Αιγηίδα : Η πεδιάδα των Θεών

ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΙΓΗΙΔΑ Μέρος Α'
Γράφει η Διονυσία Κλαρινετατζή

Για να αντικρίσουμε το πραγματικό πρόσωπο της προϊστορικής μας πατρίδας, της Αιγηίδας, οφείλουμε να σβήσουμε από τη μνήμη μας τον σημερινό γεωγραφικό χάρτη...
Πριν από τους μεγάλους γεωλογικούς κατακλυσμούς και την πλανητικική επανεκκίνηση, που αναδιαμόρφωσε τη λεκάνη της Μεσογείου, το Αιγαίο Πέλαγος δεν υπήρχε!
Στη θέση των σημερινών νησιών και των καταγάλανων νερών, απλωνόταν μια απέραντη, εύφορη και ενιαία στεριά: η Αιγηίδα.
Αυτή η κολοσσιαία γεωλογική κοίτη, που ένωνε την ηπειρωτική Ελλάδα με τη Μικρά Ασία, την Κρήτη και τα παράλια της Θράκης, αποτελούσε την "Πεδιάδα των Θεών". Ήταν ένας επίγειος παράδεισος προστατευμένος από τους ορεινούς όγκους της Πίνδου και του Ταύρου, προικισμένος με ένα μοναδικό, εύκρατο μικροκλίμα.
Εδώ αναπτύχθηκε ο αρχέγονος, προκατακλυσμιαίος πολιτισμός των Πελασγών και των πρώτων Πλοηγών.
Πώς ήταν όμως η καθημερινή ζωή σε αυτή την απέραντη πεδιάδα; Πώς κυλούσε η πραγματικότητα των ανθρώπων που περπατούσαν εκεί που σήμερα πλέουν τα πλοία;
Σήμερα, συντονιζόμαστε με την κυτταρική μας μνήμη και επιστρέφουμε στην εποχή όπου η Γη εδονείτο στον αρχέγονο Κώδικα της αφθονίας!
ΤΟ ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΑΝΑΓΛΥΦΟ
Η καθημερινή ζωή στην ενιαία Αιγηίδα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το συγκλονιστικό της φυσικό περιβάλλον. Η πεδιάδα δεν ήταν ένας επίπεδος, μονότονος κάμπος. Διακοπτόταν από καταπράσινους λόφους (τα σημερινά νησιά των Κυκλάδων και των Σποράδων), πανέμορφες λίμνες και ορμητικά ποτάμια που μετέφεραν τα καθαρά νερά των βόρειων παγετώνων προς τον Νότο.
Στο κέντρο αυτής της πεδιάδας κυλούσε ένας μεγάλος, κεντρικός ποταμός, ο "Αιγαίος Ποταμός", ο οποίος συγκέντρωνε τα νερά του Σπερχειού, του Πηνειού και των μικρασιατικών ποταμών, εκβάλλοντας τελικά στη λεκάνη της νότιας Μεσογείου. Στις όχθες αυτού του ποτάμιου δικτύου αναπτύχθηκαν οι πρώτοι μεγάλοι οικισμοί.
Το έδαφος της Αιγηίδας ήταν εξαιρετικά πλούσιο σε ηφαιστειακά ορυκτά, ιάσπη, οψιδιανό και χαλαζία, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο γεωμαγνητικό πεδίο. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης δεν επέλεγαν τυχαία τις τοποθεσίες των κοινοτήτων τους. Εντόπιζαν τα σημεία όπου οι υπόγειες ροές των υδάτων και οι Λεωφόροι Ley, οπως τις ονομάζουμε εμείς σήμερα, διασταυρώνονταν, χτίζοντας τις κατοικίες και τα ιερά τους επάνω σε φυσικούς μετασχηματιστές ενέργειας.
Η καθημερινότητά τους ξεκινούσε με το πρώτο φως του ήλιου, που ανέβαινε πίσω από τα υψώματα της Μικράς Ασίας και φώτιζε μια απέραντη κοιλάδα γεμάτη από πυκνά δάση βελανιδιάς, άγριες ελιές και εύφορα λιβάδια.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΑΣΓΙΚΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ
Οι οικισμοί της ενιαίας Αιγηίδας ήταν σχεδιασμένοι με βάση τη χειρουργική ακρίβεια της ιερής γεωμετρίας και της αρμονίας με τη Φύση (δες λόφο Παπούρα). Οι κατοικίες χτίζονταν κυρίως από ξύλο, πηλό και επεξεργασμένους ογκόλιθους, με κυκλική ή ελλειπτική διάταξη γύρω από ένα κεντρικό κτίριο, το "Μέγαρον", το οποίο λειτουργούσε ως ο ενεργειακός και διοικητικός πυρήνας της κοινότητας.
