Αιγηίδα : Η πεδιάδα των Θεών

ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΙΓΗΙΔΑ Μέρος Α'
Γράφει η Διονυσία Κλαρινετατζή

Για να αντικρίσουμε το πραγματικό πρόσωπο της προϊστορικής μας πατρίδας, της Αιγηίδας, οφείλουμε να σβήσουμε από τη μνήμη μας τον σημερινό γεωγραφικό χάρτη...
Πριν από τους μεγάλους γεωλογικούς κατακλυσμούς και την πλανητικική επανεκκίνηση, που αναδιαμόρφωσε τη λεκάνη της Μεσογείου, το Αιγαίο Πέλαγος δεν υπήρχε!
Στη θέση των σημερινών νησιών και των καταγάλανων νερών, απλωνόταν μια απέραντη, εύφορη και ενιαία στεριά: η Αιγηίδα.
Αυτή η κολοσσιαία γεωλογική κοίτη, που ένωνε την ηπειρωτική Ελλάδα με τη Μικρά Ασία, την Κρήτη και τα παράλια της Θράκης, αποτελούσε την "Πεδιάδα των Θεών". Ήταν ένας επίγειος παράδεισος προστατευμένος από τους ορεινούς όγκους της Πίνδου και του Ταύρου, προικισμένος με ένα μοναδικό, εύκρατο μικροκλίμα.
Εδώ αναπτύχθηκε ο αρχέγονος, προκατακλυσμιαίος πολιτισμός των Πελασγών και των πρώτων Πλοηγών.
Πώς ήταν όμως η καθημερινή ζωή σε αυτή την απέραντη πεδιάδα; Πώς κυλούσε η πραγματικότητα των ανθρώπων που περπατούσαν εκεί που σήμερα πλέουν τα πλοία;
Σήμερα, συντονιζόμαστε με την κυτταρική μας μνήμη και επιστρέφουμε στην εποχή όπου η Γη εδονείτο στον αρχέγονο Κώδικα της αφθονίας!
ΤΟ ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΑΝΑΓΛΥΦΟ
Η καθημερινή ζωή στην ενιαία Αιγηίδα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το συγκλονιστικό της φυσικό περιβάλλον. Η πεδιάδα δεν ήταν ένας επίπεδος, μονότονος κάμπος. Διακοπτόταν από καταπράσινους λόφους (τα σημερινά νησιά των Κυκλάδων και των Σποράδων), πανέμορφες λίμνες και ορμητικά ποτάμια που μετέφεραν τα καθαρά νερά των βόρειων παγετώνων προς τον Νότο.
Στο κέντρο αυτής της πεδιάδας κυλούσε ένας μεγάλος, κεντρικός ποταμός, ο "Αιγαίος Ποταμός", ο οποίος συγκέντρωνε τα νερά του Σπερχειού, του Πηνειού και των μικρασιατικών ποταμών, εκβάλλοντας τελικά στη λεκάνη της νότιας Μεσογείου. Στις όχθες αυτού του ποτάμιου δικτύου αναπτύχθηκαν οι πρώτοι μεγάλοι οικισμοί.
Το έδαφος της Αιγηίδας ήταν εξαιρετικά πλούσιο σε ηφαιστειακά ορυκτά, ιάσπη, οψιδιανό και χαλαζία, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο γεωμαγνητικό πεδίο. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης δεν επέλεγαν τυχαία τις τοποθεσίες των κοινοτήτων τους. Εντόπιζαν τα σημεία όπου οι υπόγειες ροές των υδάτων και οι Λεωφόροι Ley, οπως τις ονομάζουμε εμείς σήμερα, διασταυρώνονταν, χτίζοντας τις κατοικίες και τα ιερά τους επάνω σε φυσικούς μετασχηματιστές ενέργειας.
Η καθημερινότητά τους ξεκινούσε με το πρώτο φως του ήλιου, που ανέβαινε πίσω από τα υψώματα της Μικράς Ασίας και φώτιζε μια απέραντη κοιλάδα γεμάτη από πυκνά δάση βελανιδιάς, άγριες ελιές και εύφορα λιβάδια.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΑΣΓΙΚΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ
Οι οικισμοί της ενιαίας Αιγηίδας ήταν σχεδιασμένοι με βάση τη χειρουργική ακρίβεια της ιερής γεωμετρίας και της αρμονίας με τη Φύση (δες λόφο Παπούρα). Οι κατοικίες χτίζονταν κυρίως από ξύλο, πηλό και επεξεργασμένους ογκόλιθους, με κυκλική ή ελλειπτική διάταξη γύρω από ένα κεντρικό κτίριο, το "Μέγαρον", το οποίο λειτουργούσε ως ο ενεργειακός και διοικητικός πυρήνας της κοινότητας.
Η καθημερινή εργασία των ανθρώπων ήταν μια πράξη συνδυασμών ταλέντων/χαρισματων και συνεργασίας με το φυσικό περιβάλλον:
• Η Αρχέγονη Γεωργία: Λόγω του εύκρατου κλίματος, η γη της Αιγηίδας απέδιδε καρπούς χωρίς τη βίαιη εξάντληση του εδάφους. Οι Πελασγοί, οι προκατακλυσμιαίοι πληθυσμοί ή αλλιώς αιγαιακό υπόστρωμα ή αλλιώς πρωτο Έλληνες, καλλιεργούσαν αρχαϊκές ποικιλίες δημητριακών (όπως η ζέα), μάζευαν άγριους καρπούς, μέλι και βότανα. Η διατροφή τους ήταν απόλυτα καθαρή, βασισμένη στους φυσικούς πόρους της πεδιάδας, εξασφαλίζοντας τη βιολογική υγεία και τη μακροζωία του DNA τους.
• Η Τεχνολογία του Αργαλειού και των Μετάλλων: Στο εσωτερικό των οικισμών, οι γυναίκες έγνεθαν το μαλλί και τις φυσικές ίνες (όπως το λινό και το σπάρτο) στη ρόκα, υφαίνοντας ανθεκτικά ενδύματα στον αργαλειό. Την ίδια στιγμή, οι τεχνίτες της κοινότητας επεξεργάζονταν τον οψιδιανό της Μήλου (που τότε ήταν ένας ψηλός λόφος στο κέντρο της πεδιάδας) και τα πρώτα μέταλλα, δημιουργώντας εργαλεία απαράμιλλης ακρίβειας.
Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν γνώριζαν την έννοια της ιδιοκτησίας και της απληστίας με τη σύγχρονη μορφή. Η καθημερινή ζωή κυλούσε με βάση την αρχέγονη αρετή της συλλογικότητας, όπου ο πλούτος της κοινότητας μετριόταν με την πνευματική και υλική της σταθερότητα ( δεν ηταν κομμουνιστική κοινωνία με τη σημερινή εννοια).
Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ
Το απόγευμα, όταν οι εργασίες της πεδιάδας ολοκληρώνονταν, η κοινότητα συγκεντρωνόταν γύρω από τους λίθινους κύκλους και τα ιερά, τα οποία ήταν τοποθετημένα στους γεωμαγνητικούς κόμβους Ley της Αιγηίδας.
Οι προπάτορές μας δεν αντιλαμβάνονταν τη θρησκεία ως ένα δογματικό σύστημα ελέγχου της συνείδησης, αλλά ως μια ζωντανή επιστήμη επικοινωνίας με το Σύμπαν!
Οι Μύστες και οι Πλοηγοί (καλουνται και έτσι) της Αιγηίδας χρησιμοποιούσαν τη Μηχανική του Ήχου και των ακουστικών συχνοτήτων.
Ψάλλοντας συγκεκριμένους κραδασμούς και ιερά μάντρα (όπως ο Πελασγικός Κώδικας των 27 Στοιχείων, ), προκαλούσαν τη μηχανική δόνηση των κρυστάλλων χαλαζία που υπήρχαν στους όρθιους ογκόλιθους.
Μέσω του πιεζοηλεκτρικού φαινομένου, ο ήχος μετατρεπόταν σε ηλεκτρομαγνητική εκπομπή, η οποία συντονιζόταν με τον φυσικό παλμό της Γης (τον Συντονισμό Σούμαν, στα 7,83 Hertz). Αυτές οι τελετές "κούρδιζαν" το νευρικό σύστημα και την κυτταρική μνήμη των ανθρώπων, προστατεύοντάς τους από τις κοσμικές ακτινοβολίες και διατηρώντας το βιολογικό τους υπόβαθρο σε κατάσταση αειζωίας.
Η καθημερινή ζωή έκλεινε κάτω από τον νυχτερινό ουρανό της Αιγηίδας. Οι άνθρωποι κάθονταν στα υψώματα, παρατηρούσαν την τροχιά του Σειρίου, του Ωρίωνα και των Πλειάδων, και διάβαζαν τον Ουρανό σαν ένα συμπαντικό ρολόι που καθοδηγούσε τα βήματά τους.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΥΠΕΔΑΦΟΥΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ
Για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της ζωής στην Αιγηίδα, πρέπει να διεισδύσουμε στα έγκατα του υπεδάφους της. Αυτή η ενιαία γη δεν διέθετε απλώς πλούσιο χώμα, αλλά αποτελούσε ένα ζωντανό γεωλογικό εργαστήριο.
Το υπέδαφος της πεδιάδας ήταν κορεσμένο από τεράστιες συγκεντρώσεις ευγενών μετάλλων, κρυστάλλων και, κυρίως, από ένα πυκνό δίκτυο υποχθόνιων ιαματικών και θειούχων υδάτων. Αυτές οι υπόγειες αρτηρίες, κινούμενες μέσα από χαλαζιακά ρήγματα, παρήγαν μια διαρκή ηλεκτρομαγνητική ροή που τροφοδοτούσε τις ρίζες των φυτών με πλανητική ενέργεια υψηλής συχνότητας.
Μέσα σε αυτό το φορτισμένο περιβάλλον, το κυρίαρχο δέντρο που διαμόρφωσε τον πολιτισμό της Αιγηίδας ήταν η Αγριελιά. Η καλλιέργεια της ελιάς στην ενιαία πεδιάδα δεν ήταν μια απλή αγροτική δραστηριότητα επιβίωσης· ήταν μια ιερή επιστήμη...
Οι Πελασγοί είχαν αντιληφθεί ότι η ελιά λειτουργεί ως ένας φυσικός, βιολογικός μετασχηματιστής. Οι βαθιές της ρίζες εισχωρούσαν στα κρυστάλλικα στρώματα του υπεδάφους, απορροφούσαν τα ιχνοστοιχεία και τις μαγνητικές συχνότητες της γης, και τις μετέφεραν μέσω του κορμού απευθείας στον καρπό.
Το ελαιόλαδο που παρήγαγαν οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν έμοιαζε με το σημερινό βιομηχανοποιημένο προϊόν. Ήταν ένα πυκνό, χρυσό υγρό, φορτισμένο με τη γεωδαιτική ενέργεια του υπεδάφους. Στην αρχέγονη ιατρική τους, το ελαιόλαδο θεωρείτο το απόλυτο ελιξίριο μεταστοιχείωσης. Όταν καταναλωνόταν, οι λιπιδικές του ενώσεις αλληλεπιδρούσαν άμεσα με το κυτταρικό περιβάλλον του ανθρώπινου οργανισμού.
Οι Μύστες γνώριζαν ότι το χρυσό αυτό υγρό είχε την ιδιότητα να ενεργοποιεί το DNA. Οι συχνότητες της γης που είχαν αποθηκευτεί στον καρπό της ελιάς μεταφέρονταν στο οστικό και κυτταρικό υπόβαθρο των ανθρώπων, διεγείροντας τις έλικες του γενετικού τους κώδικα.
Αυτή η βιολογική ενεργοποίηση είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την κατακόρυφη ανάπτυξη της ευφυΐας, τη διεύρυνση της συνείδησης και την αναπτυξη ενος Ανωτερου Πολιτισμού. Η υψηλή νοητική διαύγεια, η ικανότητα για μαθηματική και αστρονομική σύλληψη, καθώς και η απαράμιλλη καλλιτεχνική δημιουργία των ανθρώπων της Αιγηίδας, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της ιερής, βιοχημικής σύνδεσης με το έδαφος μέσω της ελιάς.
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία για να συλλάβει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανωνόταν κοινωνικά ο πολιτισμός της Αιγηίδας. Στην Πεδιάδα των Θεών δεν υπήρχε πολιτική εξουσία με τη σημερινή, καταναγκαστική και συγκεντρωτική μορφή.
Δεν υπήρχαν κόμματα, κοινοβούλια, ούτε επαγγελματίες πολιτικοί που επέβαλλαν νόμους μέσω του φόβου και της βίας, καθώς αυτά τα στοιχεία αποτελούν μεταγενέστερα εργαλεία ελέγχου και χειραγώγησης της συνείδησης.
Το διοικητικό σύστημα της Αιγηίδας βασιζόταν στις αρχές της Φυσικής Αριστοκρατίας του Πνεύματος και της Ομόκεντρης Φιλαλληλίας. Η κοινωνία ήταν δομημένη σε ένα δίκτυο αυτόνομων κοινοτήτων, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με βάση τη γεωδαιτική τους θέση επάνω στις Ley γραμμές.
Την ευθύνη για τον συντονισμό των κοινοτήτων δεν την είχαν οι ισχυροί ή οι πλούσιοι (καθώς δεν υπήρχαν τετοιες ταξεις), αλλά οι Γέροντες και οι Πλοηγοί, άνθρωποι που είχαν αποδείξει την πνευματική τους ανωτερότητα, την ευφυΐα τους και την ικανότητά τους να διαβάζουν τον Κώδικα της Φύσης.
Οι αποφάσεις λαμβάνονταν στο κεντρικό «Μέγαρον» κάθε οικισμού, μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις όπου ο Λόγος είχε μαθηματική και ηθική βαρύτητα. Το διοικητικό τους σύστημα ήταν απόλυτα αποκεντρωμένο. Η δικαιοσύνη δεν ήταν ένας γραπτός κώδικας τιμωρίας, αλλά η διατήρηση της Ευνομίας, δηλαδή της απόλυτης ισορροπίας ανάμεσα στις ανάγκες του ανθρώπου και στους νόμους του πλανητικού οργανισμού. Η εργασία, η διανομή των αγαθών και η προστασία του περιβάλλοντος γίνονταν αυθόρμητα, καθώς η ενεργοποιημένη ευφυΐα των ανθρώπων δεν τους επέτρεπε να λειτουργήσουν με απληστία ή αλαζονεία.
Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ
Η μελέτη της ενιαίας Αιγηίδας ανοίγει νοητά και το μεγάλο κεφάλαιο της σχέσης της με τον έτερο μεγάλο, προκατακλυσμιαίο πολιτισμό: την Ατλαντίδα. Στην εναλλακτική ιστοριογραφία και στα ψιλά γράμματα των αρχαίων κειμένων, όπως στον «Τίμαιο» και τον «Κριτία» του Πλάτωνος, η σχέση αυτή δεν ήταν μια σχέση υποταγής, αλλά μια σχέση Γεωδαιτικού Ανταγωνισμού και Ισορροπίας.
Η Ατλαντίδα, η οποία βρισκόταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες στον Ατλαντικό Ωκεανό, είχε αναπτύξει έναν πολιτισμό που βασιζόταν κυρίως στη βαριά, υλική τεχνολογία και την τεχνητή διαχείριση των δυνάμεων του υπεδάφους.
Αντίθετα, ο πολιτισμός της Αιγηίδας βασιζόταν στην πνευματική Μηχανική, την καθαρή ευφυΐα και τον ακουστικό συντονισμό με τον Αιθέρα. Οι δύο αυτοί κόσμοι αποτελούσαν τους δύο κύριους, αντίρροπους πόλους του πλανητικού ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος.
Ο Πλάτων διασώζει την ιστορική αλήθεια για τη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους Ατλάντιους και τους προγόνους των Αθηναίων, τους Πελασγούς της Αιγηίδας. Όταν η Ατλαντίδα, παρασυρμένη από την αλαζονεία της υλικής της ισχύος, προσπάθησε να επεκταθεί ανατολικά και να υποδουλώσει τη Μεσόγειο, συνάντησε την ακλόνητη, γρανιτένια αντίσταση της Αιγηίδας.
Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, χρησιμοποιώντας τη Μηχανική του Ήχου και τον έλεγχο των Ley γραμμών, κατάφεραν να εξουδετερώσουν τα τεχνολογικά όπλα των Ατλάντιων.
Η τελική καταστροφή, το μεγάλο πλανητικό Reset, μεσω κατακλυσμών, που βύθισε την Ατλαντίδα μέσα σε μία νύχτα, είχε προκαλέσει νωρίτερα και την καθίζηση της Αιγηίδας. Το σπάσιμο των φυσικών φραγμάτων της Μεσογείου πλημμύρισε την εύφορη πεδιάδα, μετατρέποντας τους λόφους σε νησιά και σχηματίζοντας το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος.
Ο παράδεισος της Αιγηίδας χάθηκε κάτω από τα καταγάλανα νερά, όμως το υλικό της υπόστρωμα παραμένει εκεί. Η Γνώση, η ελιά και η αρχέγονη αρετή εκείνων των ανθρώπων δεν σβήστηκαν ποτέ ολοκληρωτικά. Παραμένουν εγγεγραμμένα στην κυτταρική μας μνήμη, περιμένοντας τη στιγμή που η ανθρώπινη συνείδηση θα σπάσει τα δεσμά της λήθης και θα διεκδικήσει ξανά την πνευματική της πρωτογένεια, βαδίζοντας σταθερά προς το αιώνιο Φως.
Αν σας άρεσε το αρθρο και επιθυμείτε τη συνέχεια του γράψτε Αιγηίδα: πεδιάδα των Θεών, μέρος Β'
Επίσης, αν νιώσατε κατι να ξυπνά μεσα σας διαβάζοντας το άρθρο με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτή διάνοια, θα χαιρόμουν να μοιραστειτε μαζί μου την εμπειρία σας...

