρικό κυκλικό χώρο του οικισμού. Εκεί, ρύθμιζαν τις εργασίες της ημέρας: ποιοι θα φρόντιζαν τα δέντρα, ποιοι θα μάζευαν τους καρπούς και πώς θα μοιράζονταν τα αποθέματα της τροφής ώστε κανένας να μην έχει έλλειψη.
Δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, ούτε τάξεις ανθρώπων. Το φαγητό μαγειρευόταν σε μεγάλες, κοινές εστίες και όλοι έτρωγαν μαζί κάτω από τη σκιά των πλατάνων.
Η δικαιοσύνη και η επίλυση των διαφορών βασίζονταν στην ενσυναίσθηση και τη συμφιλίωση. Αν υπήρχε μια διαφωνία ανάμεσα σε δύο μέλη της κοινότητας, η Μητέρα-Αρχηγός του οικισμού καλούσε τους πάντες σε έναν κύκλο. Η διαδικασία δεν είχε ποινές ή τιμωρίες· σκοπός ήταν να ακουστούν και οι δύο πλευρές με σεβασμό, μέχρι να βρεθεί μια λύση που θα επανέφερε την ηρεμία και την αγάπη στην κοινότητα.
Η ΤΕΧΝΗ, Η ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Η καθημερινή ζωή ήταν γεμάτη από δημιουργία, μουσική και τέχνη. Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν σκέφτονταν πώς θα κατακτήσουν άλλους λαούς, αλλά πώς θα ομορφύνουν την ύπαρξή τους.
Οι γυναίκες ήταν σπουδαίες τεχνίτριες της πηλοπλαστικής. Έπλαθαν με τα χέρια τους πήλινα αγγεία και μικρά ειδώλια, τα οποία διακοσμούσαν με γεωμετρικά σχήματα, σπείρες και σχέδια από τη φύση.
Αυτά τα ειδώλια, που απεικόνιζαν σχεδόν πάντα γυναικείες μορφές, δεν ήταν αντικείμενα μιας φοβικής θρησκείας. Ήταν ο τρόπος τους να τιμήσουν τη γονιμότητα, τη Μητέρα Γη και τη δημιουργική δύναμη της γυναικείας υπόστασης.
Η τέχνη τους ήταν γεμάτη χαρά.. Στις γιορτές τους, οι άνδρες και οι γυναίκες χόρευαν κυκλικούς χορούς, παίζοντας αυλούς και πήλινα τύμπανα, γιορτάζοντας την ίδια τη ζωή, τον έρωτα και την αφθονία της πεδιάδας.
Η ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΩΝ ΒΟΤΑΝΩΝ
Ένα μεγάλο μέρος της ημέρας των γυναικών ήταν αφιερωμένο στην υφαντική και τη συλλογή βοτάνων. Στους οικισμούς υπήρχαν μεγάλοι αργαλειοί, όπου ύφαιναν το μαλλί και τις ίνες των φυτών. Η διαδικασία αυτή ήταν μια κοινωνική ιεροτελεστία. Καθώς ύφαιναν, οι μεγαλύτερες γυναίκες μετέφεραν προφορικά στις νεότερες τις ιστορίες της φυλής, τα μυστικά των άστρων και τις παραδόσεις του παρελθόντος.
Παράλληλα, οι γυναίκες ήταν οι αποκλειστικές θεραπεύτριες της κοινότητας. Γνώριζαν τη γλώσσα των φυτών και των λουλουδιών της Αιγηίδας. Μάζευαν βότανα, έφτιαχναν αλοιφές, λάδια και ιάματα για να θεραπεύουν τους πόνους και τις πληγές. Η γνώση αυτή μεταδιδόταν με απόλυτη μυστικότητα και σεβασμό, δημιουργώντας μια αλυσίδα σοφίας που κράτησε την κοινωνία υγιή και δυνατή για χιλιάδες χρόνια.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΛΩΝΗΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ, Η ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΦΥΣΗ
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά μυστικά αυτού του Χρυσού Γένους ήταν η βιολογική τους διάρκεια. Οι άνθρωποι στην Αιγηίδα ζούσαν εκατοντάδες χρόνια, διατηρώντας μια σταθερή, ακλόνητη νεότητα που αψηφούσε τον χρόνο.
Η γήρανση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ήταν ανύπαρκτη. Αυτή η βιολογική αειζωία δεν ήταν τυχαία, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της απόλυτης εναρμόνισης του οργανισμού τους με το κοσμικό περιβάλλον, βασισμένη σε δύο συγκεκριμένες βιοχημικές λειτουργίες:
Πρώτον, οι άνθρωποι αυτοί είχαν αναπτύξει τη δυνατότητα μιας φυσικής φωτοσύνθεσης του ανθρώπινου οργανισμού. Λόγω της κατακόρυφης κλίσης του άξονα της Γης, το ηλιακό φως εφιλτράρετο από την καθαρή ατμόσφαιρα της πεδιάδας με τρόπο που παρείχε υψηλή πυκνότητα φωτονίων. Το δέρμα τους, ενυδατωμένο με το αγνό ελαιόλαδο της αγριελιάς, λειτουργούσε ως βιολογικός συλλέκτης. Μετέτρεπε τις ηλιακές και αστρικές ακτινοβολίες απευθείας σε κυτταρική ενέργεια, τρέφοντας το σώμα εκ των έσω και εμποδίζοντας τη φθορά των ιστών.
Δεύτερον, αυτή η διαρκής απορρόφηση των φωτονίων κρατούσε σε πλήρη και μόνιμη διέγερση την επίφυση, το ιερό κέντρο του εγκεφάλου που οι αρχαίοι ονόμαζαν «έδρα της ψυχής». Η επίφυση των Πελασγών δεν ήταν ατροφική ή ασβεστοποιημένη όπως του σύγχρονου ανθρώπου. Λειτουργώντας στο μέγιστο, παρήγε τεράστιες ποσότητες μελατονίνης και άλλων νευροδιαβιβαστών, ρυθμίζοντας τέλεια το βιολογικό τους ρολόι.
Η επίφυση, σε συνδυασμό με τη φωτοσύνθεση, κρατούσε τα κύτταρα σε διαρκή αναγέννηση, εμποδίζοντας την οξείδωση και επιτρέποντας στη συνείδηση να παραμένει διευρυμένη, σε κατάσταση διαρκούς Αειζωίας.
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ
Ο πολιτισμός της Αιγηίδας δεν παρέμεινε εγκλωβισμένος στη μεσογειακή του κοίτη. Όπως αναφέρει η εναλλακτική ιστοριογραφία, η Αιγηίς λειτούργησε ως η κεντρική αφετηρία για τον εκπολιτισμό ολόκληρης της Υδρογείου.
Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, κατέχοντας μια προηγμένη αστρική επιστήμη, ταξίδεψαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη πολύ πριν από τους μεγάλους κατακλυσμούς, μεταφέροντας το πνευματικό τους λογισμικό.
Οι αποστολές τους δεν γίνονταν με σκοπό την κατάκτηση, τον πόλεμο ή την υποδούλωση, καθώς η βία ήταν παντελώς ξένη προς τη συνείδησή τους. Ταξίδευαν κατά μήκος των Λεωφόρων Ley, των μαγνητικών γραμμών του πλανητικού φλοιού, τις οποίες μπορούσαν να νιώσουν και να ακολουθήσουν χωρίς την ανάγκη τεχνητών οργάνων.
Όταν έφταναν σε απομακρυσμένες ηπείρους (στην Ασία, την Αφρική ή την προϊστορική Αμερική), έβρισκαν πληθυσμούς που ζούσαν σε πρωτόγονη κατάσταση. Το Χρυσούν Γένος τούς αγκάλιαζε με τη μητρογραμμική αρχή της φροντίδας:
• Τους μετέδιδαν τη Γνώση της καλλιέργειας της γης και της ιερής ελιάς.Τους δίδασκαν την αρχιτεκτονική των συχνοτήτων, χτίζοντας επάνω στους παγκόσμιους ενεργειακούς κόμβους μνημεία και ιερά με την ίδια μαθηματική γεωμετρία.
•Τους παρέδιδαν τους συμπαντικούς κώδικες της γραφής και του Λόγου, θέτοντας τα θεμέλια όλων των μετέπειτα μεγάλων πολιτισμών της Γης.
•Η Αιγηίδα ήταν ο παγκόσμιος φάρος. Κάθε αποικία στην Υδρόγειο παρέμενε συνδεδεμένη νοητικά με τη μητροπολιτική πεδιάδα του Νότου, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο δίκτυο ειρήνης και πνευματικής πρωτογένειας.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Αυτός ο ιδανικός, ειρηνικός κόσμος που βασιζόταν στη μητρογραμμική δομή έφτασε στο τέλος του όταν οι μεγάλοι κατακλυσμοί άλλαξαν το ανάγλυφο του πλανήτη. Η βύθιση της πεδιάδας και η δημιουργία του Αιγαίου Πελάγους ανάγκασαν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις ανοιχτές κοιλάδες και να καταφύγουν στα ορεινά και δυσπρόσιτα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Εκεί, κάτω από την πίεση της επιβίωσης η κοινωνία αναγκάστηκε να αλλάξει και άρχισε να γίνεται ανταγωνιστική. Για να προστατευθούν, άρχισαν να χτίζουν τείχη, να κατασκευάζουν όπλα και η μητρογραμμική παράδοση σταδιακά υποχώρησε, δίνοντας τη θέση της στην πατριαρχική δομή της πολεμικής ελίτ.
Ωστόσο, η ανάμνηση εκείνης της εποχής της απόλυτης ελευθερίας, της ειρήνης και του σεβασμού στη γυναικεία αρχή δεν σβήστηκε ποτέ. Έμεινε ζωντανή στις παραδόσεις για τις Αμαζόνες, στις λατρείες της Δήμητρας και της Γαίας, και στη βαθιά νοσταλγία που νιώθουμε ακόμα και σήμερα για έναν κόσμο που ήξερε να ζει με αγάπη και αρμονία.
Αν σου άρεσε το άρθρο και επιθυμείς τη συνέχεια της έρευνάς μας, γραψε στα σχόλια Αιγηιδα & Ατλαντίδα, για μια πλήρη αποκάλυψη και ανάλυση της σχέσης των δυο αυτών ηπείρων και γιατί όλοι παγκοσμίως μιλούν για την Ατλαντίδα, κάνεις όμως για την Αιγηίδα...!
Επίσης, αν ένιωσες μια αρχεγονη μνήμη να ξυπνά μεσα σου διαβάζοντας το άρθρο, θα χαρώ να το μοιραστείς μαζί μας.
ΠΗΓΕΣ :

• ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (Η ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΔΟΜΗ)Δημήτριος Ευαγγελίδης, «Οι Προέλληνες: Πελασγοί, Λέλεγες, Κάρες» (Εκδόσεις κάκτος): Το θεμελιώδες έργο της ελληνικής προϊστορικής ανθρωπολογίας. Αναλύει εξονυχιστικά τα ευρήματα των προαρχαϊκών οικισμών του Αιγαιακού χώρου, τεκμηριώνοντας την παντελή απουσία όπλων και οχυρώσεων, την ειρηνική διαβίωση και τη μητρογραμμική δομή των Πελασγικών φύλων πριν από τις κλιματικές ανατροπές.
• Marija Gimbutas, «The Language of the Goddess» & «The Civilization of the Goddess» (Harper San Francisco): Μνημειώδη έργα από την κορυφαία παγκοσμίως αρχαιολόγο του Πανεπιστημίου UCLA. Απέδειξε επιστημονικά την ύπαρξη του «Πολιτισμού της Θεάς» στη Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, περιγράφοντας μια κοινωνία ειρηνική, βασισμένη στη μητρογραμμική συγγένεια, χωρίς δομές καταναγκαστικής εξουσίας, εστιασμένη στη λατρεία της φύσης και της γονιμότητας.
• Αντώνιος Θωμάς, «Αιγηίς: Η Κοιτίδα του Παγκόσμιου Πολιτισμού»: Σπουδαίο έργο της εναλλακτικής ιστοριογραφίας που αναλύει την ενιαία Αιγηίδα ως τον κεντρικό, μητροπολιτικό πυρήνα διασποράς και εκπολιτισμού ολόκληρης της Υδρογείου κατά την προϊστορική περίοδο, πριν από τα μεγάλα πλανητικά Reset.
• ΠΑΛΑΙΟΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΦΥΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (DNA, ΕΠΙΦΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ)Δρ. Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, «Η Γενετική Ιστορία των Ελλήνων: Το DNA των Ελλήνων» (Εκδόσεις Κυριακίδη): Η κορυφαία μελέτη παλαιογενετικής που επιβεβαιώνει με χιλιάδες δείγματα DNA την ακλόνητη βιολογική συνέχεια των αυτόχθονων πληθυσμών του Αιγαίου από την Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα, καταρρίπτοντας τα αφηγήματα περί πληθυσμιακών αντικαταστάσεων
• I. Lazaridis et al. «The genetic history of the Southern Arc: A bridge between West Asia and Europe» (Science, 2022, Vol. 377): Η μνημειώδης έρευνα του Χάρβαρντ που απέδειξε εργαστηριακά την αυτοχθονία των πληθυσμών του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας ότι η ροή του DNA και του πολιτισμού κινήθηκε από τον Νότο προς τον Βορρά, ανατρέποντας οριστικά το Ινδοευρωπαϊκό Δόγμα
• Dr. Fritz-Albert Popp, «Biophotons: The Light in Our Cells» (Springer): Θεμελιώδης επιστημονική μελέτη στον τομέα της Βιοφυσικής που αναλύει πώς τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος απορροφούν, αποθηκεύουν και εκπέμπουν φωτόνια (βιοφωτόνια). Αποτελεί τη σύγχρονη επιστημονική βάση της εναλλακτικής έρευνας για τη δυνατότητα βιολογικής φωτοσύνθεσης και την ενεργοποίηση της επίφυσης μέσω της φωτεινής ακτινοβολίας.
• ΓΕΩΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (ΤΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ) Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Ερμηνεία των Μεγάλων Φυσικών Καταστροφών μέσα από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία»: Η κορυφαία πανεπιστημιακή παρακαταθήκη που αποδεικνύει γεωλογικά τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τεκμηριώνει ότι οι κατακλυσμοί (Ωγύγιος, Δευκαλίωνας) συμπίπτουν με τις πραγματικές παλαιοκλιματικές μεταβολές και τις μετατοπίσεις του γήινου φλοιού.
• Dr. Tjeerd H. van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Stanford), «Prehistoric Landscapes and Geoarchaeology of the Aegean Basin»: Μνημειώδης ωκεανογραφική και γεωλογική έρευνα που χαρτογράφησε τον πυθμένα του Αιγαίου, αποδεικνύοντας την ύπαρξη των εύφορων, ενιαίων πεδιάδων, των αρχαίων ποτάμιων συστημάτων και των σταθερών κλιματικών συνθηκών που επικρατούσαν πριν από τη θαλάσσια κατάκλυση της λεκάνης.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ
Το περιεχόμενο αυτής της σελίδας αποτελεί προϊόν Εναλλακτικής Ιστοριογραφίας, Γεωμυθολογίας και Διεπιστημονικής Αναζήτησης. Βασίζεται στη συγκριτική μελέτη πρωτογενών πηγών και ανεξάρτητων ερευνητών, φωτίζοντας πτυχές που το ακαδημαϊκό κατεστημένο αποσιωπά ή αγνοεί. Γνωρίζουμε ήδη ότι η συμβατική επιστήμη απορρίπτει αυτές τις ερμηνείες. Συνεπώς, κάθε προσπάθεια αντίκρουσης με συμβατικά επιχειρήματα είναι περιττή, καθώς εκκινούμε από διαφορετική φιλοσοφική αφετηρία. Η σελίδα αυτή δεν διεκδικεί το μονοπώλιο της απόλυτης αλήθειας, ούτε επιβάλλει δογματικά κανένα συμπέρασμα. Η ιστορική έρευνα είναι μια ζωντανή, εξελισσόμενη διαδικασία και κανένας φορέας ή άτομο δεν κατέχει τη γνώση ολόκληρη. Αν δεν συμφωνείτε με αυτή την προσέγγιση, μπορείτε απλώς να προσπεράσετε και να σκρολάρετε παρακάτω. Η Αληθινή Γνώση ελευθερώνει τον Άνθρωπο και δεν τον κάνει ποτέ δογματικό και απόλυτο.
#Αιγηίδα #Πελασγοί #ΑρχαίαΕλλάδα #ΕλληνικήΠροϊστορία #ΕναλλακτικήΙστορία #Γεωμυθολογία #ΜητρογραμμικήΚοινωνία #ΑρχαίαΓνώση #ΧρυσούνΓένος #AegeanCivilization #AncientGreece #LostCivilizations
[© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελευθερα η αναδημοσίευση απευθειας απο το χρονολογιό μου... Παρακαλώ για copy-paste του αρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων]
https://aezoia.com/blog/

Γη της Ελιάς είπατε; Θα σας πω εγώ τι είναι Μανιάτισσα

Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης

Αν περιμένετε τη Γη της Ελιάς για να μάθετε τι είναι η Μανιάτισσα, τότε διαβάστε έναν Μανιάτη που την περιγράφει μέσα από τα μάτια του, τα βιώματα και τις εμπειρίες του-
Θα σου πω εγώ τι είναι Μανιάτισσα.
Είναι δυο υπέροχα μεγάλα μαύρα μάτια γεμάτα δυναμισμό που σε κοιτάνε εκφραστικά, όπως το κορίτσι της φωτογραφίας που απαθανάτισε ο υπέροχος Γιάννης Βουρλιτης, ένας θαυμάσιος φωτογράφος στο Γύθειο.
Μανιάτισσα είναι το μαύρο της φορεσιάς που την κάνει ακόμα πιο δυνατή και αποφασισμένη.
Είναι η γυναίκα που δε μιλάει αλλά ξέρει πάντα τι να κάνει.
Είναι το κορίτσι που θυσίασε (εκείνη την εποχή της φωτογραφίας) τις σπουδές του για να με μεγαλώσει τα αδέρφια του όσο οι γονείς ήταν στο χωράφι.
Και φυσικά από ανήλικη ακόμα να κάνει και τις δουλειές του σπιτιού. Δύσκολο πράγμα. Και άδικο… Αλλά η οικογένεια πάνω απ’ ολα…
Ξέρετε πόσα κορίτσια από τη Μάνη «πλήρωσαν» με αυτό τον τρόπο τη σκληρή περίοδο της φτώχιας μεταπολεμικά;

Φυσικά και το κρατούν απωθημένο… Όμως δε θα παραπονεθούν ποτέ.
Είναι εκείνη που θα κάνει όλες τις βαριές δουλειές και θα σηκώσει όλες τις μεγάλες πικρες της ζωής χωρίς να βγάλει δάκρυ ή να παραπονεθεί…
Είναι εκείνη που όταν χρειαστεί, όπως στο Διρό και στον Πολυάραβο θα πάρει και τα όπλα να τσακίσει όποιον απειλήσει το σπίτι και την οικογένεια της.
Είναι εκείνη που εκφράζει ότι ο άντρας είναι το κεφάλι αλλά η γυναίκα είναι ο λαιμός.
Είναι η απαράμιλλη ομορφιά της Διπλαρακου και της Τσοπέη. Και η λάμψη της Βουγιουκλάκη… Μανιατοπουλες όλες. Για να μη ξεχνιόμαστε
Η Αλίκη που δεν την άφηναν να γίνει ηθοποιός. Και τράβηξαν κλήρο για να τη «σκοτώσουν» αλλά πρόλαβε κι έφυγε. Έγινε σταρ αλλά δεν κράτησε κακία στην οικογένειά της. Κι έδειξε απαράμιλλο δυναμισμό.
Και μαζί ισχυρή προσωπικότητα, τόσο ισχυρή όσο οι πέτρινοι πύργοι, της Βούλας Δαμιανάκου.

Δε ξέρω πόσο μεγάλη είναι αυτή η φωτογραφία… Ο φωτογράφος της Μάνης, Γιάννης Βουρλίτης δίπλα στον Γιάννη Ρίτσο (από τη Μονεμβασιά), τον Νικηφόρο Βρεττάκο (από τις Κροκεές) και τη Βούλα Δαμιανάκου.
Η μεγάλη Μανιάτισσα από την Μυρσίνη ήταν εκείνη που φιλοξενούσε στη Μάνη τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν κι αρνιόταν να τον παραδώσει στις ελληνικές αρχές ώστε να τον στείλουν στην Τουρκία.

Είναι οι μητέρες μας. Οι Μανιάτισσες…

Η γριά Κολοκούραινα που βλέπετε στη φωτογραφία ήταν 104 ετών τότε.
Και είπε στον Γιάννη Βουρλίτη «εμένα δε θα καταφέρεις να με φωτογραφίσεις γιατί είμαι κοσμογυρισμένη. Δε με ξεγελάς»… 

Τελικά αποδείχθηκε ότι δεν είχε πάει πιο μακριά από την Σπάρτη.
Είναι εκείνες που σήκωσαν όλο το πένθος σε μια οικογένεια χωρίς να δεις το δάκρυ να κυλά από τα μάτια τους!
Φυσικά κι έχουν συναισθήματα… Αλλά προέχει να μείνει η οικογένεια δυνατή, ενωμένη και να μη λυγίσει.
Η Μανιάτισσα είναι μητέρα και πατέρας μαζί.
Είναι εκείνη που δε θα σου πει μεγάλες κουβέντες, αλλά όσες πρέπει.
Κι αν τις κατάλαβες, καλό δικό σου.