Η καθημερινή εργασία των ανθρώπων ήταν μια πράξη συνδυασμών ταλέντων/χαρισματων και συνεργασίας με το φυσικό περιβάλλον:
• Η Αρχέγονη Γεωργία: Λόγω του εύκρατου κλίματος, η γη της Αιγηίδας απέδιδε καρπούς χωρίς τη βίαιη εξάντληση του εδάφους. Οι Πελασγοί, οι προκατακλυσμιαίοι πληθυσμοί ή αλλιώς αιγαιακό υπόστρωμα ή αλλιώς πρωτο Έλληνες, καλλιεργούσαν αρχαϊκές ποικιλίες δημητριακών (όπως η ζέα), μάζευαν άγριους καρπούς, μέλι και βότανα. Η διατροφή τους ήταν απόλυτα καθαρή, βασισμένη στους φυσικούς πόρους της πεδιάδας, εξασφαλίζοντας τη βιολογική υγεία και τη μακροζωία του DNA τους.
• Η Τεχνολογία του Αργαλειού και των Μετάλλων: Στο εσωτερικό των οικισμών, οι γυναίκες έγνεθαν το μαλλί και τις φυσικές ίνες (όπως το λινό και το σπάρτο) στη ρόκα, υφαίνοντας ανθεκτικά ενδύματα στον αργαλειό. Την ίδια στιγμή, οι τεχνίτες της κοινότητας επεξεργάζονταν τον οψιδιανό της Μήλου (που τότε ήταν ένας ψηλός λόφος στο κέντρο της πεδιάδας) και τα πρώτα μέταλλα, δημιουργώντας εργαλεία απαράμιλλης ακρίβειας.
Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν γνώριζαν την έννοια της ιδιοκτησίας και της απληστίας με τη σύγχρονη μορφή. Η καθημερινή ζωή κυλούσε με βάση την αρχέγονη αρετή της συλλογικότητας, όπου ο πλούτος της κοινότητας μετριόταν με την πνευματική και υλική της σταθερότητα ( δεν ηταν κομμουνιστική κοινωνία με τη σημερινή εννοια).
Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ
Το απόγευμα, όταν οι εργασίες της πεδιάδας ολοκληρώνονταν, η κοινότητα συγκεντρωνόταν γύρω από τους λίθινους κύκλους και τα ιερά, τα οποία ήταν τοποθετημένα στους γεωμαγνητικούς κόμβους Ley της Αιγηίδας.
Οι προπάτορές μας δεν αντιλαμβάνονταν τη θρησκεία ως ένα δογματικό σύστημα ελέγχου της συνείδησης, αλλά ως μια ζωντανή επιστήμη επικοινωνίας με το Σύμπαν!
Οι Μύστες και οι Πλοηγοί (καλουνται και έτσι) της Αιγηίδας χρησιμοποιούσαν τη Μηχανική του Ήχου και των ακουστικών συχνοτήτων.
Ψάλλοντας συγκεκριμένους κραδασμούς και ιερά μάντρα (όπως ο Πελασγικός Κώδικας των 27 Στοιχείων, ), προκαλούσαν τη μηχανική δόνηση των κρυστάλλων χαλαζία που υπήρχαν στους όρθιους ογκόλιθους.
Μέσω του πιεζοηλεκτρικού φαινομένου, ο ήχος μετατρεπόταν σε ηλεκτρομαγνητική εκπομπή, η οποία συντονιζόταν με τον φυσικό παλμό της Γης (τον Συντονισμό Σούμαν, στα 7,83 Hertz). Αυτές οι τελετές "κούρδιζαν" το νευρικό σύστημα και την κυτταρική μνήμη των ανθρώπων, προστατεύοντάς τους από τις κοσμικές ακτινοβολίες και διατηρώντας το βιολογικό τους υπόβαθρο σε κατάσταση αειζωίας.