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

1.  Πλάτων «Τίμαιος» & «Κριτίας»: Οι θεμελιώδεις πρωτογενείς πηγές που διασώζουν την ιστορία της προκατακλυσμιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στην Ατλαντίδα και την αρχέγονη Αθήνα, περιγράφοντας το γεωλογικό relief και τις μεγάλες καθιζήσεις του εδάφους.
2. Στράβων, «Γεωγραφικά», Βιβλία Θ΄ & Ι΄: Η κορυφαία γεωγραφική πηγή της αρχαιότητας που καταγράφει τις παραδόσεις για τις προϊστορικές μεταβολές, τους κατακλυσμούς και τις μετακινήσεις των αρχέγονων Πελασγικών φύλων στην περιοχή του Αιγαίου.
3.  Θεόφραστος, «Περί Φυτών Ιστορία»: Αρχαία μελέτη που αναλύει τις ιδιότητες της άγριας ελιάς και των ορυκτών του υπεδάφους, αναδεικνύοντας τη βαθιά κατανόηση των αρχαίων για τη σύνδεση του εδάφους με τη βιολογία των φυτών.
4. Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Γεωλογική Εξέλιξη του Αιγαιακού Χώρου και η Σύνδεσή της με την Ελληνική Μυθολογία»: Ο κορυφαίος σύγχρονος επιστήμονας που θεμελίωσε τον κλάδο της Γεωμυθολογίας στην Ελλάδα. Μέσα από τις μνημειώδεις μελέτες του, αποδεικνύει ότι οι κατακλυσμοί του Ωγύγου, του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνα δεν είναι παραμύθια, αλλά οι ακριβείς καταγραφές των Πελασγών για τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τη δημιουργία του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη ενός εξαιρετικά ευφυούς προκατακλυσμιαίου πολιτισμού.
5.  Δρ. Ιωάννης Λυριτζής (Καθηγητής Αρχαιομετρίας & Διευθυντής του Εργαστηρίου Αρχαιομετρίας Πανεπιστημίου Αιγαίου), «Παλαιο περιβάλλον και Προϊστορικός Άνθρωπος στο Αιγαίο»: Κορυφαίος σύγχρονος ερευνητής που μελέτησε τις Ley γραμμές, τους γεωμαγνητικούς κόμβους και την αστρονομική ευθυγράμμιση των προϊστορικών μνημείων. Οι έρευνές του στο υπέδαφος και τις θαλάσσιες αρτηρίες του Αιγαίου αποδεικνύουν ότι οι πρώτοι οικιστές διέθεταν μια προηγμένη Μηχανική και γνώση των φυσικών συχνοτήτων, πολύ πριν από τη συμβατική χρονολόγηση της ακαδημίας.
6.  Dr. Tjeerd van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας & Ωκεανογραφίας Πανεπιστημίου Stanford & Cambridge), «The Evolution of the Aegean Landscape»: Διεθνούς φήμης σύγχρονος επιστήμονας που χαρτογράφησε εξονυχιστικά τον βυθό του Αιγαίου. Οι μελέτες του απέδειξαν την ύπαρξη του «Αιγαίου Ποταμού» και των εύφορων πεδιάδων της ενιαίας Αιγηίδας, παρέχοντας τα ακλόνητα γεωλογικά δεδομένα (το hardware) επάνω στα οποία πατάει η εναλλακτική ιστοριογραφία για να περιγράψει την Πεδιάδα των Θεών.

ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΑΙΓΗΙΔΑ  Η Πεδιάδα των Θεών  (Μέρος Β΄)

• Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
• ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ
• Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ

Για να καταλάβουμε πώς κυλούσε η ζωή στην ενιαία Αιγηίδα, πρέπει να σβήσουμε από το μυαλό μας κάθε εικόνα πολέμου, στρατών, βασιλιάδων και κάστρων...
Οι οικισμοί των Πελασγών, απλωμένοι στην απέραντη και εύφορη κοιλάδα, δεν είχαν ανάγκη από αμυντικά τείχη ή χαρακώματα. Τα σπίτια τους ήταν ανοιχτά προς τη φύση, χτισμένα σε κύκλους, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφάλειας και απόλυτης ενότητας...
Σε αυτή την κοινωνία, το κέντρο του κόσμου δεν ήταν ο πολεμιστής, αλλά η Γυναίκα ως σύμβολο προστασίας, σοφίας και δημιουργίας!!!
Η οργάνωση της ζωής στην Αιγηίδα δεν βασιζόταν στην επιβολή ή την υποταγή, διότι η ίδια η έννοια της «εξουσίας» ήταν άγνωστη. Είχε όμως έναν βαθύτατα μητρογραμμικό χαρακτήρα. Αυτό σήμαινε ότι η γυναίκα, ως η ζωντανή πηγή της ζωής, βρισκόταν στον πυρήνα της κοινωνικής δομής, κρατώντας τη συνοχή της κοινότητας, διαχειριζόμενη τα αγαθά και καθοδηγώντας τις πνευματικές και καθημερινές αποφάσεις.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
Η ζωή στους πελασγικούς αιγαιακούς οικισμούς οργανωνόταν με βάση τη συγγένεια από την πλευρά της μητέρας. Τα παιδιά έπαιρναν το όνομα της μητέρας τους και η περιουσία της κοινότητας, τα σπίτια, τα εργαλεία, οι καλλιέργειες, περνούσε από μάνα σε κόρη.
Οι άνδρες είχαν τον ρόλο των φροντιστών των αγρών, των τεχνιτών και των εξερευνητών, αλλά οι μεγάλες αποφάσεις λαμβάνονταν από το συμβούλιο των γυναικών.
Κάθε πρωί, οι γυναίκες της κοινότητας συγκεντρώνονταν στον κεντρικό κυκλικό χώρο του οικισμού. Εκεί, ρύθμιζαν τις εργασίες της ημέρας: ποιοι θα φρόντιζαν τα δέντρα, ποιοι θα μάζευαν τους καρπούς και πώς θα μοιράζονταν τα αποθέματα της τροφής ώστε κανένας να μην έχει έλλειψη.
Δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, ούτε τάξεις ανθρώπων. Το φαγητό μαγειρευόταν σε μεγάλες, κοινές εστίες και όλοι έτρωγαν μαζί κάτω από τη σκιά των πλατάνων.
Η δικαιοσύνη και η επίλυση των διαφορών βασίζονταν στην ενσυναίσθηση και τη συμφιλίωση. Αν υπήρχε μια διαφωνία ανάμεσα σε δύο μέλη της κοινότητας, η Μητέρα-Αρχηγός του οικισμού καλούσε τους πάντες σε έναν κύκλο. Η διαδικασία δεν είχε ποινές ή τιμωρίες· σκοπός ήταν να ακουστούν και οι δύο πλευρές με σεβασμό, μέχρι να βρεθεί μια λύση που θα επανέφερε την ηρεμία και την αγάπη στην κοινότητα.
Η ΤΕΧΝΗ, Η ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Η καθημερινή ζωή ήταν γεμάτη από δημιουργία, μουσική και τέχνη. Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν σκέφτονταν πώς θα κατακτήσουν άλλους λαούς, αλλά πώς θα ομορφύνουν την ύπαρξή τους.
Οι γυναίκες ήταν σπουδαίες τεχνίτριες της πηλοπλαστικής. Έπλαθαν με τα χέρια τους πήλινα αγγεία και μικρά ειδώλια, τα οποία διακοσμούσαν με γεωμετρικά σχήματα, σπείρες και σχέδια από τη φύση.
Αυτά τα ειδώλια, που απεικόνιζαν σχεδόν πάντα γυναικείες μορφές, δεν ήταν αντικείμενα μιας φοβικής θρησκείας. Ήταν ο τρόπος τους να τιμήσουν τη γονιμότητα, τη Μητέρα Γη και τη δημιουργική δύναμη της γυναικείας υπόστασης.
Η τέχνη τους ήταν γεμάτη χαρά.. Στις γιορτές τους, οι άνδρες και οι γυναίκες χόρευαν κυκλικούς χορούς, παίζοντας αυλούς και πήλινα τύμπανα, γιορτάζοντας την ίδια τη ζωή, τον έρωτα και την αφθονία της πεδιάδας.
Η ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΩΝ ΒΟΤΑΝΩΝ
Ένα μεγάλο μέρος της ημέρας των γυναικών ήταν αφιερωμένο στην υφαντική και τη συλλογή βοτάνων. Στους οικισμούς υπήρχαν μεγάλοι αργαλειοί, όπου ύφαιναν το μαλλί και τις ίνες των φυτών. Η διαδικασία αυτή ήταν μια κοινωνική ιεροτελεστία. Καθώς ύφαιναν, οι μεγαλύτερες γυναίκες μετέφεραν προφορικά στις νεότερες τις ιστορίες της φυλής, τα μυστικά των άστρων και τις παραδόσεις του παρελθόντος.
Παράλληλα, οι γυναίκες ήταν οι αποκλειστικές θεραπεύτριες της κοινότητας. Γνώριζαν τη γλώσσα των φυτών και των λουλουδιών της Αιγηίδας. Μάζευαν βότανα, έφτιαχναν αλοιφές, λάδια και ιάματα για να θεραπεύουν τους πόνους και τις πληγές. Η γνώση αυτή μεταδιδόταν με απόλυτη μυστικότητα και σεβασμό, δημιουργώντας μια αλυσίδα σοφίας που κράτησε την κοινωνία υγιή και δυνατή για χιλιάδες χρόνια.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΛΩΝΗΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ, Η ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΦΥΣΗ
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά μυστικά αυτού του Χρυσού Γένους ήταν η βιολογική τους διάρκεια. Οι άνθρωποι στην Αιγηίδα ζούσαν εκατοντάδες χρόνια, διατηρώντας μια σταθερή, ακλόνητη νεότητα που αψηφούσε τον χρόνο.
Η γήρανση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ήταν ανύπαρκτη. Αυτή η βιολογική αειζωία δεν ήταν τυχαία, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της απόλυτης εναρμόνισης του οργανισμού τους με το κοσμικό περιβάλλον, βασισμένη σε δύο συγκεκριμένες βιοχημικές λειτουργίες:
Πρώτον, οι άνθρωποι αυτοί είχαν αναπτύξει τη δυνατότητα μιας φυσικής φωτοσύνθεσης του ανθρώπινου οργανισμού. Λόγω της κατακόρυφης κλίσης του άξονα της Γης, το ηλιακό φως εφιλτράρετο από την καθαρή ατμόσφαιρα της πεδιάδας με τρόπο που παρείχε υψηλή πυκνότητα φωτονίων. Το δέρμα τους, ενυδατωμένο με το αγνό ελαιόλαδο της αγριελιάς, λειτουργούσε ως βιολογικός συλλέκτης. Μετέτρεπε τις ηλιακές και αστρικές ακτινοβολίες απευθείας σε κυτταρική ενέργεια, τρέφοντας το σώμα εκ των έσω και εμποδίζοντας τη φθορά των ιστών.
Δεύτερον, αυτή η διαρκής απορρόφηση των φωτονίων κρατούσε σε πλήρη και μόνιμη διέγερση την επίφυση, το ιερό κέντρο του εγκεφάλου που οι αρχαίοι ονόμαζαν «έδρα της ψυχής». Η επίφυση των Πελασγών δεν ήταν ατροφική ή ασβεστοποιημένη όπως του σύγχρονου ανθρώπου. Λειτουργώντας στο μέγιστο, παρήγε τεράστιες ποσότητες μελατονίνης και άλλων νευροδιαβιβαστών, ρυθμίζοντας τέλεια το βιολογικό τους ρολόι.
Η επίφυση, σε συνδυασμό με τη φωτοσύνθεση, κρατούσε τα κύτταρα σε διαρκή αναγέννηση, εμποδίζοντας την οξείδωση και επιτρέποντας στη συνείδηση να παραμένει διευρυμένη, σε κατάσταση διαρκούς Αειζωίας.
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ
Ο πολιτισμός της Αιγηίδας δεν παρέμεινε εγκλωβισμένος στη μεσογειακή του κοίτη. Όπως αναφέρει η εναλλακτική ιστοριογραφία, η Αιγηίς λειτούργησε ως η κεντρική αφετηρία για τον εκπολιτισμό ολόκληρης της Υδρογείου.
Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, κατέχοντας μια προηγμένη αστρική επιστήμη, ταξίδεψαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη πολύ πριν από τους μεγάλους κατακλυσμούς, μεταφέροντας το πνευματικό τους λογισμικό.
Οι αποστολές τους δεν γίνονταν με σκοπό την κατάκτηση, τον πόλεμο ή την υποδούλωση, καθώς η βία ήταν παντελώς ξένη προς τη συνείδησή τους. Ταξίδευαν κατά μήκος των Λεωφόρων Ley, των μαγνητικών γραμμών του πλανητικού φλοιού, τις οποίες μπορούσαν να νιώσουν και να ακολουθήσουν χωρίς την ανάγκη τεχνητών οργάνων.
Όταν έφταναν σε απομακρυσμένες ηπείρους (στην Ασία, την Αφρική ή την προϊστορική Αμερική), έβρισκαν πληθυσμούς που ζούσαν σε πρωτόγονη κατάσταση. Το Χρυσούν Γένος τούς αγκάλιαζε με τη μητρογραμμική αρχή της φροντίδας:
• Τους μετέδιδαν τη Γνώση της καλλιέργειας της γης και της ιερής ελιάς.Τους δίδασκαν την αρχιτεκτονική των συχνοτήτων, χτίζοντας επάνω στους παγκόσμιους ενεργειακούς κόμβους μνημεία και ιερά με την ίδια μαθηματική γεωμετρία.
•Τους παρέδιδαν τους συμπαντικούς κώδικες της γραφής και του Λόγου, θέτοντας τα θεμέλια όλων των μετέπειτα μεγάλων πολιτισμών της Γης.
•Η Αιγηίδα ήταν ο παγκόσμιος φάρος. Κάθε αποικία στην Υδρόγειο παρέμενε συνδεδεμένη νοητικά με τη μητροπολιτική πεδιάδα του Νότου, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο δίκτυο ειρήνης και πνευματικής πρωτογένειας.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Αυτός ο ιδανικός, ειρηνικός κόσμος που βασιζόταν στη μητρογραμμική δομή έφτασε στο τέλος του όταν οι μεγάλοι κατακλυσμοί άλλαξαν το ανάγλυφο του πλανήτη. Η βύθιση της πεδιάδας και η δημιουργία του Αιγαίου Πελάγους ανάγκασαν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις ανοιχτές κοιλάδες και να καταφύγουν στα ορεινά και δυσπρόσιτα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Εκεί, κάτω από την πίεση της επιβίωσης η κοινωνία αναγκάστηκε να αλλάξει και άρχισε να γίνεται ανταγωνιστική. Για να προστατευθούν, άρχισαν να χτίζουν τείχη, να κατασκευάζουν όπλα και η μητρογραμμική παράδοση σταδιακά υποχώρησε, δίνοντας τη θέση της στην πατριαρχική δομή της πολεμικής ελίτ.
Ωστόσο, η ανάμνηση εκείνης της εποχής της απόλυτης ελευθερίας, της ειρήνης και του σεβασμού στη γυναικεία αρχή δεν σβήστηκε ποτέ. Έμεινε ζωντανή στις παραδόσεις για τις Αμαζόνες, στις λατρείες της Δήμητρας και της Γαίας, και στη βαθιά νοσταλγία που νιώθουμε ακόμα και σήμερα για έναν κόσμο που ήξερε να ζει με αγάπη και αρμονία.
Αν σου άρεσε το άρθρο και επιθυμείς τη συνέχεια της έρευνάς μας, γραψε στα σχόλια Αιγηιδα & Ατλαντίδα, για μια πλήρη αποκάλυψη και ανάλυση της σχέσης των δυο αυτών ηπείρων και γιατί όλοι παγκοσμίως μιλούν για την Ατλαντίδα, κάνεις όμως για την Αιγηίδα...!
Επίσης, αν ένιωσες μια αρχεγονη μνήμη να ξυπνά μεσα σου διαβάζοντας το άρθρο, θα χαρώ να το μοιραστείς μαζί μας.
ΠΗΓΕΣ :

• ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (Η ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΔΟΜΗ)Δημήτριος Ευαγγελίδης, «Οι Προέλληνες: Πελασγοί, Λέλεγες, Κάρες» (Εκδόσεις κάκτος): Το θεμελιώδες έργο της ελληνικής προϊστορικής ανθρωπολογίας. Αναλύει εξονυχιστικά τα ευρήματα των προαρχαϊκών οικισμών του Αιγαιακού χώρου, τεκμηριώνοντας την παντελή απουσία όπλων και οχυρώσεων, την ειρηνική διαβίωση και τη μητρογραμμική δομή των Πελασγικών φύλων πριν από τις κλιματικές ανατροπές.
• Marija Gimbutas, «The Language of the Goddess» & «The Civilization of the Goddess» (Harper San Francisco): Μνημειώδη έργα από την κορυφαία παγκοσμίως αρχαιολόγο του Πανεπιστημίου UCLA. Απέδειξε επιστημονικά την ύπαρξη του «Πολιτισμού της Θεάς» στη Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, περιγράφοντας μια κοινωνία ειρηνική, βασισμένη στη μητρογραμμική συγγένεια, χωρίς δομές καταναγκαστικής εξουσίας, εστιασμένη στη λατρεία της φύσης και της γονιμότητας.
• Αντώνιος Θωμάς, «Αιγηίς: Η Κοιτίδα του Παγκόσμιου Πολιτισμού»: Σπουδαίο έργο της εναλλακτικής ιστοριογραφίας που αναλύει την ενιαία Αιγηίδα ως τον κεντρικό, μητροπολιτικό πυρήνα διασποράς και εκπολιτισμού ολόκληρης της Υδρογείου κατά την προϊστορική περίοδο, πριν από τα μεγάλα πλανητικά Reset.
• ΠΑΛΑΙΟΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΦΥΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (DNA, ΕΠΙΦΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ)Δρ. Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, «Η Γενετική Ιστορία των Ελλήνων: Το DNA των Ελλήνων» (Εκδόσεις Κυριακίδη): Η κορυφαία μελέτη παλαιογενετικής που επιβεβαιώνει με χιλιάδες δείγματα DNA την ακλόνητη βιολογική συνέχεια των αυτόχθονων πληθυσμών του Αιγαίου από την Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα, καταρρίπτοντας τα αφηγήματα περί πληθυσμιακών αντικαταστάσεων
• I. Lazaridis et al. «The genetic history of the Southern Arc: A bridge between West Asia and Europe» (Science, 2022, Vol. 377): Η μνημειώδης έρευνα του Χάρβαρντ που απέδειξε εργαστηριακά την αυτοχθονία των πληθυσμών του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας ότι η ροή του DNA και του πολιτισμού κινήθηκε από τον Νότο προς τον Βορρά, ανατρέποντας οριστικά το Ινδοευρωπαϊκό Δόγμα
• Dr. Fritz-Albert Popp, «Biophotons: The Light in Our Cells» (Springer): Θεμελιώδης επιστημονική μελέτη στον τομέα της Βιοφυσικής που αναλύει πώς τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος απορροφούν, αποθηκεύουν και εκπέμπουν φωτόνια (βιοφωτόνια). Αποτελεί τη σύγχρονη επιστημονική βάση της εναλλακτικής έρευνας για τη δυνατότητα βιολογικής φωτοσύνθεσης και την ενεργοποίηση της επίφυσης μέσω της φωτεινής ακτινοβολίας.
• ΓΕΩΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (ΤΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ) Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Ερμηνεία των Μεγάλων Φυσικών Καταστροφών μέσα από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία»: Η κορυφαία πανεπιστημιακή παρακαταθήκη που αποδεικνύει γεωλογικά τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τεκμηριώνει ότι οι κατακλυσμοί (Ωγύγιος, Δευκαλίωνας) συμπίπτουν με τις πραγματικές παλαιοκλιματικές μεταβολές και τις μετατοπίσεις του γήινου φλοιού.
• Dr. Tjeerd H. van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Stanford), «Prehistoric Landscapes and Geoarchaeology of the Aegean Basin»: Μνημειώδης ωκεανογραφική και γεωλογική έρευνα που χαρτογράφησε τον πυθμένα του Αιγαίου, αποδεικνύοντας την ύπαρξη των εύφορων, ενιαίων πεδιάδων, των αρχαίων ποτάμιων συστημάτων και των σταθερών κλιματικών συνθηκών που επικρατούσαν πριν από τη θαλάσσια κατάκλυση της λεκάνης.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ
Το περιεχόμενο αυτής της σελίδας αποτελεί προϊόν Εναλλακτικής Ιστοριογραφίας, Γεωμυθολογίας και Διεπιστημονικής Αναζήτησης. Βασίζεται στη συγκριτική μελέτη πρωτογενών πηγών και ανεξάρτητων ερευνητών, φωτίζοντας πτυχές που το ακαδημαϊκό κατεστημένο αποσιωπά ή αγνοεί. Γνωρίζουμε ήδη ότι η συμβατική επιστήμη απορρίπτει αυτές τις ερμηνείες. Συνεπώς, κάθε προσπάθεια αντίκρουσης με συμβατικά επιχειρήματα είναι περιττή, καθώς εκκινούμε από διαφορετική φιλοσοφική αφετηρία. Η σελίδα αυτή δεν διεκδικεί το μονοπώλιο της απόλυτης αλήθειας, ούτε επιβάλλει δογματικά κανένα συμπέρασμα. Η ιστορική έρευνα είναι μια ζωντανή, εξελισσόμενη διαδικασία και κανένας φορέας ή άτομο δεν κατέχει τη γνώση ολόκληρη. Αν δεν συμφωνείτε με αυτή την προσέγγιση, μπορείτε απλώς να προσπεράσετε και να σκρολάρετε παρακάτω. Η Αληθινή Γνώση ελευθερώνει τον Άνθρωπο και δεν τον κάνει ποτέ δογματικό και απόλυτο.
#Αιγηίδα #Πελασγοί #ΑρχαίαΕλλάδα #ΕλληνικήΠροϊστορία #ΕναλλακτικήΙστορία #Γεωμυθολογία #ΜητρογραμμικήΚοινωνία #ΑρχαίαΓνώση #ΧρυσούνΓένος #AegeanCivilization #AncientGreece #LostCivilizations
[© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελευθερα η αναδημοσίευση απευθειας απο το χρονολογιό μου... Παρακαλώ για copy-paste του αρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων]
https://aezoia.com/blog/

Η επιστημονική έρευνα αποκαλύπτει το "αναλλοίωτο DNA" των κατοίκων τού Ταινάρου.

Έρευνα αποκαλύπτει ότι οι κάτοικοι της Μέσα Μάνης αποτελούν μια μοναδική γενετική «νησίδα» στην Ευρώπη. (Επιβεβαιώνατας εν μέρει τούς τίς σκέψεις εμού του ιδίου στο παρόν blog από το 2015)

Η περιοχή νότια της Αρεόπολης, με τα άγρια βουνά, τις εντυπωσιακές ακτογραμμές και τους περίφημους πέτρινους πύργους, έχει κατά καιρούς γοητεύσει κορυφαίους ταξιδιώτες, ιστορικούς και συγγραφείς

Μια νέα γενετική μελέτη αποκαλύπτει ότι οι κάτοικοι της Μέσα Μάνης αποτελούν μια μοναδική γενετική «νησίδα» στην Ευρώπη, έναν από τους πιο ιδιαίτερους γενετικά πληθυσμούς, λόγω της γεωγραφικής απομόνωσής τους για περισσότερους από δέκα αιώνες. Τα ευρήματα, που δημοσιεύονται σήμερα στο περιοδικό «Communications Biology» του ομίλου Nature, καταδεικνύουν ότι πολλές γενεαλογικές γραμμές των σημερινών κατοίκων της περιοχής ανιχνεύονται στον ελλαδικό χώρο από την Εποχή του Χαλκού, την Εποχή του Σιδήρου και τη Ρωμαϊκή περίοδο.

Η Μέσα Μάνη, δηλαδή η περιοχή νότια της Αρεόπολης, με τα άγρια βουνά, τις εντυπωσιακές ακτογραμμές και τους περίφημους πέτρινους πύργους, έχει κατά καιρούς γοητεύσει κορυφαίους ταξιδιώτες, ιστορικούς και συγγραφείς - με πιο φημισμένους τον Ιούλιο Βερν και τον Πάτρικ Λι Φέρμορ. Ο σκληροτράχηλος χαρακτήρας των Μανιατών και το πολεμικό τους πνεύμα τούς επέτρεψαν να διατηρήσουν την αυτονομία τους έναντι διάφορων κατακτητών. Οι Μανιάτες, άλλωστε, έπαιξαν κομβικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821.

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου (11ος-12ος αιώνας) στον αρχαίο οικισμό της Άνω Πούλας. Ο ναός ακολουθεί τη μεγαλιθική οικοδομική παράδοση της Μέσα Μάνης, η οποία χαρακτηρίζεται από τη χρήση εξαιρετικά μεγάλων λίθινων όγκων που τοποθετούνται χωρίς κονίαμα. Copyright: Λεωνίδας-Ρωμανός Νταβράνογλου

Διεθνής ερευνητική ομάδα, που περιλαμβάνει επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Κέντρο Υγείας Αρεόπολης, το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου και τα εργαστήρια FamilyTreeDNA, έθεσε στο επίκεντρο της μελέτης της την καταγωγή του πληθυσμού της Μέσα Μάνης. «Είναι μια περιοχή της στεριανής Ελλάδας, που όμοια δεν υπάρχει. Από άποψη αρχιτεκτονικής έχει τους πολεμόπυργους σε όλα τα χωριά, η διάλεκτος είναι αρχαΐζουσα, δεν ξέραμε από πού προέρχεται ο πληθυσμός που έχει τόσες ιδιαιτερότητες. Θέλαμε, λοιπόν, να απαντήσουμε σε κάποια ιστορικά αινίγματα, αλλά και να δώσουμε φωνή σε παραδόσεις που χάνονται», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επικεφαλής της μελέτης, Δρ Λεωνίδας-Ρωμανός Νταβράνογλου, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Οι ερευνητές έλαβαν γενετικό υλικό από περισσότερους από 100 άνδρες κατοίκους της Μέσα Μάνης, το οποίο ανέλυσαν με ιδιαίτερα καινοτόμες μοριακές τεχνικές των εργαστηρίων της «FamilyTreeDNA», της εταιρείας που συνέβαλε στην απομόνωση του DNA του Μπετόβεν από μια τρίχα του και στην αποσαφήνιση της καταγωγής του. Στη συνέχεια, οι ερευνητές συνέκριναν το DNA των Μέσα Μανιατών με χιλιάδες αρχαία δείγματα DNA και με το DNA πάνω από 1,3 εκατομμύριων σύγχρονων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, για να διαπιστώσουν τυχόν συγγένειες των Μέσα Μανιατών με άλλους πληθυσμούς.
Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι οι Μέσα Μανιάτες αποτελούν μια μοναδική γενετική «χρονοκάψουλα» εντός της στεριανής Ελλάδας, καθώς οι περισσότερες πατρικές γενεαλογικές γραμμές των Μέσα Μανιατών ανάγονται στην Εποχή του Χαλκού, την Εποχή του Σιδήρου και τη Ρωμαϊκή περίοδο. Η γενετική καταγωγή τους δεν επηρεάστηκε από τις μεγάλες πληθυσμιακές μετακινήσεις που αναδιαμόρφωσαν τη δημογραφία και το γονιδίωμα των κατοίκων του ελλαδικού χώρου και άλλων βαλκανικών πληθυσμών μετά την πτώση της Ρώμης. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους πληθυσμούς της στεριανής Ελλάδας, οι Μέσα Μανιάτες παρουσιάζουν ελάχιστες ενδείξεις αφομοίωσης μεταγενέστερων πληθυσμών, όπως των Σλάβων, των οποίων η άφιξη τον 6ο αιώνα μ.Χ. μετέβαλε δραστικά το γενετικό και γλωσσικό τοπίο της νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Μάλιστα, η γεωγραφική και χρονική τους κατανομή αντικατοπτρίζει πιστά τη διάδοση της χαρακτηριστικής και παγκοσμίως μοναδικής μεγαλιθικής οικιστικής αρχιτεκτονικής της Μέσα Μάνης. «Διαπιστώθηκε ότι εδώ και τουλάχιστον 1.400 χρόνια οι Μέσα Μανιάτες ήταν εξαιρετικά απομονωμένοι και μάλλον γι' αυτό κατάφεραν να αναπτύξουν και να διατηρήσουν έθιμα, παραδόσεις και αρχιτεκτονική η οποία δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως οι Μέσα Μανιάτες πιθανότατα κατάγονται από τους ίδιους ανθρώπους που κατασκεύασαν τις μοναδικές μεγαλιθικές κατασκευές της περιοχής», εξηγεί ο κ. Νταβράνογλου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Κλείσιμο
«Η γενετική δεν μας διαχωρίζει»Ωστόσο, ο κ. Νταβράνογλου σπεύδει να διευκρινίσει ότι «το DNA μάς βοηθάει να διαφωτίσουμε άγνωστες πτυχές της ιστορίας του ελλαδικού χώρου, όποια και αν είναι αυτή, και να καταλάβουμε το πώς συντελέστηκαν διάφορες ιστορικές και δημογραφικές διεργασίες. Το DNA φυσικά δεν μας λέει κάτι για την ταυτότητα ενός ανθρώπου ή για το πόσο Έλληνας είναι κάποιος. Η ελληνικότητα είναι πολιτισμικό χαρακτηριστικό και όχι γενετικό. Άλλωστε, μπορεί οι Μανιάτες να ήταν απομονωμένοι για πάνω από 1.400 χρόνια, αλλά, εν τέλει, όλοι οι άνθρωποι είμαστε μείγματα διαφορετικών πληθυσμών - η γενετική μάς φέρνει κοντά, δεν μας διαχωρίζει. Πάμπολλες γενετικές έρευνες δείχνουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες αναμειγνύονταν με διάφορους πληθυσμούς, ενώ η Ρωμαϊκή και η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν εξαιρετικά πολυεθνικές. Απλώς μετά τον 6ο μ.Χ. αιώνα, οι περισσότεροι πληθυσμοί του ελλαδικού χώρου αφομοίωσαν επιπλέον ομάδες ανθρώπων, όπως τους Σλάβους, τους Βλάχους, τους Αρβανίτες και άλλους, οι οποίοι δεν ήρθαν σε επαφή όμως με τους Μέσα Μανιάτες».