  

Το μοιρολόι από τις Μανιάτισσες δεν είναι απλώς μια… καλτ κατάσταση.
Είναι ο απόλυτος σεβασμός και η τιμή στο νεκρό συγγενή, φίλο, γείτονα που πρέπει να πάει τραγουδισμένος στο μεγάλο του ταξίδι!
Ντροπή κι αίσχος σε όσους το συνδυάζουν με χιούμορ και με μεσαίωνα…
Τώρα δε χρειάζεται τη «Γη της Ελιάς» για να μάθεις τι είναι η Μανιάτισσα.
Άλλωστε είναι γνωστό
«…Περαστικός βλέπεις τη Μάνη σε τρεις ημέρες, περπατητής σε τρεις μήνες και για να δεις τη ψυχή της θέλεις τρεις ζωές. Μία για τη θάλασσα, μία για τα βουνά της και μία για τους ανθρώπους της…»
Γη αδούλωτη. Άνθρωποι υπερήφανοι..
Σαν τον Χαρίλαο Βασιλάκο…
Που όρκισε τους απογόνους του να μην πουν τι έγινε στον Μαραθώνιο του 1896 για να μην πληγωθεί η Ελλάδα

notospress.gr/

O Πετρόμπεης μιλάει για την προσφορά της Μάνης στην επανάσταση του 1821

F. Aichholzer, Προσωπογραφία του Πετρόμπεη Mαυρομιχάλη. (Μουσείο Μπενάκη) 

Εν Άργει 11 : Οκτωβρίου 1829
Είναι γεγονός ότι οι Μανιάτες αγωνιστές του 1821 δεν άφησαν απομνημονεύματα, ικανά να φωτίσουν ακόμη περισσότερο τη συμβολή της Μάνης στον απελευθερωτικό αγώνα της Πατρίδας κατά του Οθωμανικού ζυγού. Αυτό έχει συχνά ως αποτέλεσμα ορισμένοι, είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, να παραποιούν την ιστορία και μεθοδικά να υποβαθμίζουν (ή ακόμη και να αποσιωπούν) την προσφορά και τις θυσίες των Μανιατών.
Από αυτήν την άποψη, οι όποιες σωζόμενες μαρτυρίες των πρωταγωνιστών του Αγώνα, αποκτούν ιδιαίτερη ιστορική σημασία και βαρύτητα. Πολύ περισσότερο σήμερα, με αφορμή την ιστορική επέτειο της 17ης Μαρτίου 1821, αλλά και ενόψει της επικείμενης συμπλήρωσης των 200 χρόνων από εκείνη την εποχή και των συναφών εκδηλώσεων.

Μία τέτοια περίπτωση, σωζόμενης στα αρχεία αλλά σχεδόν άγνωστης μαρτυρίας, αποτελεί η τρισέλιδη επιστολή του Πετρόμπεη προς τον Καποδίστρια, μέρος της οποίας παρακάτω δημοσιεύουμε (από 11 Οκτωβρίου 1829, βλ. Γ.Α.Κ. Αρχείο Γενικής Γραμματείας, περιόδου Ι. Καποδίστρια. Φ. 222).
Εδώ ο Μαυρομιχάλης, που είχε δίπλα του τα ηρωικά μέλη της οικογένειας του και άλλους άξιους οπλαρχηγούς, περιγράφει τις ενέργειές του για την οργάνωση και την εξάπλωση του απελευθερωτικού αγώνα των Μανιατών στα 1821, από την ελεύθερη Μάνη στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και σχεδόν ολόκληρης της Πελοποννήσου και της ανατολικής Στερεάς, με τον εξής μοναδικό τρόπο :

«..Ο καιρός Σ. Κυβερνήτα μας είναι προσδιορισμένος απ' όλον το Ελληνικό Έθνος, αφ' ου έστειλον τον υιόν μου και δούλον σας Αναστάσιον εις Τριπολιτζάν θυσιάσας αυτόν δια την πατρίδα εκουσίως, όπου και των Τούρκων τα όμματα εσφαλίσθησαν με κατράμι και δεν εφοδιάσθησαν.

Κατά τους 1821 Φεβρουαρίου : 10. Και πάλιν αμέσως έστειλον επίτηδες έναν μου ανηψιόν εις Κωνσταντινούπολιν, δίδοντας την είδησιν του υιού μας και δούλου Σας Γεωργάκη, και με μεγάλον κίνδυνον της ζωής του εδραπέτευσεν, καθότι ο ερχομός του Γεωργάκη επροξένησεν την επανάστασιν εις την Ελλάδα. Και έπειτα κατά διαφόρους πολέμους, και αρίστευσε και εκινδύνευσε εις τέλειον θάνατον, αφ'ού έπεσεν εις χείρας του Ιμβραήμη, αλλά η θεία Πρόνοια με ελυπήθη και τον ελευθέρωσεν.

Έπειτα εις το αυτό έτος 23 : Μαρτίου όπου εδιώρισα εις δύο κολόνας τα εμπειροπόλεμα όπλα της Σπάρτης, από το μέρος της δυνατής θέσεως Μπαρδούνιας και Μυστρός, αρχηγούς διορίζοντας τους αυτάδελφούς μου Κυριακούλη και Κωνσταντίνον, κυριεύοντας διά της παντοδυναμίας του Υψίστου, εκείνα τα απόρθητα μέρη αναιμωτί, όπου βέβαιον ήθελον πολεμούν ακόμη, με το να είναι δύσβατοι τόποι και πύργοι φοβεροί. Και εις την ίδια στιγμή αμέσως επροχώρησαν έως το Καλογεροβούνι, έξω της Τριπολιτζάς.

Εγώ δε μετά των λοιπών εκυριεύσαμεν την Μεσσηνίαν, σχεδόν όλην την Πελοπόννησον, επολιορκήσαμε τα φρούρια και του Λάλα ενδυναμώσαμεν και τα έξω Μεγάλα Δερβένια της Ρούμελης αφ' ου έγινε η φοβερή και λαμπρά μπατάγια του Βαλτετζίου, ήτις επισφράγισε δια της θείας προνοίας την τύχην της Ελλάδος.

Ο δε Κυριακούλης και Ηλίας έπειτα από την νίκην του Βαλτετζίου, εβεβαιώθημεν ότι κατεβαίνει ο Βερβεργιόνης και διάφοροι άλλοι πασάδες με αρκετά στρατεύματα να έμβουν εις τον Μωρέα, όπου βέβαιον και επροχωρούσαν, αμέσως τους εδιώρισα και επήγαν και τους αντίκρουσαν εξι μήνας με απείρους και φοβερούς πολέμους, κρατώντας εκείνα τα μέρη, όπου ήτον η Σωτηρία της Ελλάδος, έως ότου εκυριεύσαμεν την Τριπολιτζάν και Κόρινθον, όπου ήμουν και ο ίδιος ιν τέστα (δηλ. επικεφαλής). Τα δε λοιπά μύρια τοιαύτα, μέχρι την σήμερον σιωπώ..».

Ας είναι το παρόν μας, μία ιστορική συμβολή, ένας ελάχιστος φόρος τιμής και μνήμης προς τον ίδιο τον Μαυρομιχάλη και όλους τους προγόνους μας Μανιάτες αγωνιστές, χάρη στους οποίους εμείς σήμερα υπάρχουμε και ζούμε ελεύθεροι !!

Το "παλάτι" του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στο Λιμένι - έδρα της οικογένειας 

13 Μαρτίου 2020
Δημήτριος Π. Μαριόλης
Δικηγόρος – Ιστορικός

Πηγές
ΓΑΚ
https://oimaniateseinaipantou.blogspot.com/p/blog-page_176.html
https://www.benaki.org/index.php?option=com_collectionitems&view=collectionitem&id=108759&Itemid=&lang=el
https://maniatika.wordpress.com/

από maniatika

Από την Τσεροβά μεχρι την Δροσοπηγή....

Cerova
Το τοπωνύμιο του οικισμού είναι σλάβικο (<Cerova<cer,βουλγ. Δρυς).
Αναφέρεται για πρώτη φορά στο χάρτη του B.Agnese (1554) ως Carva, και στην συνέχεια στις πηγές από το 1695, ως το 1829.
Ο οικισμός δεν είχε πάντοτε την ίδια θέση.
Αρχική του κοιτίδα υπήρξε η «Παλιά Τσεροβά», στα νότια της σημερινής θέσης.
Ακριβής χρονολόγηση της μεταφοράς του δεν έχει γίνει, αλλά θεωρούμε πολύ πιθανό ότι συντελέστηκε στην διάρκεια του 18ου αιώνα.
Πάντως ο παλιός οικισμός δεν αναφέρεται στις απογραφές του 19ου αιώνα.
Συνεπώς μπορούμε να υποθέσουμε ότι είχε ερημώσει εντελώς.
Αντίθετα την ίδια εποχή ο νέος οικισμός εμφανίζεται ακμαίος από πληθυσμιακή άποψη.

Απογραφές
1844 Τσοροβάς 226 ψυχές Ι. Ραγκαβης Ελλ.
1853 Τζοροβάς 226
1861 Τσιροβά 274
1889 Τσεροβάς 318
1896 και Ιω. Νουχακις. Χωρογραφία( 3η εκδ.1901) 343
1907 337
1920 328
1928 328
1940 342
1951 204
1955 μετονομασία του οικισμού από Τσεροβα η, σε Δροσοπηγή, η (ΒΔ 20/9/1955, ΦΕΚ Α287/1955)
1961 148 ψυχές (συμπεριλαμβάνεται και η δική μου)
1971 93 ψυχές (συμπεριλαμβάνεται και η δική μου)
1981 66 ψυχές

Drivola (divola)
Ερημωμένος οικισμός σήμερα κοντά στην Τσεροβά.
Είναι πιθανό το τοπωνύμιο να συνδέεται με το γένος των Δηβολιάνων του Πολεμίτα στην Bassa Maina.
Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να υποθέσουμε μετακίνηση πληθυσμού προς την περιοχή του οικισμού.
Αναφέρεται πρώτη φορά στην απογραφή του Grimani 1700, και σε άλλα σύγχρονα της Βενετικά τεκμήρια, και για τελευταία στο σημειωματάριο του Παπαδάκη χωρίς χρονολογία.
Κατά συνέπεια η ερήμωσή του συντελέστηκε στην διάρκεια του 18ου αιώνα.

Panagia di Vacha
Εμφανίζεται για μοναδική φορά στον κατάλογο (1618).
Τον ταυτίζουμε με την θέση Παναγίτσα στα ανατολικά του Βαχού.