Η καθημερινή ζωή έκλεινε κάτω από τον νυχτερινό ουρανό της Αιγηίδας. Οι άνθρωποι κάθονταν στα υψώματα, παρατηρούσαν την τροχιά του Σειρίου, του Ωρίωνα και των Πλειάδων, και διάβαζαν τον Ουρανό σαν ένα συμπαντικό ρολόι που καθοδηγούσε τα βήματά τους.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΥΠΕΔΑΦΟΥΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ
Για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της ζωής στην Αιγηίδα, πρέπει να διεισδύσουμε στα έγκατα του υπεδάφους της. Αυτή η ενιαία γη δεν διέθετε απλώς πλούσιο χώμα, αλλά αποτελούσε ένα ζωντανό γεωλογικό εργαστήριο.
Το υπέδαφος της πεδιάδας ήταν κορεσμένο από τεράστιες συγκεντρώσεις ευγενών μετάλλων, κρυστάλλων και, κυρίως, από ένα πυκνό δίκτυο υποχθόνιων ιαματικών και θειούχων υδάτων. Αυτές οι υπόγειες αρτηρίες, κινούμενες μέσα από χαλαζιακά ρήγματα, παρήγαν μια διαρκή ηλεκτρομαγνητική ροή που τροφοδοτούσε τις ρίζες των φυτών με πλανητική ενέργεια υψηλής συχνότητας.
Μέσα σε αυτό το φορτισμένο περιβάλλον, το κυρίαρχο δέντρο που διαμόρφωσε τον πολιτισμό της Αιγηίδας ήταν η Αγριελιά. Η καλλιέργεια της ελιάς στην ενιαία πεδιάδα δεν ήταν μια απλή αγροτική δραστηριότητα επιβίωσης· ήταν μια ιερή επιστήμη...
Οι Πελασγοί είχαν αντιληφθεί ότι η ελιά λειτουργεί ως ένας φυσικός, βιολογικός μετασχηματιστής. Οι βαθιές της ρίζες εισχωρούσαν στα κρυστάλλικα στρώματα του υπεδάφους, απορροφούσαν τα ιχνοστοιχεία και τις μαγνητικές συχνότητες της γης, και τις μετέφεραν μέσω του κορμού απευθείας στον καρπό.
Το ελαιόλαδο που παρήγαγαν οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν έμοιαζε με το σημερινό βιομηχανοποιημένο προϊόν. Ήταν ένα πυκνό, χρυσό υγρό, φορτισμένο με τη γεωδαιτική ενέργεια του υπεδάφους. Στην αρχέγονη ιατρική τους, το ελαιόλαδο θεωρείτο το απόλυτο ελιξίριο μεταστοιχείωσης. Όταν καταναλωνόταν, οι λιπιδικές του ενώσεις αλληλεπιδρούσαν άμεσα με το κυτταρικό περιβάλλον του ανθρώπινου οργανισμού.
Οι Μύστες γνώριζαν ότι το χρυσό αυτό υγρό είχε την ιδιότητα να ενεργοποιεί το DNA. Οι συχνότητες της γης που είχαν αποθηκευτεί στον καρπό της ελιάς μεταφέρονταν στο οστικό και κυτταρικό υπόβαθρο των ανθρώπων, διεγείροντας τις έλικες του γενετικού τους κώδικα.
Αυτή η βιολογική ενεργοποίηση είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την κατακόρυφη ανάπτυξη της ευφυΐας, τη διεύρυνση της συνείδησης και την αναπτυξη ενος Ανωτερου Πολιτισμού. Η υψηλή νοητική διαύγεια, η ικανότητα για μαθηματική και αστρονομική σύλληψη, καθώς και η απαράμιλλη καλλιτεχνική δημιουργία των ανθρώπων της Αιγηίδας, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της ιερής, βιοχημικής σύνδεσης με το έδαφος μέσω της ελιάς.
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία για να συλλάβει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανωνόταν κοινωνικά ο πολιτισμός της Αιγηίδας. Στην Πεδιάδα των Θεών δεν υπήρχε πολιτική εξουσία με τη σημερινή, καταναγκαστική και συγκεντρωτική μορφή.
Δεν υπήρχαν κόμματα, κοινοβούλια, ούτε επαγγελματίες πολιτικοί που επέβαλλαν νόμους μέσω του φόβου και της βίας, καθώς αυτά τα στοιχεία αποτελούν μεταγενέστερα εργαλεία ελέγχου και χειραγώγησης της συνείδησης.