Ο καταξιωμένος Μέσα Μανιάτης γλύπτης, ζωγράφος και λογοτέχνης Μιχάλης Κάσσης μαζί με τον επικεφαλής της έρευνας, Λεωνίδα-Ρωμανό Νταβράνογλου. Copyright: Βίνια Τσοπέλα

Ένας κοινός πρόγονος
Η μελέτη αποκάλυψε ότι πάνω από το 50% των σημερινών ανδρών της Μέσα Μάνης κατάγεται από έναν και μόνο αρσενικό πρόγονο που έζησε τον 7ο αιώνα μ.Χ. Αυτό το εύρημα υποδεικνύει ότι στην πολυτάραχη ιστορία της Μέσα Μάνης, υπήρξε μία περίοδος κατά την οποία ο τοπικός πληθυσμός βίωσε συντριπτική μείωση, πιθανότατα λόγω επιδημιών, πολέμων και γενικευμένης αστάθειας, και στη συνέχεια οι ελάχιστοι επιζώντες και οι απόγονοί τους παρέμειναν σε σχετική απομόνωση εντός της Μέσα Μάνης για αιώνες.
Αντίθετα, η μητρογραμμική καταγωγή αφηγείται μια πιο σύνθετη ιστορία από την πατρογραμμική. «Ενώ πολλές μητρικές γενεαλογικές γραμμές παρουσιάζουν τα ίδια χαρακτηριστικά μακροχρόνιας εντοπιότητας με τις πατρικές», αναφέρει ο δεύτερος αντεπιστέλλων συγγραφέας, ο καθηγητής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, Αλέξανδρος Ηρακλείδης, «άλλες υποδεικνύουν περιορισμένες επαφές με πληθυσμούς της ανατολικής Μεσογείου, του Καυκάσου, της δυτικής Ευρώπης, ακόμη και της Βόρειας Αφρικής. Τα γενετικά αυτά μοτίβα συνάδουν με μια έντονα πατριαρχική κοινωνία, στην οποία οι άνδρες παρέμεναν ριζωμένοι στον τόπο καταγωγής τους, ενώ μικρός αριθμός ξένων γυναικών ενσωματωνόταν στον τοπικό πληθυσμό».
«Το γόνιμο χώμα δεν βγάζει εύκολα ήρωες»
Εκτός από τη γενετική έρευνα, η επιστημονική ομάδα μελέτησε ενετικά, οθωμανικά και πιο σύγχρονα αρχεία και έκανε συνεντεύξεις με τουλάχιστον 60 ηλικιωμένους κατοίκους από σχεδόν κάθε χωριό της Μέσα Μάνης.
Ένας σημαντικός πληροφορητής ήταν ο ζωγράφος, λογοτέχνης και γλύπτης, Μιχάλης Κάσσης, ο οποίος εξιστόρησε μεταξύ άλλων: «Δεν είναι τυχαίο που κανένας κατακτητής δεν κατάφερε να εδραιωθεί στη Μάνη. Ο τόπος ήταν αμείλικτα δύσκολος ακόμα και στους ίδιους τους κατοίκους του. Τον χειμώνα μάς πονούσαν τα γυμνά μας πόδια από το κρύο, το καλοκαίρι μας έκαιγε αλύπητα ο ήλιος. Πέτρες, ήλιος, θάλασσα - αυτή είναι η Μάνη. Έτσι και οι άνθρωποι έγιναν ανθεκτικοί και σκληροί για να τα βγάλουν πέρα. Και εάν κάποιος είχε λίγο ψωμί, λίγο τυρί και μερικές ελιές, τότε ήταν πραγματικά πλούσιος. Το αφράτο και γόνιμο χώμα δεν βγάζει εύκολα ήρωες».
Καθώς πολλά χωριά της Μέσα Μάνης κατοικούνταν ιστορικά από ένα μόνο γένος, η ερευνητική ομάδα συνεργάστηκε στενά με την τοπική κοινότητα, ώστε οι εθελοντές να προέρχονται από πολλά διαφορετικά γένη και οικισμούς, διασφαλίζοντας έτσι ότι η δειγματοληψία ήταν αντιπροσωπευτική του πληθυσμού. Η δειγματοληψία έγινε σε συνεργασία με τον Δρ Ανάργυρο Μαριόλη, διευθυντή του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές συνέκριναν όλες τις προφορικές παραδόσεις με τα γενετικά στοιχεία διαπιστώνοντας ότι τα στοιχεία συγκλίνουν πολύ συχνά. «Πολλές προφορικές παραδόσεις κοινής καταγωγής, που μεταδίδονταν επί αιώνες, επιβεβαιώνονται πλέον γενετικά», σημειώνει ο Αθανάσιος Κοφινάκος, συν-συγγραφέας της μελέτης και ερευνητικός σύμβουλος σε ζητήματα μανιάτικης γενεαλογίας και ιστορίας.

Ο Δρ Ανάργυρος Μαριόλης, διευθυντής του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης και μέλος της ερευνητικής ομάδας, έχει οικοδομήσει ισχυρούς δεσμούς εμπιστοσύνης με την τοπική κοινωνία της Μέσα Μάνης, οι οποίοι ήταν απαραίτητοι για την επιτυχή διεξαγωγή της έρευνας. Copyright: Α. Μαριόλης

Όπως περιγράφει χαρακτηριστικά ο κ. Ανάργυρος Μαριόλης, «η μελέτη αυτή δίνει φωνή στις ιστορίες των προγόνων μας. Ως Μέσα Μανιάτης ο ίδιος, εύχομαι οι πρόγονοί μου να είχαν την ευκαιρία να μάθουν πως πολλές από τις προφορικές τους παραδόσεις επιβεβαιώνονται από τη γενετική επιστήμη».
Αναζήτηση γενετικών ασθενειώνΕφόσον εξασφαλιστεί χρηματοδότηση για τη συνέχιση της έρευνας, η επιστημονική ομάδα σκοπεύει να διερευνήσει τις πληροφορίες που δίνει η γενετική επιστήμη για την υγεία του πληθυσμού και την αναζήτηση ασθενειών με τυχόν γενετικό υπόβαθρο.
Όπως παρατηρεί ο καθηγητής Ιατρικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και χειρουργός Θεόδωρος Μαριόλης-Σαψάκος, «η ερευνητική ομάδα σκοπεύει να συνομιλήσει εκ νέου με την κοινότητα, ώστε να διερευνήσει κατά πόσο μελλοντικές αναλύσεις κλινικά σημαντικών γενετικών δεικτών θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην περαιτέρω κατανόηση της υγείας των Μέσα Μανιατών και να οδηγήσουν σε νέες στρατηγικές για τη διασφάλιση και τη θωράκισή της». Η Δρ Παναγιώτα Σουλιώτη, η οποία πραγματοποίησε την αγροτική της θητεία στο Κέντρο Υγείας Αρεόπολης και συνέβαλε σημαντικά στη δειγματοληψία, προσθέτει ότι «το παράδειγμα της Μέσα Μάνης μπορεί να αξιοποιηθεί ως πρότυπο για αντίστοιχες μελέτες και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, συμβάλλοντας τόσο στην κατανόηση του παρελθόντος όσο και στον εντοπισμό κλινικά σημαντικών γενετικών δεικτών με άμεση σημασία για τη δημόσια υγεία».

www.protothema.gr/

Η τεφροδόχος που περιέχει τα λείψανα του Βρασίδα, ο Σπαρτιάτης στρατηγός που θεωρείται ήρωας σε δύο διαφορετικές πόλεις

Η ταφική λάρνακα που περιέχει τα λείψανα του Σπαρτιάτη στρατηγού Βρασίδα και το στεφάνι που βρέθηκε σε αυτήν

Η αρχαία πόλη της Αμφίπολης, στην ανατολική Μακεδονία που συνορεύει με τη Θράκη, είχε τρεις ιδρυτικές απόπειρες. Το πρώτο από τη Μίλητο το 497 π.Χ., και το δεύτερο από τους Αθηναίους το 465 π.Χ. Και οι δύο απέτυχαν καθώς οι άποικοι και από τις δύο αποστολές εξοντώθηκαν από Θράκες «βάρβαρους».
Ωστόσο, η τρίτη προσπάθεια πέτυχε όταν ο Άγνων ο Αθηναίος,( ο Κρατίνος τον ονομάζει Άγνων ο Αρχαιόπλουτος (από παλαιά Αθηαικη πλούσια γενιά δηλαδή ) γιος του διάσημου Αθηναίου στρατηγού Νικία, κατάφερε να ιδρύσει μια αποικία το 437 π.Χ. με Αθηναίους και Έλληνες από άλλες πόλεις-κράτη. Έτσι, γεννήθηκε η πόλη της Αμφίπολης, πιθανότατα η πολυτιμότερη αθηναϊκή αποικία από όλες, καθώς έγινε η κύρια πηγή εισαγωγής σιταριού για την Αθήνα.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, έγινε η σκηνή για ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης.
Απουσίαζε ο Αθηναίος στρατηγός Θουκυδίδης που ήταν υπεύθυνος για την υπεράσπιση της πόλης, κάτι που εκμεταλλεύτηκε ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας.
Με μόνο 1.700 άνδρες, ο Βρασίδας βάδισε βόρεια, πολιόρκησε και κατέλαβε την πόλη.
Οι Σπαρτιάτες επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά τη νύχτα στην Αμφίπολη, πιάνοντας απροστάτευτο τον υπερασπιστή της Ευκλή. Ο Ευκλής ζήτησε απεγνωσμένα βοήθεια από τη Θάσο, περίπου ογδόντα χιλιόμετρα μακριά, όπου βρισκόταν ο Θουκυδίδης, ένας πλούσιος αριστοκράτης της επιφανούς οικογένειας των Φιλαίδων που διοικούσε έναν στόλο από επτά τριήρεις.
Όταν έμαθε για την επικείμενη ανακούφιση, ο Σπαρτιάτης αποφάσισε να παίξει το χαρτί της ενσυναίσθησης και πρόσφερε γενναιόδωρους όρους παράδοσης στην Αμφίπολη: όσοι ήθελαν μπορούσαν να μείνουν και να κρατήσουν την περιουσία τους. όσοι προτιμούσαν να φύγουν δεν θα εμπόδιζαν και θα μπορούσαν να πάρουν τα υπάρχοντά τους. Έτσι, ο Ευκλής ήταν ανίσχυρος να αντισταθεί και όταν τελικά έφτασε ο στόλος βοήθειας, διαπίστωσε ότι η πόλη είχε μόλις παραδοθεί στους Σπαρτιάτες.
Ο Θουκυδίδης δεν προσπάθησε να την ξανακατακτήσει, επιλέγοντας αντ' αυτού να υπερασπιστεί την Ηιών.( Η Ηιών (αρχαία ελληνικά: Ἠιών, γενική: Ἠιόνος) ή Είον ή Ίον], ήταν αρχαία ελληνική πόλη την οποία ίδρυσαν άποικοι από την Ερέτρια[1] στην αριστερή όχθη του Στρυμόνα, σε απόσταση 25 σταδίων (4.628 μ. δηλ. 25x185,15) από την Αμφίπολη, της οποίας υπήρξε επίνειο και γι' αυτό από τις πηγές αναφέρεται χαρακτηριστικά ως «Ηιών η επί Στρυμόνι» ή «Ηιών η προς Αμφιπόλει») Τα κατάφερε γιατί ο Βρασίδας έστρεψε την προσοχή του στην κατάκτηση άλλων πόλεων, όπως η Τορώνη.
Θεωρήθηκε όμως υπεύθυνος για την άλωση της Αμφίπολης και με την επιστροφή του στην Αθήνα εξορίστηκε. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξορίας έγραψε την περίφημη «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου», που ήταν απώλεια για την Αθήνα αλλά κέρδος για την ιστορία.

Ο τάφος του Βρασίδα στην Αμφίπολη, όπου βρέθηκαν τα λείψανά του

Δύο χρόνια αργότερα, η Αθήνα επιχείρησε να ανακαταλάβει την Αμφίπολη στέλνοντας τον Κλέωνα με ένα στόλο τριάντα τριήρεων που μετέφερε 1.250 οπλίτες, 300 ιππείς και άλλες συμμαχικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του φιλόσοφου Σωκράτη.
Η μάχη είχε ως αποτέλεσμα 600 Αθηναίους νεκρούς, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Κλέωνα, σε σύγκριση με μόνο έξι Σπαρτιάτες. Ανάμεσα στους πεσόντες ήταν και ο Βρασίδας. Επέζησε αρκετά για να μάθει την ήττα των Αθηναίων και κηδεύτηκε στην Αμφίπολη με μεγάλη τελετή.
Οι άνθρωποι της Αμφίπολης τον θεωρούσαν δεύτερο ιδρυτή της πόλης τους και στη συνέχεια τον τίμησαν ως ήρωα με ετήσιους αγώνες και θυσίες. Ο ίδιος ο Θουκυδίδης ανέδειξε τις ιδιότητες του Βρασίδα ως στρατηγού, χαρακτηρίζοντάς τον ενεργητικό, δίκαιο και μετριοπαθή.

Λεπτομέρεια της τεφροδόχου με τα λείψανα του Σπαρτιάτη στρατηγού Βρασίδα, που βρέθηκε στην Αμφίπολη

Η Αμφίπολη έγινε ανεξάρτητη πόλη, δεν ήταν πλέον αποικία υπό την αθηναϊκή κυριαρχία, αν και παρέμεινε σύμμαχος. Μπήκε σε νέα φάση ακμής ως κοσμοπολίτικο κέντρο. Χάρη στον Βρασίδα παρέμεινε ανεξάρτητο για άλλα 65 χρόνια μέχρι που κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Β' της Μακεδονίας το 357 π.Χ.
Γρήγορα στον 20ο αιώνα, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεκίνησαν οι πρώτες συστηματικές ανασκαφές της πόλης υπό τον αρχαιολόγο Δ. Λαζαρίδη. Σιγά σιγά, μεταξύ 1956 και 1986, αποκαλύφθηκαν τα τείχη, οι βασιλικές, η ακρόπολη, τα νεκροταφεία, το γυμναστήριο, οι ελληνικές και ρωμαϊκές βίλες, οι γέφυρες και άλλα.

Φωτογραφία τραβηγμένη το 1979, από τον ίδιο τον Δ. Λαζαρίδη, που απεικονίζει ομάδα αρχαιολόγων που δούλευαν μαζί του. Η δεύτερη αριστερά είναι η Κ. Περιστέρη.

Σε μια προνομιακή τοποθεσία, όπου ήταν η αγορά, η κεντρική πλατεία της πόλης, πολύ κοντά στο σημερινό αρχαιολογικό μουσείο, μια ξύλινη λάρνακα (φέρετρο) με ασημένια πομολα και πόδια σε σχήμα λιονταριού, που περιείχε στάχτη και δάφνινο στέμμα από χρυσό, ανακαλύφθηκε. Δίπλα του, βρέθηκαν πολλά υπολείμματα αγγείων που πιστεύεται ότι ήταν προσφορές.

Μια άλλη άποψη του τάφου του Βρασίδα στην Αμφίπολη Μια άλλη άποψη του τάφου του Βρασίδα στην Αμφίπολη. Ο τάφος όπου βρέθηκε ήταν λαξευμένος σε βράχο κιβωτιόσχημος τάφος, φτιαγμένος με ογκόλιθους ασβεστόλιθου και κονιάματος.