Catrona (Cottrona)
Απαντάται στο Υπόμνημα (1655) και στην Notta delle ville.
Στην συνέχεια εξαφανίζεται από τις πηγές.
Λαμβάνοντας υπ όψιν την κατάσταση στους δύο παραπάνω πίνακες την ταυτίζουμε με την θέση Κοτρώνα, στα βορειοδυτικά της Δροσοπηγής (Τσεροβάς).

Από,
Πληθυσμός και οικισμοί της Μανης 15ος – 19ος αιώνας
Κώστας Κόμης Β΄ΕΚΔΟΣΗ
ΙΩΑΝΝΙΝΑ 2005
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Επιστημονική Επετηρίδα Φιλοσοφικής Σχολής
Δωδώνη Παράρτημα αρ 57

Και η αναλυση του τοπονυμίου από τον υπογράφοντα
Τσεροβά-Τσερουβά σημαίνει Κλειδίον.

Το χωριό του στενού της Τσερουβάς από τους Τούρκους ονομαζόταν, Καρά-Ντουρού = Μαύρη Ράχη. Πιθανότατα από την αρχαίο-μακεδονική λέξη Άρραβα =πύλη-θύρα, η και την λέξη Χεραβός = χάσμα - άνοιγμα γης, όπως κατά Ησύχιον και την Καραβός = πύλη.

Με τον εκλατινισμό της Ελλάδας προέκυψε το σύγχρονο όνομα Cervix-Ceruva=Τσερουβά.

Γρηγόριος Παπαδοθωμάκος
ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

Aναγλυφη επιγραφή και η τοποθεσία Λαγκάδα.

Σε επιγραφή που βρίσκεται στο Μουσείο της Σπάρτης υπάρχει το παρακάτω κείμενο:

….ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΑ ΚΑΙ ΑΙΟΝΙΑ ΑΝΑΚΑΜΠΤΙΚΩΣ
ΑΠΟ ΜΕΝ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΜΥΚΛΙΟΥ ΤΟ ΑΜΠΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΓΕΡΑΝΟΥ
ΑΠΟ ΔΕ ΤΟΥ ΚΡΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟ ΑΓΡΙΑΜΠΕΛΟΝ ΤΗΣ ΔΑΨΝΟΥ
ΚΑΙ ΕΞ ΑΓΟΡΑΣ ΤΩΝ ΒΡΥΣΙΟΤΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑΝ ΧΩΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΑΓΡΙΑΜΠΕΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
ΙΝΑ ΕΚΤΕΛΗ ΕΙ ΘΕΊΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΝΤΟΣ ΤΡΙΣΙ ΤΗΣ ΕΥΔΟΜΑΔΟΣ ΗΜΕΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΙ ΕΝ ΤΕ ΤΩ ΝΑΩ ΚΑΙ ΕΝ ΤΩ ΤΑΦΩ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
ΕΙ ΔΕ ΤΙΣ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΑΙ ΤΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΙΡΗΜΕΝΩΝ ΚΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΝΑΟΥ
ΕΧΕΤΩ ΤΑΣ ΑΡΑΣ ΤΩΝ ΤΙ Η ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΕΜΟΥ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ.

ΕΤΟΥΣ ΙΝΔΙΚΤΙΟΝΟΣ…..
Η επιγραφή είναι χαραγμένη σε κιονίσκο, ο οποίος έχει ύψος 0,35 εκατοστά και διάμετρο 0,14 εκατοστά.
Σώζονται δέκα επτά σειρές από τις οποίες οι δέκα τέσσερεις ολόκληρες.
Η χρονολόγηση της είναι πριν από το 1449 μ.Χ., επειδή τότε παραχωρούνται τα κτήματα των Βρυσιοτών στον Ανδρόνικο Γεμιστό, υιό του Πλήθωνα, με χρυσόβουλο από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.
Αυτή η πράξη προϋποθέτει την προγενεστέρα μεταβίβαση από την μητρόπολη Λακεδαίμονος στο κράτος.
Ο "ΓΕΡΑΝΟΣ" που αναφέρεται είναι ό σημερινός Αγερανός.
Η "ΚΡΑΝΟΥΠΟΛΙΣ" είναι η παλιά Καρυούπολις, και περιοχή των ΒΡΥΣΙΟΤΟΝ" η Φράγκα.
Μένει να ταυτοποιηθεί η τοποθεσία για την περιοχή "ΔΑΨΝΟΥ".

Ας εξετάσουμε λοιπόν τον Παυσανία γυρνωντας στο παρελθόν περίπου 1.650 χρόνια.
"Από δε του Καρνειου Σταδίους προελθόντι ως τριάκοντα, έστιν εν χωρίω Υψοις εν όροις ήδη Σπαρτιατών ιερόν Ασκληπιού και Αρτέμιδος επίκλησιν Δαφναίας."

Παυσανια Λακωνικά ΧΧΙV8

Kαι η μετάφραση :
Περίπου 5,5 χιλιόμετρα από το τον Κάρνειο, δηλαδή την παριοχή του Πασσαβά, υπήρχει μιά περιοχή που  ονόμαζαν "Υψοι", στα σύνορα με τούς Σπαρτιάτες, η πιο ελεύθερα από εκεί που ξεκινούσαν τα ορεινά τής περιοχής που οριζόταν από τους Σπαρτιάτες. Εκεί λοιπόν υπήρχε ιερό του Ασκληπιού και τής "ΔΑΦΝΑΙΑΣ" Αρτέμιδος.

όρος < αρχαία ελληνική ο ὅρος < το ὅριον (σημασία: όριο)
όρος < αρχαία ελληνική το ὄρος < ρήμα: ὄρνυμι (σημασία: σηκώνομαι)

Ας περιηγηθούμε και την περιοχή σήμερα:
Κατευθυνόμενοι πρός το Γύθειο, πριν φτάσουμε στα Ντεμιριάνικα, πηγαίνοντας προς Φράγκα, στα δεξιά μας ψηλά στο βουνό είναι το ξεμόνι Μοναστήρι ή Καταφύγγι, ή Γκρεμός.

Το 1618 βρίσκουμε στην επιστολή προς τον Δούκα του Νεβέρ την υπογραφή του Ιώσαφου

ιερομόναχου και ηγούμενου του Χέλμου(Γκρεμού).

6. Ιώσαφος ιερομόναχος και ηγούμενος Χέλμου.

Χαμηλά περνάμε τα λεβιάνικα τα Δεμιριάνικα και φτάνουμε στην περιοχή του "Κολαρά" (που παλιά αναφέρεται ότι υπήρχε "Χάνι"), και στου πασά την βρύση.

Η διαδρομή που προαναφέρεται λέγόταν και ισως λέγεται ακόμα"Λαγκάδα".

Πρόκειται για ενα στενό πέρασμα (φαράγγι) που το καλύπτει σε όλο του το μήκος ο ποταμός Σκύρας.

Είναι σχετικά αποδεκτό από εμενα ότι το περιγραφικό κείμενο του Παυσανία αλλα και η δική μου έρευνα και περιήγηση, συνάδουν προς την κατεύθυνση ότι προκειται για την ίδια περιοχή.

Προσθέτει σε αυτό η απόσταση απο την ΛΑΑΣ (5,5χλμ)που είναι η αυτή, αλλα και και η ονοματολογία, που ταυτίζεται.

Αρα τα ΥΨΟΙ και ο ΓΚΡΕΜΟΣ είναι ενα και το αυτό με διαφορά 16 αιώνων.

Εκείνο που χρήζει ερευνας είναι το είδος των σχέσεων Λααων και Σπαρτιατών, καθώς φαίνεται πώς ενας θύλακας η Λαας υπήρχε μέσα στην περιοχή ελέγχου των Σπαρτιατών.

Το πιθανόν είναι πώς οπως και με τούς άλλους περίοικους υπήρχε μια ιδιόμορφη αγαστή σχέση.

Γρηγόριος Παπαδοθωμάκος

Οδοιπορικό στην Παλιά Καρυούπολη

Παλιά Καρυούπολις

"Ημείς δε την επομένην ημέραν ανεχωρήσαμε εκ του Οιτύλου κατευθυνόμενοι πρός την Κολοκυθιάν, δια να επισκεφθώμεν εκείνους τους πληθυσμούς και να τους αναγνώσωμεν την επιστολήν του Γαληνοτάτου. Ιππεύσαμεν καθ΄ όλον το διάστημα της ημέρας δια μέσου δρυμών συναντήσαντες περί τα μέσα της πορείας μίαν εκτεταμένην κοιλάδα εκ των πλέον ωραίων, την οποίαν δύναται να ίδη τις, περιβαλλομένην υπό τερπνοτάτων λόφων μετ΄αφθονίας υδάτων." 

Φαβιανός BARBO γραμματεύς 1571

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο στην πατρίδα μας, όποτε αποφασίσεις να το περπατήσεις, θα σε χορτάσει με την ομορφιά της αναζήτησης, και θα σου προσφέρει γνώση, και μαρτυρίες, από το πλούσιο ιστορικό παρελθόν.
Με αυτή την παραδοχή λοιπόν, ξεκίνησα αφήνοντας πίσω μου την Παναγίτσα για μία περιήγηση στο ιστορικό λόφο, που τα τελευταία χρόνια ονομάζεται Παλιά Καρυόπολις.
Η άνοιξη ήταν στις δόξες της, και το γνώριμο περιβάλλον των παιδικών μου χρόνων με φόρτωνε μυρωδιές, αναμνήσεις, και σκέψεις, με κυρίαρχη την επιθυμία της ανακάλυψης νέων στοιχείων, ή της διαφορετικής ερμηνείας, και των απαντήσεων στα υπάρχοντα.
Ανηφόρισα από την δυτική πλευρά του λόφου, ακολουθώντας το παλιό κατσικίσιο μονοπάτι, όπου εξακολουθούσε να υπάρχει, ενώ χάθηκα πολλές φορές μέσα στα αγριόματα, βλέπετε η εγκατάλειψη έχει αφήσει τα σκληρά σημάδια της, δεν υπάρχουν πια κοπάδια ζώων να βόσκουν, ούτε άνθρωποι να καθαρίζουν.
Στα μισά περίπου της διαδρομής πρόβαλλε δεξιά μου η «κουτσουνάρα», ένας μεγάλος ορθόλιθος, με ύψος ένα μέτρο, στημένη πάνω σε μια ριζομιά που μοιάζει με καράβι, ενώ εκείνη με το πανί του . Περίεργο κατασκεύασμα της φύσης, η πρώτη ύλη του ανθρώπου για το καμίνι, αφού έχει σχήμα αρκετά γεωμετρικό, με λίγο σπρώξιμο κινείται ελαφρά, και επανέρχεται λες και ζυγίζεται.
Εκεί κοντά και το ασβεστοκάμινο που μετέτρεψε κάποτε τους ασβεστόλιθους σε οικοδομική ύλη, για να δημιουργήσουν οι άνθρωποι τα κτίσματα τους. Αρκετά μακριά στο μονοπάτι που οδηγεί στους Απεράτες μέσω Ώριαχας υπάρχουν δύο κεραμιδοκάμινα, το ένα παλαιότερο από το άλλο. Χρησιμοποιήθηκαν άραγε οι μονάδες αυτές, και για οικοδομήματα στην Καρυόπολη;
Η «λάκα» μικρό καλλιεργήσιμο λιβάδι στα παιδικά μου χρόνια, έμεινε πίσω, καθώς διέσχισα τους Κουλούμαρδους, τον Τριτσέρο και ο ανήφορος άρχισε πια, να γίνεται απότομος, και περισσότερο κουραστικός.
Την ανάβαση δυσκόλευε η πυκνή βλάστηση, επειδή όλες οι περιοχές, οι περισσότερες από αυτές καλλιεργήσιμες στο παρελθόν, είχαν γίνει λόγγος, και κάποιος που δεν γνωρίζει τα κατατόπια, αποκλείεται να διασχίσει.
Μετά από κάμποση ώρα, αντίκρισα δίπλα στα Χαριάτικα, ένα παλαιό γνώριμο τον «ανεμόμυλο». Πόσο στάρι άραγε είχε αλέσει, και πόσα στόματα είχε χορτάσει με ψωμί, όταν ήταν στις δόξες του. Τώρα απέμεινε ο μισός, λες και κάποιος γίγαντας τον έκοψε κάθετα στη μέση.
Πεισματικά όμως το απομεινάρι του κυκλικού τοίχου αντιστέκεται στη μανία της τραμουντάνας, που κάποτε του έδινε ενέργεια, και αυτός με τη σειρά του προσέφερε ζωή, ενώ τώρα χωρίς πανιά, νομοτελειακά τον οδηγεί στον αφανισμό.
Εξουθενωμένος αλλά γεμάτος χαρά με τη φαντασία μου να τρέχει διαχρονικά σε εποχές παλαιότερης ανθρώπινης δραστηριότητας έφθασα επιτέλους, στην κορυφή. Με κάποια ανάμνηση παιδικού φόβου πέρασα δίπλα από τον «χαραμπό» και πρόβαλλε μπροστά μου το «γηστερνάκι» προς την ανατολή, και δεξιότερα ανάμεσα από τα τείχη της οχύρωσης του κάστρου η είσοδος από την δυτική πλευρά, με το σκαμνάκι σαν φρουρό της εισόδου, να προσφέρει ονειρεμένη θέα στον παρατηρητή, ιδίως το ηλιοβασίλεμα.
Αψεγάδιαστο πέτρινο κάθισμα (θρονί της βασίλισσας), που δημιουργεί την υποψία ότι δεν είναι φυσικό κατασκεύασμα, αλλά έχει βοηθήσει να φτιαχτεί και το ανθρώπινο χέρι.
Στάθηκα λοιπόν όπως άρμοζε πριν περάσω μέσα στην πόλη, και κοίταξα πίσω μου τον πλατύ ορίζοντα προς στη δύση.
Αριστερά η Αρέα το βουνό που μοιάζει με το σώμα τεράστιου αλόγου, και πίσω κρύβει τον Πύριχο (Κάβαλο), ενώ στο τελείωμα της, στους πρόποδες προς τη δύση αναπαύεται το Βαχό.
Σημαντικό βουνό αφού είναι το φυσικό σύνορο της Ταινάριας περιοχής από την Λακωνική. Πράγματι, και κατά την εποχή της 2ης Ενετοκρατίας (κεφ. χρονολογιών) η Μάνη διαιρέθηκε διοικητικά σε δύο περιοχές (territorii). Το βουνό ήταν το χώρισμα της Βόρειας (Alta Maina) από την Νότια (Bassa Maina),και από την ιδιότητά του αυτή, κατά την άποψή μου, πήρε και την ονομασία του. (λατινικό Αrea = όρια, σύνορα,)
Η χερσόνησος της Μάνης, είναι δύσκολα προσβάσιμη και από την στεριά και από την Θάλασσα.
Στα σημεία που η πρόσβαση είναι ευκολότερη από θαλάσσης, έχουν αναπτυχθεί πόλεις φυλασσόμενες με ακροπόλεις ή κάστρα.
Φυσικό λοιπόν είναι και οι στεριανές προσβάσεις να φυλάσσονται με τον ίδιο τρόπο, άλλωστε υπάρχουν μόνο δύο, όπως τις περπάτησαν και οι κατά καιρούς περιηγητές, από τις δυτικές ακτές και την Αρεόπολη,(πόλη των συνόρων) και από τα Τρικεφάλια, με κατεύθυνση από βορά προς νότο. Στην πρώτη δεσπόζει το κάστρο της Κελεφάς και μια σειρά άλλων μέχρι το Ταίναρο, και στην δεύτερη το ίδιο, με πρώτο το κάστρο της Καρυόπολεως, και άλλα στη συνέχεια.
Είναι λοιπόν ολόκληρη η Ταινάρια περιοχή ένα φυσικό κάστρο, που από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρξε κατά καιρούς τόπος συγκεντρώσεως μισθοφόρων στρατιωτών.
Το άγριο, και δύσκολο περιβάλλον καθώς και οι δραστηριότητες που γίνονταν εκεί, την καλύπτουν με ένα πέπλο μυστηρίου και ασάφειας, και πιθανόν να δικαιολογείται, το αόριστο όνομα «κάστρο Μαίνης» που δόθηκε από τον Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο (826μ.Χ.) στο έργο του, προς τον γιο του Ρωμανό.
Πράγματι οι περιγραφές για την τοποθεσία, και τις δραστηριότητες των κατοίκων περισσότερο σε περιοχή αναφέρονται παρά σε συγκεκριμένο κάστρο.
Εκεί που τελειώνει κατηφορίζοντας η Αρέα, από πίσω υψώνεται, το βουνό της Αρεόπολης Μακρυλάκωμα, με τον προφήτη Ηλία στην κορυφή. Δεξιά, τα υψώματα σταματούν και αφού δημιουργείται ένα φυσικό πέρασμα, αρχίζει και πάλι να ανηφορίζει η κορυφογραμμή για να ξετυλιχθεί ο Κότραφος, που με τα βουνά του Τσίγκου στην πλάτη του Οιτύλου, καταλήγει στην κορυφή του Ταϋγέτου. Στο ψηλότερο σημείο του φαντάζει αγέρωχη η πυραμίδα, μαγικός πόλος επικοινωνίας με το στερέωμα, προφήτης Ηλίας κι αυτός.
Ανάμεσά τους, από το φυσικό άνοιγμα μεταξύ των βουνών, χαμογελά ο Μεσσηνιακός , ενώ απέναντι από τον όρμο του Οιτύλου, διαγράφονται αχνά οι ακτές με την Κορώνη, στη γραμμή του ηλιοβασιλέματος, όπως φαίνεται από το Λιμένι.
Σπαρμένες οι πλαγιές που απλώνονται γύρω με χωριά , ντύνουν με ανθρώπινη ζωή τα βουνά και συμπληρώνουν το θαυμαστό έργο της φύσης. Το Κρυονέρι, η άνω και κάτω Καρέα, η Γέρμα, είναι ορατά, ενώ το Οίτυλο, και την Κελεφά κρύβει ο Κότραφος.
Αρχή στον ορίζοντα η ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου, με τις πολλές μικρότερες να σχηματίζουν ένα συμμετρικό ανάγλυφο, με χαράδρες πλαγιές, πεδιάδες και βουνά που ενώ στην αρχή είναι σκληρά και απότομα, μαλακώνουν και γίνονται ηπιότερα, όταν πλησιάζουν και καταλήγουν στον Λακωνικό. Στον ορίζοντα στο νότο, φαίνεται καθαρά μέχρι ο κάβο Μαλέας, και το Τσιρίγο (Κύθηρα) στην αγκαλιά της θάλασσας.
Βρίσκομαι στα μισά της απόστασης που χωρίζει την θάλασσα του Μεσσηνιακού από τον Λακωνικό ένα φυσικό πέρασμα που δημιουργείται από το χαμήλωμα των ψηλών βουνών του Ταΰγετου, το οποίο σχηματίζει την κοιλάδα που γεννιέται και διασχίζει ένας γραφικός χείμαρρος, ο ποταμός Σκύρας. Περιοχή κοντά στις πηγές του έχει το όνομα χαλικιά.
Στο πλέον ειδυλλιακό και στρατηγικό σημείο, στο κέντρο της κοιλάδας δεσπόζει ο λόφος της Καρυόπολης.
Ολόγυρα, άλλες κοντύτερα άλλες πιο μακριά, είναι στρωμένες ραχούλες ,που φαντάζουν στο σύνολο τους σαν ένας τεράστιος λεμονοστύφτης, με την Καρυόπολη στο κέντρο.
Βορινά η Κάλιαζη, το παλιό χωριό που εγκαταλείφτηκε με το ομώνυμο βουνό αριστερά από την Γέρμα, δεξιότερα μετά από το μικρό φαράγγι της Φράγκας τα Λεκάνια , που εκτείνονται σε ευθεία γραμμή και όταν φθάνουν στην ανατολή αρχίζουν να ανεβαίνουν.
Στο ξεκίνημα αυτής της ανηφόρας σε ένα ευρύχωρο μπαλκόνι, σταματούν να ξεκουραστούν στην Δροσοπηγή(τσεροβά) και στο τέλος, υψώνουν την Παλιοκοτρώνα Παλιά Τσεροβά, παρατηρητή της ανατολής και της δύσης. 

Παλιοκοτρώνα Παλιά  Τσεροβά 

Την σκυτάλη παίρνει πάλι η Αρέα, και ο κύκλος του ορίζοντα συνεχίζει, από εκεί που αρχίσαμε να τον παρακολουθούμε, να περιβάλει την ιερή γη.