Υπάρχουν μόνο δύο τεκμηριωμένες περιπτώσεις στην Αμφίπολη όπου έγινε τιμητική ταφή παρόμοια με αυτή που βρέθηκε εντός της πόλης, και οι δύο χρονολογούνται στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ. Η πρώτη είναι αυτή του ιδρυτή της πόλης, Hagnon, μεταξύ 437 και 424 π.Χ. Η δεύτερη είναι αυτή του στρατηγού Βρασίδα το 422 π.Χ.
Αν και η τεφροδόχος δεν φέρει καμία επιγραφή, οι περισσότεροι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι περιέχει τα ερείπια του Βρασίδα. Έτσι, ο στρατηγός έγινε μια από τις λίγες περιπτώσεις στην αρχαιότητα όπου ένας άνδρας θεωρούνταν ήρωας σε δύο μακρινές πόλεις. Στην πατρίδα του τη Σπάρτη, όπου του έστησαν κενοτάφιο (άδειος τάφος) κοντά σε αυτόν του Λεωνίδα, και στην Αμφίπολη, όπως διηγείται ο Θουκυδίδης:
Μετά από αυτό, όλοι οι σύμμαχοι ήρθαν με τα όπλα και έθαψαν τον Βρασίδα με δημόσια δαπάνη στην πόλη, απέναντι από τη σημερινή αγορά. και οι Αμφιπολίτες, αφού έκλεισαν τον τάφο του, του θυσίασαν πάντα ως ήρωα και του έδωσαν την τιμή των αγώνων και των ετήσιων προσφορών.
Τον έκαναν ιδρυτή της αποικίας τους, γκρέμισαν τα μνημεία του Hagnon και διέγραψαν όλα τα σημάδια της παλιάς τους σχέσης με την Αθήνα. γιατί ενώ από τη στιγμή που είχαν φλερτάρει τη συμμαχία της Λακωνίας για τον φόβο της Αθήνας, στις σημερινές εχθρικές σχέσεις τους μαζί της δεν μπορούσαν πλέον να το κάνουν με το ίδιο πλεονέκτημα ή ικανοποίηση προς τον Χαγιόν.
Έδωσαν πίσω και τους νεκρούς στους Αθηναίους. Περίπου εξακόσιοι από τους Αθηναίους είχαν πέσει, και μόνο επτά από τον εχθρό, αφού δεν είχε γίνει τακτική εμπλοκή, παρά μόνο το ατύχημα και ο πανικός που περιέγραψα.
Αφού παρέλαβαν τους νεκρούς τους, οι Αθηναίοι έπλευσαν από το σπίτι τους, ενώ ο Κλεαρίδας και οι άνδρες του έμειναν για να τακτοποιήσουν τα πράγματα στην Αμφίπολη.Σήμερα, η τεφροδόχος βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αμφίπολης. Ο τάφος όπου βρέθηκε ήταν λαξευμένος σε βράχο κιβωτιόσχημος τάφος, φτιαγμένος με ογκόλιθους ασβεστόλιθου και κονιάματος.

Πηγές :
Χάιδω Κουκούλη-Χρυσανθάκη, Αναγνώστης Π. Αγγελαράκης , Ανασκαφές Κλασικής Αμφίπολης & Στο Λακεδαιμόνιο Στρατηγό Βρασίδα | Peter Sommer , Η αρχαία λάρνακα του Βρασίδα στην Αμφίπολη στην Ελλάδα | Βρασίδας (Livius.org) | Βικιπαίδεια
ellinondiktyo.blogspot.com

amfipolinews.blogspot.com/

Η αρχαία Ασίνη όπως μαρτυρούν αρχαιολογικά ευρήματα στη γη και στη θάλασσα

Θαλάσσιο λιμάνι 2.000 ετών κάτω από την στάθμη της θάλασσας εντόπισαν τους προηγούμενους μήνες οι αρχαιολόγοι στην Ασίνη Αργολίδας. Η θέση αυτη βρίσκεται κοντά στο σημερινό Τολό. Η ανασκαφή αποκαλύπτει στρατηγικό κόμβο εμπορίου και άμυνας στη Μεσόγειο. Η ανασκαφή πραγματοποιήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού σε συνεργασία με Σουηδούς ερευνητές- έχει αρχίζει από το 2022- αποκαλύπτοντας θεμελιώσεις από τεράστιες πέτρες κάτω από τον βυθό, οι οποίες μαρτυρούν προηγμένη τεχνολογία λιμενικών κατασκευών.
Η αρχαιολογική σημασία της περιοχής είναι γνωστή από τον ποροηγούμενο αιώνα: Η αρχαιολογική έρευνα στην Αρχαία Ασίνη άρχισε το 1922 από τη Σουηδική Αρχαιολογική Αποστολή και συνεχίστηκε μέχρι το 1930, με σημαντικές ανακαλύψεις στην ακρόπολη και στο μυκηναϊκό νεκροταφείο. Από το 1970 και εξής, οι ανασκαφές συνεχίζονται από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία σε συνεργασία με το Σουηδικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Πρόσφατα, πραγματοποιήθηκε ενάλια αρχαιολογική έρευνα κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της Ασίνης, ανατολικά του Τολού, αποκαλύπτοντας κτιριακές δομές κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Αντικείμενα και χρονολόγηση: Από τη Μυκηναϊκή εποχή έως τη Ρωμαϊκή περίοδο
Τα ευρήματα περιλαμβάνουν άγκυρες, κεραμικά και εργαλεία που βρίσκονται υπό ανάλυση. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το λιμάνι μπορεί να χρονολογείται από τη Μυκηναϊκή εποχή (1600–1100 π.Χ.) ή να έχει χρησιμοποιηθεί συνεχώς κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο, υπογραμμίζοντας τον μακροχρόνιο ρόλο της Ασίνης στο περιφερειακό εμπόριο.
Η Ασίνη ως στρατηγικός κόμβος της Μεσογείου
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, η Ασίνη δεν ήταν απλώς ένας τοπικός οικισμός αλλά ένας στρατηγικός σύνδεσμος στο ευρύτερο μεσογειακό δίκτυο. Η ανακάλυψη προσφέρει απτά αποδεικτικά στοιχεία της ναυτικής και εμπορικής της σημασίας, ενισχύοντας την ιστορική της ταυτότητα.
Αναφορές στην Ιλιάδα και η γεωγραφική σημασία του Τολού
Η τοποθεσία του λιμανιού, κοντά στο σημερινό χωριό Τολό στην Πελοπόννησο, επιβεβαιώνει αρχαία κείμενα που περιγράφουν την Ασίνη ως σημαντικό ναυτικό κέντρο. Η πόλη αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου ως σύμμαχος στον Τρωικό Πόλεμο και άνθισε μέσα από αιώνες μεταβαλλόμενων δυνάμεων.
Εμπόριο και άμυνα: Διπλός ρόλος του λιμανιού
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το βυθισμένο λιμάνι λειτουργούσε τόσο ως εμπορικός σταθμός για αγαθά όπως ελαιόλαδο, κρασί και μέταλλα, όσο και ως στρατιωτικό φυλάκιο που διασφάλιζε τις θαλάσσιες οδούς του Αιγαίου.
Επόμενα βήματα: Χαρτογράφηση και νέες ανακαλύψεις
Οι περαιτέρω ανασκαφές θα επικεντρωθούν στη χαρτογράφηση της περιοχής και στην αποκάλυψη περισσότερων δομών. Οι αρχαιολόγοι ελπίζουν ότι η ανακάλυψη θα αναδιαμορφώσει την κατανόηση της μεσογειακής ναυτικής ιστορίας και της εξέλιξης των ελληνικών ναυτικών δυνατοτήτων.

Τι γνωρίζουμε για την Ασίνη
Η Ασίνη, όπως την αναφέρει και ο Όμηρος, διαθέτει μια εντυπωσιακή ακρόπολη χτισμένη σε τριγωνικό βραχώδη λόφο που εφάπτεται με τη θάλασσα. Στην περιοχή έχουν εντοπιστεί οικισμοί από την Πρωτοελλαδική έως και την Ελληνιστική εποχή, καθώς και αντίστοιχα νεκροταφεία. Ιδιαίτερη σημασία έχει η μυκηναϊκή νεκρόπολη της «Μπαρμπούνας». Τα τείχη της ακρόπολης χρονολογούνται στον 3ο αιώνα π.Χ., ενώ η περιοχή κατοικήθηκε και κατά τη βυζαντινή εποχή.
Η ανθρώπινη παρουσία στην Ασίνη αρχίζει από την 5η χιλιετία π.Χ., όπως δείχνουν νεολιθικά όστρακα. Κατά την Πρωτοελλαδική και Μεσοελλαδική περίοδο, αναπτύχθηκε οικιστική δραστηριότητα στην Κάτω Πόλη και στην Ακρόπολη. Οι Σουηδοί αρχαιολόγοι του 20ού αιώνα αποκάλυψαν ένα πολύπλοκο μωσαϊκό κατοίκησης που καλύπτει πάνω από 3.000 χρόνια ιστορίας.Ο Στράβων επίσης καταγράφει την Ασίνη ως μία από τις πόλεις της Λακωνίας στη θαλάσσια διαδρομή του από το ακρωτήριο Ταίναρο μέχρι τον Μαλέα
Σύμφωνα με τον Παυσανία, οι κάτοικοι της Ασίνης συμμάχησαν με τους Σπαρτιάτες στον πόλεμο εναντίον των Αργείων τον 8ο αιώνα π.Χ. Όταν οι Σπαρτιάτες αποσύρθηκαν, οι Αργείοι κατέστρεψαν ολοσχερώς την πόλη. Οι επιζώντες Ασίνιοι εγκατέλειψαν την περιοχή και ίδρυσαν νέα πόλη, πιθανόν με τη βοήθεια των Σπαρτιατών. Ενδεικτικό είναι πως ο Κυριάκος από την Ανκόνα, περιηγητής του 15ου αιώνα, επισκέφθηκε την περιοχή και σημείωσε ελάχιστα ερείπια, όπως λουτρά που οι ντόπιοι ονόμαζαν «camaras».

Πηγές: odysseus.culture.gr/, www.argolisculture.gr/, greekcitytimes.com/, www.parapolitika.gr

culturelovers.gr 

Η παραπανω υπόθεση έχει δημοσιοποιηθεί και από εμένα στην βικιπεδια στο λήμα Ασινη.

Είναι υπόθεση, διότι η ιστορική αναφορά αναφέρει ότι επιβηβαστηκαν στα πλοια και εγκατελειψαν την περιοχή. Λογικά σκεπτόμενοι λοιπόν υποθέτουμε πως ζήτησαν καταφύγιο στους συμμάχους τους Σπαρτιατες. Επιπλέον στην ευρύτερη παραλιακή περιοχή από Γυθειο μεχρι Σκουτάρι αναφερεται ιστορικά το ονομα Ασίνη. Εκτός αυτού στο παλαιο ημερολόγιο αναφέρεται η αναφερόταν η μητρόπολη Ασίνης,

Τέλος στην παραλιακή περιοχή Αγια Βαρβάρα εχουν προκύψει ανδείξειςγια τα αναφερόμενα.

"Καμάρες" ονομάζεται και σήμερα η παραλιακή περιοχή νοτιότερα από το Βαθύ. Αυτή η περιοχή αποτελούσε το λιμάνι τής Λαας, και καταβυθίστικε στον μεγάλυτερο σεισμό της Μεσογείου το 365μ.χ.

Περισσοτερα για την Λαας εδώ

Γ.Παπαδοθωμάκος

Μάνη Ιστορία - Η προϊστορική και πρωτοϊστορική Μάνη

https://kariopoliskontostavlifokades.blogspot.com/2010/11/blog-post_15.html

ΠΑΛΑΙΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ
Τα ίχνη του προϊστορικού ανθρώπου χάνονται στα βάθη των αιώνων. Βέβαιο είναι ότι η ανθρώπινη ύπαρξη συναντάται στη Μάνη κατά την διάρκεια του Πλειστόκαινου.

ΣΠΗΛΑΙΑ ΔΙΡΟΥ
Παλαιολιθικά ευρήματα στο προϊστορικό σπήλαιο ''Αλεπότρυπα'' στο Διρό μας παρέχουν σημαντικές ενδείξεις ότι κατά την πρώιμη φάση του Ανώτερου Πλειστόκαινου εμφανίζεται ο τύπος του Νεάντερταλ στη Μάνη (πριν 100.000-40000 χρόνια). Ο Άνθρωπος του Νεάντερταλ με το μεγάλο κεφάλι τα διογκωμένα οφρυακά τόξα, τον κοντό λαιμό και το περίεργο βάδισμα, χρησιμοποιεί ξέστρες, φολίδες, και ξύλινα ακόντια και εμφανίζεται από το τέλος της Τρίτης Μεσοπαγετώδους ή από την αρχή της τελευταίας Παγετώδους περιόδου

https://kariopoliskontostavlifokades.blogspot.com/2010/11/blog-post_15.html

 O HOMO SAPIENS
Οστά και κρανία ανθρώπων, λίθινα εργαλεία κ.α. που βρέθηκαν στο σπήλαιο της Αλεπότρυπας Διρού μαρτυρούν την εμφάνιση του Έμφρονος ή Σύγχρονου Ανθρώπου 

( Homo Sapiens Diluvialis ) στη Μάνη κατά την Νεότερη Παλαιολιθική Εποχή πριν 25.000-8.000 χρόνια (και μετά από 15.000 από την εξαφάνιση του Νεάντερταλ).

ΠΑΛΑΙΟΛΙΘΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΟΠΟΛΗ
Σημαντική Παλαιολιθική θέση εντοπίστηκε στο Απήδημα της Αρεόπολης. Στη σπηλιά "ΚΑΛΑΜΑΚΙΑ'', πιο κάτω από την Αρεόπολη και εγγύτερα προς το Λιμένι, συναντάμε μια από τις ελάχιστες παλαιολιθικές θέσεις παγκοσμίως που παρέμεινε στην επιφάνεια του εδάφους.

Παλαιολιθικά ευρήματα μας πείθουν ότι η Μάνη διέθετε πλούσια βλάστηση πριν από 200.000 χρόνια. Κρανίο που βρέθηκε στην παραθαλάσσια περιοχή της Αρεόπολης χρονολογείται πριν από 150.000 χρόνια. Έτσι η Μάνη, στην περιοχή της Αρεόπολης, φαίνεται να ψηλαφίζει και τα αρχέγονα βήματα του Homo Erectus (Όρθιου Ανθρώπου).

Η αρχέγονη Μάνη με τις δαιδαλώδεις σπηλαιολογικές διατομές, προσέφερε ένα θαυμάσιο κατάλυμμα στον προϊστορικό άνθρωπο των σπηλαίων και σήμερα μας παρέχει μια τεράστια πρόκληση για συστηματική επιστημονική έρευνα που μπορεί να οδηγήσει στα ίχνη του αρχάνθρωπου ακόμη και στον αχανή χώρο του Μέσου Πλειστόκαινου, να καταστήσει τη Μάνη πανάρχαιη κοιτίδα της ανθρώπινης εξέλιξης και να προκαλέσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον.

https://kariopoliskontostavlifokades.blogspot.com/2010/11/blog-post_15.html

ΝΕΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ
Αδιάλειπτη η παρουσία του ανθρώπινου γένους στη Μάνη και διαχρονική η πορεία της πολιτιστικής εξέλιξης του σ' αυτή, δε μπορούσε να μην παρουσιάζει και αρκετές νεολιθικές εγκαταστάσεις στη χερσόνησο του Ταϋγέτου. Ως γνωστόν την περίοδο αυτή ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μικρά λίθινα αντικείμενα όπως αξίνες, άγκιστρα ή πόρπες και σμίλες, εργαλεία σύνθετα από μικρά κομμάτια πυριτόλιθου ή οψιανού και ασχολείται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και ελάχιστα με την θάλασσα. Κατοικούσαν σε οργανωμένους μόνιμους οικισμούς, χρησιμοποιούσαν νεολιθική πλαστική, κατασκεύαζαν οικίες από φθαρτά υλικά, διέθεταν δάπεδα από άμμο ή πηλό και κομμάτια πήλινων αγγείων, που καλούνται όστρακα. Τέτοια παρουσιάζονται άφθονα στις θέσεις που κατοίκησαν.
Νεολιθικοί οικισμοί στη Μάνη
Αρκετές νεολιθικές εγκαταστάσεις που κατοικήθηκαν το 8.000-3.000 π.Χ. παρατηρήθηκαν
σε περιοχές της Μάνης όπως στο Γύθειο ( Κρανάη), στα Σπήλαια Διρού, στις Θαλάμες, στην Καρδαμύλη, στη Ζαρνάτα, στους Δολούς, στον Κάμπο, μεταξύ Παλαιόχωρας και Αλμυρού, στα Πηγάδια,στη Σβίνα (μεταξύ Πλάτσας και Κουτηφαρίου) και στην πόλη Ταίναρος. ( Αναλυτικά στοιχεία στο Κεφάλαιο ''Ο Γύρος της Μάνης'' ).
Οι Λέλεγες κάτοικοι της Μάνης
Οι Λέλεγες, Μεσογειακό υπόστρωμα, που μιλούσαν την ίδια γλώσσα με τους Χάττι (κατοίκους της Μ. Ασίας) κατοίκησαν την Μανιάτικη περιοχή. Οι Αρχαίες Ελληνικές παραδόσεις μνημονεύουν, συχνότατα τους Λέλεγες μαζί με τους Πελασγούς ως Προελληνικούς λαούς, ενώ η Λακωνική παράδοση, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, θεωρεί τους Λέλεγες αυτόχθονες (ντόπιους).