Αξιοσημείωτο είναι ότι περιφερειακά, υπάρχουν, εκκλησάκια που έχουν δώσει το όνομα τους, και στα κτήματα με τα οποία περιβάλλονται, η έχουν το γενικό όνομα μοναστήρι, που υποδηλώνει ύπαρξη στο παρελθόν, μικρών μοναστηριακών κοινοτήτων.
Βασικό είναι ότι όλα συνοδεύονται απαραίτητα από πηγές νερού, πράγμα σημαντικό, αληθινό θείο δώρο, μέσα στην ευρύτερη άνυδρη περιοχή της Μάνης.
Βλέπουμε λοιπόν το Μοναστηράκι (Στρατιάνικα) στην πλαγιά της Αρέας, και στο ίδιο περίπου ύψος, αλλά ανατολικότερα ερείπια εκκλησίας στο Σελινάρι(την βρύση της Δροσοπηγής).
Κάτω από αυτά στο ίσιωμα στα Βαρικά υπάρχει ο Αϊ Γιώργης, και βορειοανατολικά στην άκρη στα Κολάδια (τα αμπέλια του χωριού) ο Αϊ Θανάσης ενώ πίσω από τη ράχη (400μ.)Διβολάδες και Ελαία (Μιτζιόλενα) . Στην πίσω πλευρά από τα Λεκάνια, βρίσκεται το «Καταφύγγι» Μοναστήρι, στην Αγριακώνα, και στην μέση της πλαγιάς του λόφου της Καρυόπολης, εκεί που δημιουργείται πλάτωμα (βίγλα) από την βορειοδυτική πλευρά η Παναγίτσα, (Παπαδοθωμιάνικα), που είναι και η γενέτειρά μου. Η γεωγραφική λοιπόν αυτή διάταξη, ενισχύει την άποψη ότι ο οικισμός και το κάστρο στην κορυφή του λόφου, ήταν το κέντρο, που δέσποζε σε όλη την περιοχή, και κατά συνέπεια την επόπτευε και την προστάτευε, κάτι σαν τις αρχαίες ακροπόλεις.
Θα τολμούσα να υποθέσω όχι μόνο στην κοντινή περιοχή, αλλά γενικότερα, έπαιζε σημαντικό ρόλο, και στην διαδρομή που ένωνε την μία θάλασσα, τον Μεσσηνιακό, με την άλλη, τον Λακωνικό, αλλά και στην διαδρομή που ένωνε, Μέσα και Κάτω Μάνη.
Αυτό ενισχύεται επειδή η περιοχή που παρουσιάζεται είναι αρκετά εύφορη με πολλές καλλιέργειες, λόγω της επάρκειας σε πηγές νερού, όπως προανέφερα . Το σημαντικότερο όμως επιχείρημα του ιστορικού της ρόλου στην διάρκεια του χρόνου είναι, η φυσική οχύρωση της περιοχής, και η ευκολία της οπτικής επαφής, σε όλη την έκταση της, μέχρι το βάθος του ορίζοντα.
Αν υποθέσουμε πρακτικά ότι η Δροσοπηγή (τσεροβά), ακόμη δε περισσότερο η Παλιά Τσεροβά, (Παλιοκοτρώνα) είχε τον ρόλο επικοινωνιακού κόμβου βιγλατόριου, τότε υπήρχε άμεση επικοινωνία με μια ευρύτερη περιοχή, (καμινοβίγλια)όπως φαίνεται σε χάρτες στην ομωνυμη υποσελίδα. Αντιθέτως δεν είναι ορατή σαφώς, από καμιά θάλασσα, πράγμα που την καθιστά, αρκετά προστατευμένη, έως και άτρωτη σε κακόβουλες διαθέσεις επιδρομέων από την θάλασσα, και πειρατών.
Κατά την άποψη μου δύο είναι τα βασικά επιχειρήματα τα οποία ακόμη και χωρίς ιστορικές αποδείξεις, μόνο με ορθολογική αξιολόγηση, αναδεικνύουν την ουσιαστική σημασία που είχε η Καρυόπολη και η ευρύτερη περιοχή μέσα στην διάρκεια του χρόνου.
Το πρώτο είναι τα πολλά νερά (δεν είναι υπερβολή ή σχήμα λόγου για τα δεδομένα στην Μάνη υπάρχουν στην περιοχή αρκετά νερά). Εδώ έχει τις πηγές του ο ποταμός που αναφέρεται και ονομάζεται από τον Παυσανία Σκύρας.
Συγκεκριμένα στο Σελινάριβρίσκονται οι αρχικές του πηγές, και από εκεί αφού διαρρέει τα Βαρικά, τα Προγόνια, και τα ισιώματα του Βαχού, σύρριζα στα Καπερναριάνικα χωματοβούνια, συνεχίζει φτάνοντας στον σημερινό δρόμο Γυθείου-Αρεοπολεως, που τον ακολουθεί παράλληλα μέχρι την Φράγκα, και τέλος σαν ρέμα Δίχοβας, συναντά τη θάλασσα στις Καμάρες.
Εκτός από το βασικό χείμαρρο, υπάρχει και παραπόταμος από την Ανατολική πλευρά, που ξεκινά από τα Φιλαδέλφεια συγκεντρώνοντας, νερά που αναβλύζουν από τον λόφο τηςΚαρυούπολης, διασχίζει την εύφορη ρεματιά Όριαχα, μέσα από τα περιβόλια με τα κηπευτικά και ενώνεται με το αρχικό τμήμα στο Λεβιάνικο μύλο, πριν τα Δεμιριάνικα.
Οι δύο χείμαρροι που περιβάλουν την Καρυόπολη δίνουν ζωή σε καλλιέργειες και ήταν ακόμη και στις μέρες μου σημεία ανθρώπινης δραστηριότητας (πλύσιμο ρούχων κ.λ.π.).Αλλά και ο ίδιος ο λόφος έχει περιφερειακά πηγές που αναβλύζουν νερό, γεγονός που δίνει την εντύπωση, ότι περιέχει στα σπλάχνα του αρκετή ποσότητα.
Το αξιοπερίεργο είναι, ότι και στον οικισμό που βρίσκετε στην κορυφή, υπάρχει αρκετό νερό σε στέρνες και πηγάδια, το οποίο παρ΄ολο που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι για το πότισμα των ζώων, παρέμενε ανεξάντλητο και κατά τους θερινούς μήνες.
Φαίνεται από τα παραπάνω ότι το νερό στον λόφο δεν είναι αποθηκευμένο στις στέρνες από την βροχή αλλά ανανεώνεται με αποθέματα, που στραγγίζουν στο, εσωτερικό του λόφου.
Το δεύτερο αφορά το συγκοινωνιακό δίκτυο και τις μετακινήσεις, ιδιαίτερα στην Ταινάρια περιοχή, που γινόταν από θαλάσσης, εξ αιτίας της γεωφυσικής διαμόρφωσης.
Αυτό είχε σαν συνέπεια την ανάπτυξη πολλών λιμανιών, σε απάνεμους όρμους, που ανάλογα με τις χρονικές συγκυρίες, χρησιμοποιήθηκαν είτε για πολεμικούς είτε για εμπορικούς σκοπούς.
Όπως και να χει η Μάνη είχε μόνιμη επαφή με την υπόλοιπη Πελοπόνησσο, τα νησιά του Ιονίου και την δυτική Ευρώπη. Κατ΄ εξαίρεση όμως, στην περιοχή που εξετάζουμε, η διαμόρφωση του εδάφους επιτρέπει, και οδικές μετακινήσεις και υποχρεωτικές μεταφορές, μεταξύ των ανατολικών και δυτικών ακτών, που θα προσπαθήσω να παρουσιάσω.
Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αναδειχθούν οι παλιοί δρόμοι, που ένωναν τα χωριά και τις πόλεις της περιοχής, έχοντας σαν οδηγό τις γραπτές αναφορές των περιηγητών Παυσανία(200μ.χ.), και Κυριάκου από Ανγκόνα(1447μ.χ).
Υπάρχει σαφής ταύτιση αυτών των αρχαίων διαδρομών, με εκείνους τους δρόμους που αναφέρονται στις διηγήσεις των παλαιοτέρων, και χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι πριν από πενήντα και πλέον χρόνια, για να συντομεύσουν τις αποστάσεις.
Να σημειώσω εδώ ότι στο Σκουτάρι στην Αγία υπάρχει τοπωνύμιο Ανγκόνα, χωρίς να ισχυρίζομαι ότι μπορεί να έχει καποια σχέση με τον ομώνυμο περιηγητή.
Ξεκινώντας λοιπόν από την δύση, το Νέο Οίτυλο (Τσίπα) με κατεύθυνση προς την ανατολή, αρχίζει δρόμος, που αφού ανηφορίσει την Αρκουδόλατσα φτάνει στο Σταυρό (Λασκαριάνικα).
Μετά κατηφορίζει, και μέσα από τα ισιώματα στον κάμπο του Βαχού αποφεύγοντας το ίδιο το χωριό, φτάνει στην τοποθεσία Προγόνια, που ήταν η πύλη για την ανάβαση στο κάστρο, ενώ στη συνέχεια μέσα από τα Βαρικά, και τον Αη Γιώργηφτάνει μέχρι το Σταυροδρόμι, στους ανατολικούς πρόποδες της Καρυούπολης.
Η περιοχή ήταν πράγματι σταυροδρόμι, όπως και εξακολουθεί να είναι, μόνο που τότε είχε ουσιαστικότερο ρόλο και ένωνε άλλα χωριά.
Από το Σταυροδρόμι ο ένας δρόμος κατευθύνεται προς τον νότο, ανηφορίζει μέχρι το Σελινάρι, μετά συνεχίζει και από τα Τρικεφάλια κατεβαίνει στη Χιμάρα τον Κότρωνα και στις νοτιοανατολικές ακτές.
Του λόγου το αληθές, και από το παλαιότερο όνομα τής περιοχής Τσεροβά, που ονόμασε και τό ομώνυμο χωριό (βλέπε υποσελίδα ερμηνείες/ονομάτων επίσκεψις)
Ο άλλος κατευθύνεται προς την ανατολή, αφού διασχίζει τα Κολάδια, ανηφορίζει από τον Αη Θανάση, και κατηφορίζει προς τις βορειοανατολικές ακτές Σκουτάρι, Καμάρες, Αγερανός, Πασαβάς, Γύθειο. Ο σημερινός οδικός σχεδιασμός, έχει αρκετές διαφορές, αλλά ορίσθηκε από τις τεχνικές δυνατότητες, και τις σύγχρονες τοπικές ανάγκες.
Είναι φανερό ότι αυτή η διαδρομή επιβάλλεται φυσικά, επειδή είναι ο ταχύτερος δρόμος που συνδέει την δυτική, με την ανατολική ακτή, και είναι γνωστό επίσης, ότι την παλαιά εποχή οι μεγάλες δραστηριότητες των ανθρώπων ήταν κοντά στις ακτές. Από αυτόν τον κεντρικό άξονα δρόμοι οδηγούσαν στα χωριά που συνήθως ήταν κτισμένα σε υψηλά σημεία.
΄Έτσι λοιπόν από τα Προγόνια άρχιζε η ανάβαση στην Καρυούπολη, όπως μαρτυρά η μορφολογία του εδάφους, και δίνεται η εξήγηση της χρήσης των κτισμάτων Α1, Α2 & Β που υπάρχουν στην περιοχή, και αναφέρονται στην εργασία της αρχαιολόγου κας Ροδονίκης Ετζεόγλου (Καρυούπολις, μία ερειπωμένη Βυζαντινή πόλη).
Πιθανότατα λοιπόν, το συγκεκριμένο μέρος, ήταν η φρουρούμενη πύλη εισόδου στην πόλη, αλλά και ο ελεγκτικός μηχανισμός του οδικού άξονα που προαναφέρθηκε.
Υπό αυτή την έννοια εκτός από τον Πασσαβά, που έχει αναγνωρισθεί σαν πύλη διέλευσης, με είσπραξη τελών από την εποχή της ιδρύσεως του κάστρου τον 13ο αιώνα, να χρησιμοποιείτο για τον ίδιο λόγο και το συγκεκριμένο μέρος, σε προγενέστερες όμως εποχές. Ανάλογα λοιπόν με τις συνθήκες της κάθε περιόδου ανέβαινε η σημασία του ενός, απέναντι στο άλλο.
Και τοπωνύμια της περιοχής «Μερδιπά, Προγόνια» παραπέμπουν σε λέξεις αρχαίας προέλευσης ετυμολογικά, με την ανάλογη σημασία «της των ονομάτων επίσκεψης».Υπάρχει ακόμη, κατά τον Παυσανία μία αναφορά, που έχει να κάνει με τον γάμο του Πύρρου , γιου του Αχιλλέα, και της Ερμιόνης, κόρης του Μενελάου και της Ελένης.
Ο Πύρρος έφτασε για την τέλεση του γάμου του στις εκβολές του ποταμού Σκύρα (κεφ.ΧΧV1).
Σε κάποιο άλλο σημείο, περιγράφοντας την Καρδαμύλη, αναφέρει ότι υπάρχει τέμενος των θυγατέρων του Νηρέα, που βγήκαν στην ακτή, για να δουν τον Πύρρο καθώς πήγαινε στην Σπάρτη, για τον γάμο με την Ερμιόνη (κεφ.ΧΧVI 7).
Εφόσον λοιπόν, σε μία σημαντική βασιλική, στιγμή ακολουθείται αυτή η διαδρομή, με την λογική και μόνο, καθορίζεται η μεγάλη σημασία, και η λειτουργικότητα της.
Εξάλλου ακόμη και σήμερα, κάτοικοι της Κάτω Μάνης, επιλέγουν κατά κύριο λόγο, για τις εμπορικές τους δραστηριότητες την Καλαμάτα, και όχι το πλησιέστερο Γύθειο.

sites.google.com

Ποιό «μυστικό» μπορεί να κρύβει τό Αιγαίo;

«Αιγαίο Πέλαγος ονομάζεται η θαλάσσια περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου μεταξύ Α. Ελλάδας και Μ. Ασίας αποκαλούμενη ενίοτε και Αρχιπέλαγος. Έχει έκταση 240.000 τ.χλμ. και μέγιστο βάθος 2.249 μ. μεταξύ Κρήτης και Κυκλάδων. Μεγαλύτερη πόλη του γεωγραφικού διαμερίσματος είναι η Ρόδος. Υπήρξε η κοιτίδα του Αιγαίου πολιτισμού. Σύμφωνα με τη μυθολογία το όνομά του προέρχεται από τον Αιγαία, βασιλιά της Αθήνας και πατέρα του Θησέα, ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο .»
Απόσπασμα από τη Βικιπαίδεια.

 Έχει μέγιστη αξία, για μας τους Έλληνες, είναι η κοιτίδα, η χαρά ,και η έμπνευση μας, ίσως και η ιερή μας θάλασσα. Μέσα σε αυτήν φανερώθηκε ένα κομμάτι γαίας μέσα στην θάλασσα η Δήλος , (Δα+αλος=Δηλος).

Εκεί πάνω η Λητώ (Λα+ατω=Λητώ=το φώς που ήλθε από ψηλά), γέννησε τον Απόλλωνα, το επί γης φως, και πνεύμα.
Μέσα και γύρω από αυτό δημιουργήσαμε πολιτισμό, που σηματοδότησε σε μεγάλο βαθμό τον παγκόσμιο.
Αλλά αυτό δημιουργεί αξία μόνο για μας, και για τους φίλους μας.

 Έχει μέγιστη σημασία, η γεωγραφική του θέση, η αιτία που έδωσε μεγάλη εμπορική και στρατηγική σημασία γι’ αυτό άλλωστε αποτέλεσε πεδίο ανταγωνισμού και συγκρούσεων των μεγάλων δυνάμεων.

Πολλοί λαοί (οι Πέρσες, οι Άραβες, οι Νορμανδοί, οι Ενετοί, οι Τούρκοι, οι Γερμανοί κ.ά. ) προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να κατακτήσουν το Αιγαίο και να κυριαρχήσουν σε αυτή τη γέφυρα που ενώνει την Ευρώπη με την Ασία.
Αλλά αυτό είναι πρωτίστως ιστορικής αξίας.

 Έχει μεγάλη δημιουργική διάρκεια, όπως δηλώνουν τα σημάδια μιας ιστορικής διαδρομής και ταυτόχρονα μιας σημαντικής πολιτιστικής προόδου, που άρχισαν να εμφανίζονται στην περιοχή την έκτη χιλιετία, σύμφωνα με τις αρχαιολογικές και επιστημονικές μελέτες, μέχρι να αποδειχθεί ότι πηγαίνουν και πολύ παλαιότερα.

Αλλά αυτό έχει να κάνει μόνο με την μελέτη της εξέλιξης του ανθρώπου.

 Έχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και είναι γνωστό στους γεωλόγους ότι ολόκληρο σχεδόν το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος ήταν κάποτε μία απέραντη πεδιάδα με πλούσια βλάστηση η οποία στην πορεία κατεποντίσθη για να δημιουργήσει μετά από χιλιάδες χρόνια το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος.

Έτσι οι υδρογονάνθρακες των δασών έγιναν πετρέλαιο.
Αλλά πόσο ακόμη μπορεί να διατηρηθεί ή αξία του πετρελαίου, που καταστρέφει το περιβάλλον.

 Έχει ακριβά και σπάνια μέταλλα , πράγμα που εξηγείται εύκολα , καθώς η τεκτονική πλάκα της Αφρικής που υποχωρεί κάτω από αυτήν της Ευρώπης, και δημιουργεί μεταξύ άλλων και κατάλληλες προϋποθέσεις δημιουργίας τέτοιου είδους μεταλλευμάτων. Ο κ.Γιώργος Αϋφαντής στρατηγός ε. α. υποστηρίζει ότι, το επεισόδιο στα Ίμια έγινε γιατί κάτω από τη βραχονησίδα υπάρχει όσμιο, πολύς χρυσός αλλά και κόκκινος υδράργυρος, που είναι το δεύτερο κατά σειρά ακριβότερο μέταλλο. Δηλαδή ένα κιλό όσμιο, κοστίζει όσο 8 τόνοι χρυσού και ένα κιλό κόκκινος υδράργυρος αγοράζεται με 2 τόνους χρυσό.

Αλλά και αυτή η περίπτωση να ισχύει, δεν μπορεί να εξαργυρώσει την αξία που προσδίδεται σε αυτό το κομμάτι της υδρογείου.

 Ποιο είναι λοιπόν το μεγάλο «μυστικό» που κρύβει το Αιγαίο;

 Πριν δεκάδες χιλιάδες χρόνια ήταν στεριά, η Αιγηίδα , μια περιοχή με κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες, που δημιουργούσαν ευφορία, και στο ζωικό αλλά και στο φυτικό βασίλειο.

Ήταν μια άκρως σημαντική περιοχή, δια τούτο και προστατευμένη, όπως μαρτυρά η ονομασία της σύμφωνα με μια διαφορετική ετυμολογική ανάλυση.
Αιγίς =προστασία  Αιγηίς= προστατευμένη περιοχή  Αιγαίον= προστατευμένο .
Γιατί όμως προστατευόταν η περιοχή, παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα, τις απαντήσεις του οποίου μόνο με εικασίες μπορούμε να σκιαγραφήσουμε.
Στην βίβλο αναφέρεται σαν προστατευμένη περιοχή ο Παράδεισος, για να φιλοξενήσει το δημιούργημα του θεού τον άνθρωπο. Ήταν ο Παράδεισος, η κοιτίδα του ανθρώπου, πριν ενεργοποιηθεί ο χρόνος, που τον προγραμμάτισε για κάποιους άγνωστους σε εμάς λόγους να υφίσταται φθορά. Και ήταν ο Παράδεισος σχετικά κοντά στον θεό.

Σχετικά κοντά στο Αιγαίο είναι και ο Δίας. Το δηλώνουν οι κατοικίες του ,οι Όλυμποι, που είναι διάσπαρτοι στην περιοχή,. Το δηλώνει ή Αμάλθεια, ή Αίγα που προστάτευσε και ανάθρεψε τον πρώτο τον Ολυμπίων.

• Τι γεννήθηκε και κατοικούσε στο Αιγαίο, Θεοί, Άνθρωποι ή και τα δύο;
• Πού βρισκόταν, ο αληθινός και πρώτος ‘Όλυμπος (ολόλαμπρος), που γέμιζε με ενέργεια και προστασία όλη την περιοχή, όλη την Αιγιήδα ;

 Στο μέσον της προστατευμένης περιοχής, ήταν ο δέκτης και ο πομπός, ο πόλος που τον τροφοδοτούσε ο «κόσμος» με δυναμική ενέργεια και αυτός την διοχέτευε στο Αιγαίο.

 Έπειτα μπήκε σαν συνιστώσα ο χρόνος (κρόνος), και άλλαξαν τα πάντα, χάθηκε η γαλήνη και επικράτησε πανικός. Χάθηκε και ο Όλυμπος, κάτω από τόνους νερού, τα πάντα έγιναν πέλαγος.

Αλλά έμεινε η δύναμη, και το φως, στην θάλασσα, στα εκατοντάδες νησιά, στις γύρω περιοχές αλλά κατ’ εξοχήν στη συνείδηση των ανθρώπων.
Έμειναν και όλα τα άλλα που στις κατάλληλες συνθήκες, θα κληθούν και θα δραστηριοποιηθούν, και αληθινά, αυτό είναι το θεϊκό μυστικό που φτερουγίζει στο Αιγαίο.

utidanos.blogspot.com

Ποιος έκοψε...τα κεφάλια στον Πασσαβά;

"καθ΄άς κατόρθωσε να αποκόψη και φέρει μεθ΄ αυτού τέσσαρας κεφαλάς αυτών"

Η παραπάνω πρόταση αποτελεί μια πληροφορία, η οποία συνεπικουρούμενη από οστεολογική μελέτη ίσως αποδειχθεί ιστορικό γεγονός.
Στα πολυσυζητημένα έργα για την παράκαμψη στήν περιοχής Πασαβά, ήρθαν στο φως τέσσερις ακέφαλοι σκελετοί. 
Το γεγονός αυτό καθ εαυτό, μοιάζει ασήμαντο.
Τόσα και τόσα κεφάλια έχουν κοπεί στο πέρασμα τής ιστορία.
Το παρακάτω κείμενο όμως που αλίευσα το καθιστά σημαντικό, και ίσως αποδειχθεί ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός, αν υπάρξουν οι σχετικές αποδείξεις από την επιστημονική έρευνα. 
Προσωπικά θεωρώ δραστη αυτής τής πράξης, τον προπροπροπαπούλη μου Θωμά Φωκά. 