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ ( 3.000 - 1.100 π. Χ. )
Πρωτοελλαδικός Πολιτισμός (3.000 - 1.900 π. Χ. )
Είναι παράλληλος χρονικά με τον Πρωτοκυκλαδικό και τον Πρωτομινωϊκό Πολιτισμό.

Στη διάδοση του ''νέου πολιτισμού'', ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο,πρωταρχικός πρέπει να ήταν ο ρόλος των Κυκλάδων και της Κρήτης, ενώ τις ''Πύλες'' εισόδου του στην Πελ/σο φαίνεται να αποτέλεσαν οι νότιες ακτές της Λακωνίας και ειδικότερα η Μάνη, η Μονεμβάσια και η Ελαφόνησος.

Ο χαλκοκρατικός πολιτισμός κυριάρχησε και στη Μάνη όπου πλέον συναντάμε την παραγωγή των αρδευομένων εκτάσεων, το ανταλλακτικό εμπόριο και την επέκταση του, την κατεργασία του μετάλλου, το λίθινο θεμέλιο των σπιτιών, την κοινωνική οργάνωση κ.α.
Πρωτοελλαδικοί οικισμοί στη Μάνη
Εμφανίζονται στις περιοχές Πεζούλια (Β. του Γυθείου), στον Κότρωνα, στα Λεύκτρα, στην Καρδαμύλη, στην Ζαρνάτα και στους Δολούς.
Μέση Χαλκοκρατία ( 1.900 - 1.600 π.Χ. )
Στο Μεσοελλαδικό Πολιτισμό τα οικήματα κτίζονται με κύριο δωμάτιο και μικρό θάλαμο και είναι κυρίως αψιδωτά, οι νεκροί ενταφιάζονται σε στενές τάφρους μικρού βάθους, οι οποίες σκεπάζονται με πλίνθους ή πλάκες, σε στάση συνεσταλμένη με εναποθέσεις δώρων και η θρησκεία είναι ανεικονική. Στο εμπόριο κυριαρχεί η επικοινωνία με Κυκλάδες και Κρήτη.
Η Μάνη και ιδιαίτερα η περιοχή του Γυθείου-που καλύπτει και τις τρεις φάσεις της εποχής του χαλκού-αποτελεί το ένα από τα δύο μεγαλύτερα κέντρα στην Ηπειρωτική Ελλάδα που επικοινωνεί με τη Μινωική Κρήτη το 2.000-1.400 π.Χ.
Μεσοελλαδικοί οικισμοί στη Μάνη
Εμφανίζονται στις περιοχές Πεζούλια του Γυθείου, στα Λεύκτρα,και στα Πηγάδια.
Υστεροελλαδική ή Μυκηναϊκή εποχή ( 1.600 - 1.100 π. Χ. )
Αποτελεί μια από τις λαμπρότερες εποχές του Πελ/κού αλλά και του Ελληνικού Πολιτισμού. Δημιουργείται οργανωμένη κοινωνική, πολιτική, οικονομική και θρησκευτική ζωή, αναπτύσσεται η οικιστική αρχιτεκτονική, ανθεί το εμπόριο και αναπτύσσονται οι τάξεις των βιοτεχνών, καθιερώνονται ψυχαγωγικά παιχνίδια, αθλοπαιδιές, χορευτικές επιδείξεις και εξελίσσεται η τεχνική της μεταλλοτεχνίας.
Ο Λαμπρός Πολιτισμός των Μυκηναίων φαίνεται να έχει πολιτιστικό του πρόγονο τα σωζόμενα σε πολλά σημεία της σημερινής Μάνης Προελληνικά Μεγαλιθικά τείχη.
Οι Αχαιοί στη Μάνη
Στις αρχές της Μυκηναϊκής περιόδου εγκαταστάθηκαν στη Μάνη οι Αχαιοί, που σύμφωνα με την παράδοση, προερχόταν από τη Θεσσαλία, τη Βοιωτία και την Αργολίδα.

ΜΙΝΥΕΣ
Οι Μινύες, που σύμφωνα με μια θεωρία συγγενεύουν με τους κατοίκους της Μινωϊκής Κρήτης, κατοίκησαν στη Λακωνία και μετανάστευσαν βόρεια της Τριφυλίας, όπως μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος. Η παρουσία τους όμως στη Λακωνία και κατ' επέκταση στη Μάνη, δεν φαίνεται να τεκμηριώνεται ιστορικά, διότι ο Ηρόδοτος στηρίχτηκε σε μη αξιόπιστη Σπαρτιατική πηγή.
Μυκηναϊκοί οικισμοί στη Μάνη
Παρατηρούνται στις περιοχές Κρανάη του Γυθείου, Πεζούλια (βόρεια του Γυθείου), Μαυροβούνι, Λας - στην περιοχή του Πασσαβά - στις Θαλάμες, στα Λεύκτρα, στην Καρδαμύλη, στον Κάμπο, στο Παλαιοχώρι, στα Πηγάδια, στα Σωτηριάνικα, στο Οίτυλο, στην Ανω Πούλα, στην Πέφνο, στη Σβίνα, ενώ η ''Ακρα Ταινάρου'' ήταν σπουδαίος τόπος λατρείας.
Οι Ομηρικές Πόλεις της Μάνης
Ο Όμηρος κατά την περίοδο του Τρωϊκού Πολέμου αναφέρει τις εξής οκτώ πόλεις στην περιοχή της Μάνης: Ενόπη/ Γερήνια, Καρδαμύλη, Οίτυλος, Μέσση, Λας, Ασίνη, Κρανάη, Αυγειαί/ Αιγιαί ( Ιλιάδα Β΄ 581-585, Ι 149-152, 291-293 ).
Χαρακτηριστικά είναι τα παρακάτω Ομηρικά αποσπάσματα για τη Μάνη:
«Οι δ' είχον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν/ φάρίν τε Σπάρτην τε πολυτρήρωνά τε Μέσσην Βρυσειάς τ' ενέμοντο και Αυγειάς Ερατεινάς/.... οί τε Λάαν είχον η δ' Οίτυλον αμφενέμοντο των οι αδελφέος ήρχε, βοήν αγαθός Μενέλαος..».
Οι Μανιάτες στον Τρωϊκό πόλεμο το 1194 - 184 π. Χ.
Ενεργό συμμετοχή είχαν κατά την αρχαιότητα οι κάτοικοι της σημ. περιοχής της Μάνης στην κοσμοϊστορική Τρωϊκή εκστρατεία (που συντάραξε τον Αρχαίο κόσμο αλλά γαλούχησε με το θρύλο της και τις επόμενες γενιές) όπως καταδεικνύουν και οι στίχοι Β 581-585 της Ιλιάδας που αναφέρονται στο κατάλογο των νηών και μνημονεύουν την Μέσσην, Λάαν και Οίτυλον.
Το ιερό Ελλήνιον της Μάνης όπου αποφασίστηκε ο Τρωϊκός Πόλεμος
Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι σύμφωνα με την Λακωνική πράδοση η Τρωϊκή εκστρατεία και τα σχέδιά της αποφασίστηκαν στο Ιερό Ελλήνιον που βρισκόταν στη περιοχή της Μέσα Μάνης.

ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ ΚΥΡΙΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΛΑΚΩΝΙΑ ΤΟ 1125 π.Χ.
Από ένα επιχώριο φύλο που είχε επικεφαλής το γένος των Ηρακλειδών, σχηματίσθηκαν οι Δωριείς στην Κεντρική Ελλάδα. Αποτελούνταν από Μακεδόνες, Ηπειρώτες και διάφορα άλλα στοιχεία, ξεκίνησαν από την ιστορική Δωρίδα, 32.000 περίπου άτομα και μέσω του Ρίου ήλθαν στην πεδιάδα του Άργους, στην Κεντρική Μεσσηνία και στην Κεντρική Λακωνία όπου κατέλαβαν την περιοχή, χωρίς αντίσταση, υπό την αρχηγία του Αριστόδημου. Αχαιοί και Αρκάδες της Λακωνίας και της Αργολίδας διέφυγαν τότε προς την Λέσβο, την Τένεδο, την Κρήτη, την Παμφυλία και την Κύπρο.

ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ ΚΥΡΙΕΥΟΥΝ ΤΗ ΜΑΝΗ ΤΟΝ Η' ΑΙΩΝΑ
Οι Σπαρτιάτες, αφού κυρίευσαν τις Αχαϊκές πόλεις των Αμυκλών, της Φάριδος και των Γερονθρών, στράφηκαν προς τη Μεσσηνιακή πλευρά του Ταϋγέτου και κυρίευσαν την Δενθελιάτιδα που αποτελούσε πέρασμα προς τη Μεσσηνία. Στη συνέχεια με την κατάληψη του Έλους, το 746 π.Χ. υπό τον βασιλέα Τήλεκλο, ολοκλήρωσαν την κυριαρχία τους προς την κοιλάδα του Ευρώτα και στράφηκαν πλέον εναντίον της Μάνης την οποίαν και κυρίευσαν στα μέσα του Η' αιώνος π.Χ. και έκαναν επίνειό τους το Γύθειο.

ΟΙ ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΠΕΡΙΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΙΛΩΤΕΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ
Με την ολοκλήρωση της κυριαρχίας των Σπαρτιατών στην περιοχή, επεβλήθη καθεστώς περιοίκων (κυρίως στους κατοίκους της Μέσα Μάνης) και ειλώτων στους κατοίκους του Ταϋγέτου.

Οι Σπαρτιάτες ταπείνωναν τους Είλωτες και τους υποχρέωναν να φορούν σκούφια από το δέρμα σκύλου και να δέχονται ραπίσματα, ακόμη και όταν δεν έφταιγαν, για να θυμούνται τη καταγωγή τους. 

Στη συνέχεια οι Σπαρτιάτες κυρίευσαν τη Μεσσηνία με τους γνωστούς Μεσσηνιακούς πολέμους.

Η ΣΠΑΡΤΗ ΑΠΟΚΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ''ΠΟΛΗΣ - ΚΡΑΤΟΥΣ''
Θεσμικές μεταρρυθμίσεις όπως: διαίρεση των πολιτών στις τρεις φυλές των Δωριέων ( Υλλείς, Πάμφυλοι, Δυμάνες ), χωρισμός κατά κώμες, συγκρότηση της Γερουσίας από 30 μέλη, η λειτουργία της εκκλησίας του Δήμου, το σώμα των πέντε εφόρων κ.α. προσέδωσαν στη Σπάρτη το χαρακτήρα της «Πόλης- Κράτους».

Ο ΘΕΟΓΝΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΤΑΫΓΕΤΟΥ
Ήταν τόσο φημισμένη η περιοχή του Ταϋγέτου για το εξαίρετο κρασί της, ώστε ο Σπαρτιάτης ποιητής Θέογνις, που παρέμεινε στη Σπάρτη το 560-546 π.Χ. να το υμνήσει στα ποιήματά του.

Ο ποιητής Θέογνις μαζί με τον ποιητή Στησίχορο, ήσαν οι πιο γνωστοί ποιητές της Σπάρτης την περίοδο αυτή.
Η εκστρατεία του Παυσανία στην Κύπρο και στο Βυζάντιο από το Γύθειο το 478 π.Χ.
Ο Παυσανίας με 20 Πελοποννησιακά πλοία ξεκίνησε από τα νεώρια του Γυθείου και ενώθηκε στα Ν. των Κυκλάδων και της Κρήτης με 30 Αθηναϊκά πλοία που διοικούσε ο Αριστείδης. Ήταν η τελευταία φορά που κινήθηκε σε κοινή επιχείρηση η Πανελλήνια συμμαχία με πρωτοβουλία του Παυσανία και είχε αρκετές επιτυχίες εναντίον των Περσών. Κατηγορήθηκε όμως ο Παυσανίας για «Μηδισμό» κι’ ανακλήθηκε στη Σπάρτη, όπου είχε οικτρό τέλος.

ΤΟ ''ΑΠΟ ΤΑΙΝΑΡΟΥ ΑΓΟΣ'' ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟΥΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΜΕ ΣΕΙΣΜΟ ΚΑΙ 20.000 ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟ 464 π.Χ.
Το 469 π.Χ. άρχισε η μεγάλη επανάσταση των ειλώτων που κράτησε 10 ολόκληρα χρόνια.

Το 464 π.Χ. η επανάσταση γενικεύθηκε, όταν ένας πρωτοφανής σε ένταση σεισμός για τη Σπάρτη σκόρπισε το θάνατο σε πάνω από 20.000 Λακεδαιμόνιους. Τότε οι είλωτες επιτέθηκαν εναντίον της Σπάρτης, η οποία σώθηκε χάριν της ψυχραιμίας του νεαρού βασιλιά Αρχιδάμου που αστραπιαία επάνδρωσε με όπλα τους επιζήσαντες.
Το ιερό του Ταιναρίου Ποσειδώνος ήταν φημισμένο άσυλο
Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι ο Κοσμοσείστης θεός Ποσειδώνας επέβαλε αυτήν τη συμφορά στους Σπαρτιάτες διότι απέσπασαν βίαια από τον βωμό του στο Ταίναρο, είλωτες καταδικασμένους σε θάνατο, που είχαν φθάσει εκεί ως ικέτες. Ακόμη και οι κορυφές του Ταϋγέτου σχίστηκαν τότε, ενώ οι Αθηναίοι θεωρούσαν τους Σπαρτιάτες ως μολυσμένους από ''Το Ταινάρου άγος''.
Ο Τολμίδης κυριεύει το Γύθειο και καίει τα νεώρια των Σπαρτιατών το 456 π.Χ.
Μετά τη μάχη της Τανάγρας το 457π.Χ. και την επικράτηση των Σπαρτιατών στη μάχη αυτή, οι Αθηναίοι ανέλαβαν επιθετική πρωτοβουλία με κύρια πολεμική μονάδα το στόλο.

Ο στρατηγός των Αθηναίων Τολμίδης, αφού συγκέντρωσε 4000 οπλίτες, ξεκίνησε από το λιμάνι του Πειραιά και κυρίευσε τις Βοιές -σημ. Νεάπολη- τα Κύθηρα και τη Μεθώνη.

Αποχώρησε όμως με την εμφάνιση του στρατού των Λακεδαιμονίων και επέστρεψε στο Λακωνικό κόλπο όπου και κυρίευσε το Γύθειο, επίνειο των Λακεδαιμονίων, έκαψε τα νεώρια και δήωσε την περιοχή.

Ο ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Την πρωτοφανή ακμή του κλασσικού Ελληνισμού που ονομάζεται «Χρυσός αιώνας» ακολούθησε η μεγάλη κρίση του Πελοποννησιακού πολέμου, που κράτησε 27 χρόνια (431-404 π.Χ.).

Ο πόλεμος αυτός ξεπέρασε σε έκταση και σε ένταση όλους τους προηγούμενους πολέμους μεταξύ των Ελλήνων. Δύο ηγεμονικές πόλεις, η Σπάρτη και η Αθήνα, με σαφή πολιτική και πολιτιστική αντίθεση, συγκρούστηκαν στον πόλεμο αυτό. Η πρωταρχική αιτία αυτού του πολέμου βρίσκεται στον Αθηναϊκό επεκτατισμό. Αφορμές, για την κήρυξη του πολέμου, στάθηκαν τα γεγονότα της Κέρκυρας, της Ποτίδαιας και του Αθηναϊκού ψηφίσματος για τους Μεγαρείς.

ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟ 431 Π.Χ.
Οι Πελοποννήσιοι και οι Βοιωτοί με αρχηγό τον Αρχίδαμο εισέβαλαν στο Θριάσιο Πεδίο και στην Ελευσίνα και στη συνέχεια κατέλαβαν τις Αχαρνές. Οι Αθηναίοι με 100 τριήρεις επιτέθηκαν στην Επίδαυρο Λιμηρά, στα Βάτικα και στις Ν.Δ. ακτές της Μάνης και κατευθύνθηκαν στη Μεθώνη.
Θαλάσσια επιχείρηση των Σπαρτιατών από το Γύθειο στη Ζάκυνθο το 430 π.Χ.
Την Άνοιξη του 430 π.Χ. οι Σπαρτιάτες με τους συμμάχους τους εισέβαλαν για δεύτερη φορά στην Αττική. Το καλοκαίρι του ιδίου έτους 1000 Λακεδαιμόνιοι οπλίτες υπό την αρχηγία του Κνήμου, επιβιβάστηκαν στο Γύθειο σε 100 τριήρεις και επιτέθηκαν εναντίον της Ζακύνθου, χωρίς όμως να πετύχουν τη συνθηκολόγηση των Ζακυνθίων που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων.

Ο ΝΙΚΙΑΣ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΙΝΗ ΤΟ 424 Π. Χ.
Ο Νικίας και οι συστράτηγοί του, Νικόστρατος και Αυτοκλής, με 2000 οπλίτες, 60 πλοία, λίγο ιππικό και συμμάχους τους Μιλησίους απέπλευσαν από τον Πειραιά και κυρίευσαν τα Κύθηρα μέσα Ιουνίου του 424 π.Χ. Στη συνέχεια λεηλάτησαν τις δυτικές ακτές της επαρχίας Επ. Λιμηράς και επιτέθηκαν εναντίον της Ασίνης (σημ. Σκουτάρι).
Ο Γύλιππος εφορμά από το Γύθειο στη Σικελία το 414 π.Χ.
Το Μάϊο του 414 π.Χ. οι Αθηναίοι άρχισαν την επίθεση εναντίον των Συρακουσών.

Ο Σπαρτιάτης στρατηγός Γύλιππος στρατολόγησε ναύτες για 12 τριήρεις, απέπλευσε από το Γύθειο μέσω Λευκάδας, και Κάτω Ιταλίας, έφθασε στη Σικελία και με την βοήθεια των ντόπιων έσωσε τις Συρακούσες και έφερε σε δεινή θέση τους Αθηναίους.
Εξόρμηση Λακεδαιμονίων από τη Λα και κατάληψη της Ερέτριας το 412/411 π.Χ.
Ύστερα από την ήττα των Αθηναίων από τους Λακεδαιμόνιους στη Σικελία το 413 π.Χ. οι Λακεδαιμόνιοι οργάνωσαν στόλο 42 πλοίων στη Λα, περιοχή κοντά στον Πασσαβά, με στόχο την αποστασία της Εύβοιας από τους Αθηναίους. Η κίνηση προκάλεσε τον θάνατο του Φρυνίχου επειδή διαπραγματευόταν ειρήνη με τους Λακεδαιμόνιους.

Τέλος σε ναυμαχία που έγινε στην Ερέτρια, ο Αγησανδρίδας νίκησε τον Αθηναίο Θυμοχάρη κυριεύοντας 22 πλοία και προκαλώντας σε αποστασία την Εύβοια, πράγμα που προκάλεσε την πτώση των 400 στην Αθήνα.
Η εκστρατεία του Λυσσάνδρου από το Γύθειο το 407 π.Χ.
Ο ικανός Ναύαρχος της Σπάρτης Λύσσανδρος το 407 π.Χ. απέπλευσε από το Γύθειο και κατευθύνθηκε στη Ρόδο, Μίλητο και Έφεσο. Την άνοιξη του 406 π.Χ. συγκρούστηκε με τους Αθηναίους στο Νότιο και τους νίκησε.
Η τελευταία εκστρατεία του Πελ/κού πολέμου από το Γύθειο το 405 π.Χ.
Μετά την άφιξη του Λυσσάνδρου στην Έφεσο επακολούθησε στους Αιγός Ποταμούς η καταστροφή του Αθηναϊκού στόλου, πράγμα που επιτάχυνε την παράδοση της Αθήνας στους Λακεδαιμόνιους το 404 π.Χ. Έτσι η Μάνη με τη λήξη του πολέμου ανήκει στην παράταξη των νικητών.

ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
Οι Αρκάδες κυριεύουν την Ασίνη το 396 π.Χ.
Το 396 π.Χ. οι Αρκάδες επιτέθηκαν εναντίον της Ασίνης και αφού εξόντωσαν την Σπαρτιατική φρουρά την κυρίευσαν.
Ο Νικόλοχος εκστρατεύει από το Γύθειο το 375 π.Χ.
Την άνοιξη του 375 π.Χ. Αθηναϊκός στόλος από 60 τριήρεις με αρχηγό τον Τιμόθεο, γιο του Κόνωνος, έπλευσε στο Ιόνιο. Οι Λακεδαιμόνιοι έστειλαν, από το Γύθειο, 55 πλοία εναντίον του με αρχηγό το Νικόλοχο.
Εξόρμηση του Μνάσιππου από το Γύθειο προς την Κέρκυρα το 373 π.Χ.
Αντιδρώντας σε ενέργειες του Αθηναίου στρατηγού Τιμόθεου, οι Ζακύνθιοι ολιγαρχικοί ζήτησαν την επέμβαση των Λακεδαιμονίων. Από τα δύο εκστρατευτικά σώματα που στάλθηκαν το μεν ένα, του Αριστοκράτη, με 25 πλοία απέτυχε, ενώ το δεύτερο του Μνάσιππου που εκστράτευσε το 373 π.Χ. με 60-65 πλοία απέκλεισε την Κέρκυρα, αλλά εξαιτίας του θανάτου του Μνάσιππου και της αποστολής του Αθηναίου Ιφικράτη η επιχείρηση των Λακεδαιμονίων στο Ιόνιο απέτυχε.

ΟΙ ΒΟΙΩΤΟΙ ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΟ ΓΥΘΕΙΟ
Ύστερα από τη μάχη των Λεύκτρων το 371 π.Χ. τα στρατεύματα του αντισπαρτιατικού συνασπισμού εξεστράτευσαν στην Πελοπόννησο το 370 με 369 π.Χ. Χωρίς επίθεση στη Σπάρτη, τα στρατεύματα προχώρησαν νοτιότερα προβαίνοντας σε πυρπολήσεις και δηώσεις.

Στο ιερό του Ποσειδώνος Γαιαόχου δόθηκε μάχη Βοιωτών- Λακεδαιμονίων (Αμύκλες) ενώ στο ναύσταθμο του Γυθείου για τρεις μέρες βαλλόταν το τείχος της πόλης. Στη συνέχεια ο συνασπισμός κατευθύνθηκε από τη Λακωνία στην Αρκαδία. Μετά την επιστροφή τους ο Επαμεινώνδας θεωρήθηκε υπόλογος για τις δηώσεις στη Λακωνία αλλά απέφυγε την καταδίκη με το ευφυολόγημα να αναγραφεί η απόφαση, σε περίπτωση θανατικής καταδίκης σε επιτάφια στήλη.
Συνάντηση Κνωσσίων πρέσβεων με Φάλαικο στο Ταίναρο το 346 π.Χ.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Διόδωρου το Ταίναρο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος συγκέντρωσης 8.000 μισθοφορικών στρατευμάτων με στόχο την ενίσχυση των Κνωσσίων στον ενδοκρητικό πόλεμο.

Ο ηγέτης των Φωκαίων Φάλαικος συνεργαζόμενος με τους Κνωσσίους κατέλαβε στην Κρήτη την αποικία των Λακεδαιμονίων Λύκτο, σύμφωνα με τον Πολύβιο.

Η Λύκτος επανακτήθηκε από τους Σπαρτιάτες το 343 π.Χ. ενώ ο Φάλαικος σκοτώθηκε στην πολιορκία της Κυδωνίας.

Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΟ ΓΥΘΕΙΟ ΤΟ 338 π.Χ.
Ο Φίλιππος μετά τη μάχη στη Χαιρώνεια, νικητής και κυρίαρχος πλέον εισέβαλε στην Πελ/σο. Κατέλαβε την Κόρινθο και αφού έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους υπόλοιπους Πελ/σίους επιτέθηκε εναντίον της Λακωνίας, οι δυνάμεις της οποίας κάλυψαν τη Σπάρτη.

Ο Φίλιππος λεηλάτησε την κοιλάδα του Ευρώτα και έφθασε μέχρι το Γύθειο, το οποίο και λεηλάτησε. Η Μάνη το 336 π.Χ. μετά το συνέδριο της Κορίνθου, ανήκε στα Ουδέτερα Ελληνικά Κράτη, όπως και η υπόλοιπη Λακωνία, η Ελαφόνησος, τα Κύθηρα και η Κρήτη.

Η ΜΑΝΗ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΣΗΣ ΜΙΣΘΟΦΟΡΩΝ
Η Μάνη και ιδιαίτερα η περιοχή του Ταινάρου, αποτέλεσε τον σπουδαιότερο χώρο συγκέντρωσης και στρατολόγησης μισθοφόρων κατά την εκστρατευτική περίοδο του Μ. Αλεξάνδρου. Σ' αυτό συνετέλεσαν η γεωγραφική της θέση που την καθιστούσε σταυροδρόμι των Ωκεανοπόρων, η οχυρά φυσική της διάταξη και η αντιμακεδονική πολιτική των Λακεδαιμονίων. Ήδη μετά την μάχη της Ισσού το 333 π.Χ. αρκετοί Έλληνες μισθοφόροι που πολέμησαν με το Δαρείο, κατέφυγαν στη Μάνη.
Ο Αγησίλαος εξορμεί από τη Μάνη προς την Κρήτη με Περσικά πλοία
Προσπαθώντας να αποκόψει τις δυνάμεις του Μ. Αλέξανδρου στην Ασία ο Μέμνων ο Ρόδιος, αρχηγός των ναυτικών δυνάμεων των Περσών με 300 πλοία κατέλαβε διαδοχικά τη Χίο, πόλεις της Μυτιλήνης, και καλλιέργησε σχέσεις με τη Σπάρτη αποσκοπώντας στην κατάληψη των Στενών. Η ορμητικότητά του ανησύχησε τον Αλέξανδρο. Μετά τον αιφνίδιο θάνατό του, το έργο συνέχισαν ο Πέρσης Αυτοφραδάτης και ο ανηψιός του Φαρνάβαζος που κατέλαβαν εξ' ολοκλήρου τη Μυτιλήνη, την Τένεδο και τέλος στράφηκαν εναντίον των Κυκλάδων. Στη Σίφνο έγινε συνάντηση των Περσών με το βασιλιά των Λακεδαιμονίων Άγι Γ' και αποστολή του Αγησίλαου στο Ταίναρο ύστερα από ενίσχυση 10 Περσικών πλοίων και 30 ταλάντων, παρά το γεγονός ότι είχε αναγγελθεί η πανωλεθρία του Δαρείου το 333 π.Χ. στην Ισσό. Σύμφωνα με πληροφορίες του Διόδωρου ο Αγησίλαος πλέοντας διά μέσου Ταινάρου στην Κρήτη κυρίεψε τις περισσότερες πόλεις της Κρήτης και τις έστρεψε εναντίον του Αλέξανδρου. Δυστυχώς το εγχείρημα του Άγιδος απέτυχε αφού το 331 π.Χ. σκοτώθηκε στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας σε σύγκρουση του με το Μακεδόνα Αντίπατρο.
Μισθοφόροι από το Ταίναρο νικούν τους Κυρηναίους το 322 π.Χ.
Το 322 π.Χ., ένα χρόνο μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο Λακεδαιμόνιος Θίβρων επιτέθηκε στις Ελληνικές πόλεις της Κυρηναϊκής (Κυρήνη, Βάρκη, Ευεσπερίδες) με τις οποίες είχε συνάψει συνθήκη φιλίας ο Αλέξανδρος ύστερα από την επίσκεψη του στην όαση Σίβα 331 π.Χ. Η επίθεση οδήγησε σε καταστροφή του στρατού του Θίβρωνος από τους Λιβύους. Όμως η ενίσχυση του από 2500 μισθοφόρους από το Ταίναρο οδήγησε σε ήττα των Κυρηναίων και Λιβύων (30000 στρατιώτες).

Η επέλαση του Θίβρωνα σταμάτησε στην Κυρήνη όπου η παρέμβαση του Πτολεμαίου οδήγησε στη σύλληψη του Θίβρωνος και στην προσάρτηση της Κυρήνης και των γειτονικών πόλεων στην Αίγυπτο το 322 π.Χ.

Η ΜΑΝΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ
Η Μάνη στα ανεξάρτητα Ελληνικά Κράτη το 303 π.Χ.
Ήδη από το 303 π.Χ. που είχαν διαμορφωθεί τα περισσότερα βασίλεια των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου, η Μάνη ανήκε στα ανεξάρτητα Ελληνικά κράτη. Το 290 π.Χ. μεγάλο τμήμα της Πελοποννήσου, της Κεντρικής Ελλάδας της Μακεδονίας και των νησιών υπαγόταν στη βασιλεία του Δημήτριου του Πολιορκητή.
Η Μάνη στην Αιτωλική Συμπολιτεία τα τέλη του 3 ου αι. π.Χ.
Ήδη προς τα τέλη του 3ου αι. π.Χ. η Μάνη ανήκε στην Αιτωλική Συμπολιτεία, όπως και ολόκληρη η Δ. Πελοπόννησος, ενώ σχεδόν ολόκληρη η Α.Πελοπόννησος ανήκε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία.

Το 228 π.Χ. οι δύο συμπολιτείες οδηγούνται σε σύγκρουση λόγω της επεκτατικής πολιτικής της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Στις συγκρούσεις αυτές συμμετείχαν και Μανιάτες.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΤΗ ΜΑΝΗ
Το 243 π.Χ. ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις ο Δ' πρότεινε μέσω του εφόρου Λυσσάνδρου, να χαριστούν τα χρέη και να γίνει αναδιανομή της γης από τη χαράδρα της Πελλήνης προς τον Ταΰγετο, το Μαλέα και τη Σελλασία, να διαιρεθεί η γη σε 4500 κλήρους και η υπόλοιπη γη που ήταν έξω από τα σύνορα αυτά σε 15000 κλήρους οι οποίοι θα εδίδοντο σε ικανούς προς στράτευση περίοικους. Το 241 π.Χ. όμως η Γερουσία τον καταδίκασε σε θάνατο.

Το έργο του ολοκλήρωσε το 226 π.Χ. ο Κλεομένης Γ΄ ο οποίος έκανε αναδασμό της γης, αύξησε σε 4000 τον αριθμό των Σπαρτιατών με την παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στους περιοίκους, έκανε παραγραφή χρεών και αντικατέστησε τους πέντε εφόρους με έξι ''πατρονόμους'' προσθέτοντας και μία νέα κώμη στη Σπάρτη, τη Νεάπολη. Έτσι αρκετοί Μανιάτες που ήταν Περίοικοι, έγιναν Σπαρτιάτες πολίτες και αργότερα αρκετοί Είλωτες Μανιάτες έγιναν Ελεύθεροι.

Ο βασιλιάς Κλεομένης διαφεύγει από το Γύθειο προς την Αλεξάνδρεια το 222 π.Χ.
Ο βασιλιάς της Σπάρτης Κλεομένης Γ' είχε αρκετές επιτυχίες απέναντι στην Αχαϊκή Συμπολιτεία η οποία απειλείτο με κατάρρευση. Τότε συνήγε συμμαχία με τους Μακεδόνες και τους κάλεσε προς βοήθεια. Ο βασιλιάς των Μακεδόνων Αντίγονος Δώσων με 28.800 άνδρες (οι μισοί σχεδόν ήταν Μακεδόνες ) νίκησε, μετά από σκληρή μάχη στη θέση Σελλασία, τον Κλεομένη Γ' που διέθετε 20000 άνδρες-κυρίως μισθοφόρους- και κατέλαβε τη Σπάρτη για πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία της.