Ακολουθεί το κείμενο του διπλώματος με το οποίο τιμήθηκε από την γαληνότατη δημοκρατία της Βενετίας.

Ο Θωμάς Φωκάς έχοντας την αρχηγία των Μανιατών πολέμησε σε όλες τις μάχες των Βενετών εναντίον των Τούρκων στην Πελοπόννησο, και η συμβολή του ήταν σημαντική. Για την προσφορά του αυτή στον πόλεμο τιμήθηκε από την Γαληνότατη Δημοκρατία με το ακόλουθο Δίπλωμα:

ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ ΒΑΛΕΡΙΟΣ
Ελέω Θεού Δούξ Ενετίας
Είς αιώνιαν μνήμη

Μεταξύ των προυχόντων Κελεφά διεκρίθη δια των ατομικών αυτού πλεονεκτημάτων ο καπετάν Θωμάς Φωκάς κατά τας πρώτας προόδους των όπλων μας εν Πελοποννήσω δραμών μετά πολλών υπό την οδηγίαν του ανδρών όχι μόνον προς άλωσιν διαφόρων φρουρίων, αλλά και προς υπεράσπισην διαφόρων σημαντικών θέσεων. Διά των τοιούτων πράξεών του έδωκε τρανά δείγματα της προς την δόξαν της πατρίδος αφοσιώσεώς του και της ανδρείας αυτού εις τας κατά των Τούρκων μάχας, καθ΄άς κατόρθωσε να αποκόψη και φέρει μεθ΄ αυτού τέσσαρας κεφαλάς αυτών και πολλούς αιχμαλώτους ως αποδεικνύεται εκ των επισήμων εγγράφων των αντιπροσώπων της Δημοκρατίας των συνιστώντων την καρτερίαν και την γενναιότητα μεθ ών αείποτε προσηνέχθη εις τους κινδύνους.Επίσης, μετά πίστεως οδηγών μεθ΄εαυτόν πολλούς άνδρας ούς εν το τω τόπω συνέλλεξε, παρηκολούθη τους ημετέρους αντιπροσώπους όπου αι ανάγκαι των όπλων μας εκάλουν προς καταστολήν των Τούρκων, ‘ως τούτο έπραξε και κατά την επίθεσην του Σερασκέρου του εν Πελοποννήσω εισβαλόντος.Αι αποτελεσματικαί αυτού εκδουλεύσεις αντεμείφθησαν πρώτον δια της απονομής αυτώ χρυσού νομισματοσήμου και δεύτερον χρυσής αλύσου δυνάμει αποφάσεως της Γερουσίας εκδοθείσης την 21ην του τρέχοντος μηνός Απριλίου.Ημείς δε μιμούμενοι το παράδειγμα της μεγαλοδωρίας και της γενναιότητος της αυτής Γερουσίας εθεωρήσαμεν και δίκαιον και πρέπον να δώσωμεν τω ειρημένω καπετάν Θωμά Φωκά ειδικόν τι δείγμα της ευαρεσκείας Ημών, δυνάμενον να αναδείξη λαμπροτέραν την ατομικήν αυτού αξίαν και την προς αυτόν εύνοιαν ημών ένεκεν των λαμπρών αυτού κατορθωμάτων.Επί τούτω περιβάλλομεν αυτόν με τον τίτλον του ιππότου του Αγίου Μάρκου και τώ χορηγούμεν την άδειαν να φέρει την στολήν, την ζώνην, το ξίφος, τους χρυσούς πτερνιστήρας, και παν άλλο στρατιωτικόν κόσμημα ανήκον εις τα αξιώματα του ιπποτικού τούτο Τάγματος, και να απολαμβάνει του λοιπού όλων των με αυτό συνδεομένων τιμών και προνομίων.
Προς τον σκοπόν τούτον τω παρέχομεν το παρόν δίπλωμα, φέρον την συνήθη σφραγίδα εις μνημόσυνον τοίς μεταγενεστέροις.

Εκδίδοται εν τω Ημετέρω Δοικικώ Παλατίω την 30ην Απριλίου 1695.

Μετεφράσθη, εκ του εν μεμβράνη πρωτογράφου.
Εν Αθήναις την 25ην Δεκεμβρίου 1859
Δια την ακρίβειαν της μεταφράσεως
Γ.Σκιαδάς 

Πηγή: Μάνη ερανίσματα ιστορίας και λαογραφίας, Ιωάννου Π. Λεκκάκου, εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη

Ουδέν καλόν αμιγές κακού, ή, ουδέν κακόν αμιγές καλού;

 «Αρχαιολογικές Έρευνες και Εργασίες» του Έργου «Βελτίωση της οδού Γύθειο -ΑρεόποληΓερολιμένας κατά τμήματα/Β΄ Φάση», στο Τμήμα 1 του έργου.

Παράλληλα με την εκκίνηση του έργου "Βελτίωση τής οδού Γυθείου-Αρεόπολη-Γερολιμένας κατά τμήματα/Β φάση" στο τμήμα 1 του έργου, δρομολογήθηκε και το υποέργο "Αρχαιολογικές έρευνες και εργασίες". Όπως ήταν αναμενόμενο στην περιοχή του Πασσαβά, είδαν το φως αρχαιολογικά ευρήματα. Δεν είναι τρόπος του λέγειν πώς ολόκληρη η περιοχή τής Μάνης είναι ένα τεράστιο Μουσείο, Είναι μια πραγματικότητα.

τμήμα των εργασιών στις παρυφές του Πασσαβά (φωτογραφία Γεώργιος Δεμοιρακος)

τμήμα των εργασιών στις παρυφές του Πασσαβά(φωτογραφία Γεώργιος Δεμοιρακος)

τμήμα των εργασιών στις παρυφές του Πασσαβά(φωτογραφία Γεώργιος Δεμοιρακος)

Στο τμήμα 1 του έργου υλοποιήθηκαν απολογιστικά και με αυτεπιστασία ανασκαφικές εργασίες από τον Απρίλιο 2015 έως τον Ιούνιο 2016 , αλλά και το διάστημα Ιούλιος-Οκτώβριος 2017, από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας (ΕΦΑΛΑΚ)
Οι ανασκαφικές έρευνες έφεραν στο φως έντεκα (11) συνολικά αρχαιολογικές θέσεις , οι οποίες τεκμηριώνουν την σημασία και την διαχρονική κατοίκηση τής περιοχής τής αρχαίας Λάας, από τούς προιστορικούς χρόνους, έως την ύστερη αρχαιότητα.
Τον Οκτώβριο του 2017, ολοκληρώθηκε η ανασκαφική διερεύνηση των αποκαλυφθέντων αρχαιοτήτων.

Για όλες τις αρχαιολογικές θέσεις έχει τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία επιστημονικής
τεκμηρίωσης (τήρηση ανασκαφικού ημερολογίου, σχεδιαστική και τοπογραφική αποτύπωση των αρχαίων αρχιτεκτονικών λειψάνων, φωτογραφική αποτύπωση κινητών και ακινήτων αρχαίων κτλ.)

αρχαιολογικές θέσεις στην άκρη του έργου, που συνεχίζουν κάτω από αυτό (φωτογραφία Μανώλης Καψοκόλης)

αρχαιολογικές θέσεις στην άκρη του έργου, που συνεχίζουν κάτω από αυτό(φωτογραφία Μανώλης Καψοκόλης)

Ένα σημαντικό εύρημα σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση είναι η ανακάλυψη τάφου, τής πρώιμης εποχής σιδήρου.
Ένα ακόμη σημαντικό εύρημα, σύμφωνα πάντα με την επίσημη ενημέρωση, αφορά το μνημειώδες ταφικό κτίσμα των κλασικών χρόνων που ήρθε στο φως, στον κόσμο προς Βαθύ.
Υπάρχει απόφαση περί διατήρησης του αρχαίου μνημείου, μέσω τής απόσπασής του , λίθο προς λίθο, την διαμόρφωση κατάλληλου χώρου επί του προς κατάργηση τμήματος τής επαρχιακής οδού, και την επανατοποθέτηση και ανασύνθεσή του μνημείου, ώστε να είναι ορατό και επισκέψιμο σε θέση εγγύτατα με αυτήν στην οποία είχε ιδρυθεί στην αρχαιότητα.
Επί πλέον προβλέπεται η τεκμηρίωση, με εποπτικό υλικό και ενημερωτικές πινακίδες, τόσο του συγκεκριμένου μνημείου, όσο και τού συνόλου των αρχαιοτήτων που έχουν έλθει στο φως στο πλαίσιο του έργου πέριξ του λόφου του Πασσαβά και του κόμβου προς Βαθύ.
Υπάρχει επίσης σχεδιασμός, για διαμόρφωση χώρου στάσης, και θέασης επισκεπτών, όπως και μικρής υπαίθριας έκθεσης των αρχιτεκτονικών μελών που ήλθαν στο φως.

Το ταφικό κτίσμα των κλασικών χρόνων(φωτογραφία Μανώλης Καψοκόλης)

Σε ότι αφορά την προσωπική μου εμπλοκή, πάντα διακριτικά και με θεμιτά μέσα είμαι ενεργός από την αρχή του έργου, με ερώτηση μου προς το υπουργείο Πολιτισμού από τον Νοέμβριο του 2015.
Στην συνέχεια, και αφού δεν στάθηκε δυνατόν να έχω την βοήθεια τοπικών φορέων οι επωνύμων πολιτών, διαμόρφωσα την στάση μου, με συνεχείς επίσημες επαφές με την ΕΦΑΛΑΚ, και ιδιαίτερα με την υπεύθυνη του έργου Κα Μαρία Τσούλη, η οποία οφείλω να καταθέσω ότι ευσυνείδητα ήταν αρωγός σε όλη αυτή την προσπάθεια, παρά τίς δύσκολες και αντίξοες συνθήκες.
Δεν θα παραλείψω και λίγους, ελάχιστους , οι οποίοι βοήθησαν την όλη προσπάθεια, αφ΄ ενός αναδεικνύοντας το θέμα διαδικτυακά (blog Manivoice), και αφ ετέρου απλούς πολίτες (φίλους) που με στήριξαν επώνυμα ή και ανώνυμα, τούς οποίους δεν αναφέρω για ευνόητους λόγους δεοντολογίας.

Η όλη προσπάθεια είναι ένα μικρό "πετραδάκι", σε σχέση με τούς "ογκόλιθους" που κρύβει όχι μόνο η περιοχή τής Λάας, αλλά και όλόκληρη η Λακωνική, και οι οποίοι έχουν απαίτηση να διερευνηθούν και να έλθουν στο φως.

Εδώ η απαντητική επιστολή τής Εφορείας Αρχαιοτήτων Λακωνίας