Ο βασιλιάς της Σπάρτης Κλεομένης Γ' με λίγους ιππείς και μέσω της Σπάρτης, έφθασε στο Γύθειο, όπου τον περίμενε πλοίο στην περίπτωση που θα ηττάτο και διέφυγε προς την Αλεξάνδρεια.

Εκεί αντί για φιλοξενούμενος, βρέθηκε αιχμάλωτος του Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτορος και για να επιστρέψει στην Ελλάδα επιχείρησε εξέγερση εναντίον του, απέτυχε και αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί, το 219 π.Χ.

Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ Ε΄ ΛΕΗΛΑΤΕΙ ΤΗ ΜΑΝΗ
Μετά τη μάχη της Σελλασίας, η πόλη των Σπαρτιατών εντάχθηκε αναγκαστικά στην ''Κοινή Συμμαχία''. Ακολούθησε όμως πραξικόπημα στη Σπάρτη και το 219 π.Χ. οι Σπαρτιάτες κήρυξαν τον πόλεμο κατά των Αχαιών. Το χειμώνα του 219/8 π.Χ. ο Φίλιππος Ε' με 6000 άνδρες, κυρίως Μακεδόνες, έφθασε στην Πελοπόννησο, νίκησε τους Ηλείους, έγινε δεκτός στην Τριφυλία και εισέβαλε στην Αιτωλία την οποία και λεηλάτησε. Επιχείρησε αιφνιδιαστικά επίθεση στη Σπάρτη, χωρίς όμως αποτέλεσμα και λεηλάτησε την κοιλάδα του Ευρώτα και την περιοχή της Μάνης μέχρι το Ταίναρο.

Κατά την επιστροφή του από τη Μάνη, δέχθηκε την επίθεση του βασιλιά της Σπάρτης Λυκούργου, ο Φίλιππος όμως τον ανάγκασε να επιστρέψει πίσω στη Σπάρτη. (Όταν ο Φίλιππος ο Ε΄ εισέβαλε στην Λακωνική το 220-217π.χ ένα τμήμα του στρατού των Μακεδόνων, αποσπάστηκε και λεηλατούσε τα παράλια μέχρι που κατατροπώθηκαν από τους Λάους. Προφορικές μαρτυρίες κανουν λόγο για ταφικό τύμβο των πεσόντων Λααων. (ου τι δανος)δείτε σχετική ανάρτηση)

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΒΙ - ΤΌ ΚΟΙΝΟ ΤΩΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ
Το 207 π.Χ. το βασιλιά της Σπάρτης Μαχανίδα διαδέχθηκε ο Νάβις που ίσως καταγόταν από το βασιλικό γένος των Ευρυποντιδών. Παρά τη σκληρή του στάση προς τους αντιπάλους του και τις επικκρίσεις των ιστορικών (Πολύβιου και Τίτου Λίβιου), υπήρξε κοινωνικός αναμορφωτής και συνεχιστής του ριζοσπαστικού προγράμματος του Άγιδος και του Κλεομένους.

Εξόντωσε την Σπαρτιάτικη αριστοκρατία, προέβη σε αναδασμό της γης, χειραφέτησε και στρατολόγησε πολλούς είλωτες, χάρισε τα χρέη προς τους τοκογλύφους, αποκατέστησε περίοικους κ.α. και έγινε το ίνδαλμα και ο λαϊκός ήρωας, όχι μόνον για τους καταπιεσμένους της Λακωνίας, αλλά για ολόκληρη την Πελοπόννησο και για ευρύτερες ακόμη περιοχές της Ελλάδας.

Φυσικά τη δύναμή του αυτή ο Νάβις την εκμεταλλεύτηκε πολιτικά.

Έτσι οργάνωσε το στόλο του στη Μάνη, επέκτεινε την επιρροή του ως τις Κρητικές ακτές και το 204 π.Χ. άρχισε εχθροπραξίες εναντίον των Αχαιών.

Η ΜΑΝΗ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΩΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΤΌ 195 π.Χ.
Οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις όμως του Νάβι, έχουν ιδιαίτερη σημασία και για την περιοχή της Μάνης. Εδώ κατέφυγαν αρκετοί καταδιωκόμενοι εύποροι Σπαρτιάτες επιλέγοντας ιδιαίτερα τις αναπτυγμένες παραλιακές πόλεις της Μάνης όπως Γύθειο, Λας κ.α.

Η Μάνη πλέον αρχίζει να αυτονομείται πολιτικά, διοικητικά και οικονομικά από τη Σπάρτη.

Αρχίζει πλέον να δημιουργείται η αυτόνομη ομοσπονδία των
'Ανεξάρτητων πόλεων της Νότιας Λακωνικής'' που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως ''Κοινό των Λακεδαιμονίων''. Όπως αναφέρει και ο Α. Κουτσιλιέρης στην ''Ιστορία της Μάνης'' με ''τη δημιουργία του Κοινού αρχίζει περίοδος τοπικής ιστορίας της Χερσονήσου του Ταινάρου'' .

Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΦΛΑΜΙΝΙΝΟΣ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΓΥΘΕΙΟ ΤΟ 195 π.Χ.
Ο αρχηγός του Ρωμαϊκού στρατού Τίτος Κόϊντιος Φλαμινίνος μετά τη λαμπρή νίκη που πέτυχε το 197 π.Χ. στη μάχη των Κυνός Κεφαλών απέναντι στο βασιλιά των Μακεδόνων Φίλιππο Ε΄, άρχισε να αναλαμβάνει κυρίαρχο ρόλο στα Ελληνικά δρώμενα. Με αφορμή την κατοχή του Άργους από το βασιλιά της Σπάρτης Νάβι, έστρεψε τα πυρά εναντίον του. Με 50000 άνδρες περίπου (εκ των οποίων 11000 ήσαν Αχαιοί, 1500 Μακεδόνες υπό την αρχηγία του Φιλίππου, 400 ιππείς Θεσσαλοί και εξόριστοι Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον εξόριστο βασιλιά της Σπάρτης Αγησίπολη) απέτυχε να καταλάβει το Άργος και πολιόρκησε το Νάβι στη Σπάρτη, χωρίς όμως επιτυχία παρά τις πολλαπλάσιες δυνάμεις του. Τότε ο Φλαμινίνος σκέφθηκε να αποκόψει το Νάβι από τις πηγές ανεφοδιασμού του και ιδιαίτερα από την επαφή που είχε με τους Κρήτες πειρατές, καταλαμβάνοντας τις παραλιακές πόλεις της Μάνης. Το κύριο βάρος του το έριξε στη πολιορκία του Γυθείου.

Ήδη στις ακτές της Λακωνίας βρίσκονταν 40 πλοία με τον Λεύκιο Φλαμινίνο (αδελφό του Τίτου), 18 πλοία Ροδίων και ο Ευμένης της Περγάμου με ισχυρό στόλο. Αρχίζουν αμέσως επιχειρήσεις πολιορκίας του Γυθείου οι οποίες εστέφθησαν με επιτυχία, με την κατάληψη του σημαντικού αυτού λιμανιού της Λακωνικής. Ο Νάβις, μόλις πληροφορήθηκε την παράδοση του Γυθείου, επιδίωξε διαπραγματεύσεις συνθηκολόγησης με το Φλαμινίνο.

Ο Ρωμαίος ανθύπατος, πιεζόμενος και από τους Έλληνες συμμάχους του, επέβαλε βαρύτατους όρους στο Νάβι, μεταξύ των άλλων και την εγκατάλειψη των παραλιακών πόλεων της Μάνης, στις οποίες αργότερα εγκατέστησε τους εξόριστους Σπαρτιάτες .

Η πόλη του Γυθείου τιμά τον Τίτο Φλαμινίνο
Ο Τίτος Φλαμινίνος, για πρώτη φορά, ανακήρυξε ελεύθερη την πόλη του Γυθείου, γι' αυτό και οι κάτοικοι της πόλης τον δέχθηκαν ως ευεργέτη και σωτήρα τους και τον τίμησαν με ειδικές τελετές, στις οποίες πρωτοστάτησαν οι Σπαρτιάτες ευγενείς.

Στήθηκε στο Γύθειο ανδριάντας του και στο βάθρο του υπήρχε η εξής επιγραφή: ''Τίτον Τίτου Κοΐνκτιον στραταγόν, ύπατον Ρωμαίων, ο δάμος ο γυθεατών, τον αυτού ευεργέτην''.

Το 194 π.Χ. οι Ρωμαίοι εκκένωσαν την Ελλάδα.

Ο ΝΑΒΙΣ ΠΟΛΙΟΡΚΕΙ ΤΟ ΓΥΘΕΙΟ ΤΟ 193 π.Χ.
Οι Αιτωλοί προσπάθησαν να συσπειρώσουν τους Έλληνες εναντίον των Ρωμαίων, αλλά μόνο ο Νάβις ανταποκρίθηκε και το καλοκαίρι του 193 π.Χ. έσπευσε να ανακτήσει τις παράλιες πόλεις της Λακωνικής και άρχισε να πολιορκεί το Γύθειο. Οι Αχαιοί, που είχαν την επιστασία των πόλεων αυτών ενίσχυσαν τη φρουρά του Γυθείου και ζήτησαν την επέμβαση της Ρώμης.

Η Σύγκλητος ανησύχησε έντονα, όταν έφθασε η είδηση ότι ο Νάβις παραβίασε τις συνθήκες και πολιόρκησε το Γύθειο και έστειλε τον στρατηγό Αύλο Ατίλιο Σερανό με στόλο να ενισχύσει τους Αχαιούς, φοβούμενη δε επίθεση του Αντίοχου ενίσχυσε και την άμυνα των Σικελικών πόλεών της.

Ο Νάβις όμως έκανε ασφυκτική την πολιορκία του Γυθείου και άρχισε να διενεργεί επιδρομές στην Αχαϊκή ύπαιθρο. Τότε η Αχαϊκή Συμπολιτεία στη Σικυώνα αποφάσισε τον Φεβρουάριο του 192 π.Χ. την «κήρυξη του πολέμου», χωρίς να περιμένει τις Ρωμαϊκές ενισχύσεις.

Πρώτη της ενέργεια ήταν να ενισχύσει τη φρουρά του Γυθείου. Η επιχείρηση όμως αυτή, κατέληξε σε οικτρή αποτυχία και ο Αχαϊκός στόλος τράπηκε σε φυγή και κατέφυγε στην Πάτρα. Λόγω της σοβαρότητας των περιστάσεων, συγκλήθηκε Πολεμικό Συμβούλιο στην Τεγέα από εκπροσώπους Ηπειρωτών και Ακαρνάνων και αποφασίσθηκε η εισβολή στη Λακωνία για να εγκαταλείψει ο Νάβις τη στενή πολιορκία του Γυθείου. Ωστόσο, την επομένη της εισβολής των, ο Νάβις κυρίευσε το Γύθειο, αρχές του 192 π.Χ. Αναγκάστηκε όμως να έλθει στο «στρατόπεδο του Πύρρου» στο όρος Βαρβοσθένη για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς από τους οποίους νικήθηκε και έτσι κλείστηκε στη Σπάρτη.

Οι αντίπαλοι για ένα μήνα (Μάρτιο του 192 π.Χ.) λεηλάτησαν την ύπαιθρο της Λακωνικής.

Ο Ρωμαϊκός στόλος του Αύλου Ατίλιου, με τη βοήθεια ίσως των Περγαμηνών, ανακατέλαβε το Γύθειο. Τα πράγματα όμως ήταν αρκετά τεταμένα και ο Φλαμινίνος προσπάθησε να πείσει τους Αχαιούς να συνάψουν ανακωχή με το Νάβι, πράγμα το οποίο τελικά και απεδέχθησαν.

Ο Νάβις κάλεσε στη Σπάρτη 1000 Αιτωλούς υπό τον Αλεξαμενό για ενίσχυση, αυτοί όμως τον δολοφόνησαν ύπουλα και οι Σπαρτιάτες τους εξόντωσαν.

Επωφελήθηκε όμως ο Φιλοποίμην και με τη βοήθεια μετριοπαθών Σπαρτιατών προσάρτησε τη Σπάρτη στην Αχαϊκή Συμπολιτεία.
Επίθεση στη Λα (σημ. Πασσαβά) το 189 π.Χ. γίνεται αφορμή να κατεδαφισθούν τα «Θρυλικά» τείχη της Σπάρτης
Με την προσάρτηση της Μεσσηνίας και Ήλιδος και με την επιρροή της στη Λακωνία, η Αχαϊκή Συμπολιτεία είχε επιβληθεί σ’ όλη την Πελοπόννησο. Η Σπάρτη όμως εξακολουθούσε να αποτελεί το «αγκάθι» της Συμπολιτείας. Ο επικείμενος επαναπατρισμός των εξόριστων (από το Νάβι ) ευγενών Σπαρτιατών, ήταν το γεγονός που «έριξε το λάδι στη φωτιά».

Οι πολιτικοί τους αντίπαλοι (που αποτελούσαν την πλειοψηφία) μαζί με τους ομήρους Σπαρτιάτες (οπαδούς του Νάβι) που επέστρεψαν από τη Ρώμη, επιτέθηκαν εναντίον της παραλιακής πόλης της Μάνης, Λα, όπου είχαν εγκατασταθεί εξόριστοι ευγενείς Σπαρτιάτες.

Η επιχείρηση αυτή έλαβε χώρα το φθινόπωρο του 189 π.Χ. και παρότι απέτυχε, προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στους εξόριστους Σπαρτιάτες που κάλεσαν σε βοήθεια την Αχαϊκή Συμπολιτεία.

Ο Φιλοποίμην που δέσποζε στο πολιτικό προσκήνιο της Συμπολιτείας, αξίωσε από τους Σπαρτιάτες να παραδώσουν τους πρωταίτιους που ευθύνονταν για την επίθεση στη Λα.

Οι Σπαρτιάτες, δεν αρνήθηκαν απλά να συμμορφωθούν, αλλά σκότωσαν και 30 οπαδούς του Φιλοποίμενος και εξόριστους Σπαρτιάτες και διακήρυξαν την αποχώρησή τους από την Αχαϊκή Συμπολιτεία. Λόγω της εκρύθμου καταστάσεως το θέμα έφθασε μέχρι τη Σύγκλητο της Ρώμης.

Η απάντηση της Ρώμης ήταν διφορούμενη και ο Φιλοποίμην, ερμηνεύοντας ότι του δίνει ελευθερία κινήσεων, συγκέντρωσε τα Αχαϊκά στρατεύματα στο Κομπάσιο (σύνορα της Λακωνίας) και παρέλαβε από τους Σπαρτιάτες 80 πρωταίτιους για την επίθεση στη Λα, τους οποίους και σκότωσε.

Σκληρή όμως υπήρξε και η τιμωρία της Σπάρτης.

Οι οπαδοί της αποστασίας εξορίστηκαν, οι παλιοί πολιτικοί εξόριστοι αποκαταστάθηκαν, η νομοθεσία του Λυκούργου αντικαταστάθηκε με Αχαϊκούς νόμους και θεσμούς και τα Θρυλικά τείχη της Σπάρτης ισοπεδώθηκαν την άνοιξη του 188π.Χ.

Στον έναστρο Ιστορικό Ουρανό της Λακωνικής, ωχρό θα προβάλλει στο εξής το λαμπερό αστέρι της Σπάρτης.
Το 183π.Χ. όμως οι Μεσσήνιοι ξεσηκώθηκαν απέναντι στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, νίκησαν και σκότωσαν τον Φιλοποίμενα (η είδηση συντάραξε τους Αχαιούς) και ανακηρύχθηκαν ανεξάρτητες πόλεις οι: Αβία, Θουρία και Φαραί.
Η Μάνη στην Αχαϊκή Συμπολιτεία το 167 π.Χ.
Μετά το τέλος του Γ΄ Μακεδονικού πολέμου που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάλυση της βασιλείας στη Μακεδονία, η Μάνη παρέμεινε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία όπως και ολόκληρη η Πελοπόννησος.

www.manipedia.com