Το διοικητικό σύστημα της Αιγηίδας βασιζόταν στις αρχές της Φυσικής Αριστοκρατίας του Πνεύματος και της Ομόκεντρης Φιλαλληλίας. Η κοινωνία ήταν δομημένη σε ένα δίκτυο αυτόνομων κοινοτήτων, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με βάση τη γεωδαιτική τους θέση επάνω στις Ley γραμμές.
Την ευθύνη για τον συντονισμό των κοινοτήτων δεν την είχαν οι ισχυροί ή οι πλούσιοι (καθώς δεν υπήρχαν τετοιες ταξεις), αλλά οι Γέροντες και οι Πλοηγοί, άνθρωποι που είχαν αποδείξει την πνευματική τους ανωτερότητα, την ευφυΐα τους και την ικανότητά τους να διαβάζουν τον Κώδικα της Φύσης.
Οι αποφάσεις λαμβάνονταν στο κεντρικό «Μέγαρον» κάθε οικισμού, μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις όπου ο Λόγος είχε μαθηματική και ηθική βαρύτητα. Το διοικητικό τους σύστημα ήταν απόλυτα αποκεντρωμένο. Η δικαιοσύνη δεν ήταν ένας γραπτός κώδικας τιμωρίας, αλλά η διατήρηση της Ευνομίας, δηλαδή της απόλυτης ισορροπίας ανάμεσα στις ανάγκες του ανθρώπου και στους νόμους του πλανητικού οργανισμού. Η εργασία, η διανομή των αγαθών και η προστασία του περιβάλλοντος γίνονταν αυθόρμητα, καθώς η ενεργοποιημένη ευφυΐα των ανθρώπων δεν τους επέτρεπε να λειτουργήσουν με απληστία ή αλαζονεία.
Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ
Η μελέτη της ενιαίας Αιγηίδας ανοίγει νοητά και το μεγάλο κεφάλαιο της σχέσης της με τον έτερο μεγάλο, προκατακλυσμιαίο πολιτισμό: την Ατλαντίδα. Στην εναλλακτική ιστοριογραφία και στα ψιλά γράμματα των αρχαίων κειμένων, όπως στον «Τίμαιο» και τον «Κριτία» του Πλάτωνος, η σχέση αυτή δεν ήταν μια σχέση υποταγής, αλλά μια σχέση Γεωδαιτικού Ανταγωνισμού και Ισορροπίας.
Η Ατλαντίδα, η οποία βρισκόταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες στον Ατλαντικό Ωκεανό, είχε αναπτύξει έναν πολιτισμό που βασιζόταν κυρίως στη βαριά, υλική τεχνολογία και την τεχνητή διαχείριση των δυνάμεων του υπεδάφους.
Αντίθετα, ο πολιτισμός της Αιγηίδας βασιζόταν στην πνευματική Μηχανική, την καθαρή ευφυΐα και τον ακουστικό συντονισμό με τον Αιθέρα. Οι δύο αυτοί κόσμοι αποτελούσαν τους δύο κύριους, αντίρροπους πόλους του πλανητικού ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος.
Ο Πλάτων διασώζει την ιστορική αλήθεια για τη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους Ατλάντιους και τους προγόνους των Αθηναίων, τους Πελασγούς της Αιγηίδας. Όταν η Ατλαντίδα, παρασυρμένη από την αλαζονεία της υλικής της ισχύος, προσπάθησε να επεκταθεί ανατολικά και να υποδουλώσει τη Μεσόγειο, συνάντησε την ακλόνητη, γρανιτένια αντίσταση της Αιγηίδας.
Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, χρησιμοποιώντας τη Μηχανική του Ήχου και τον έλεγχο των Ley γραμμών, κατάφεραν να εξουδετερώσουν τα τεχνολογικά όπλα των Ατλάντιων.
Η τελική καταστροφή, το μεγάλο πλανητικό Reset, μεσω κατακλυσμών, που βύθισε την Ατλαντίδα μέσα σε μία νύχτα, είχε προκαλέσει νωρίτερα και την καθίζηση της Αιγηίδας. Το σπάσιμο των φυσικών φραγμάτων της Μεσογείου πλημμύρισε την εύφορη πεδιάδα, μετατρέποντας τους λόφους σε νησιά και σχηματίζοντας το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος.
Ο παράδεισος της Αιγηίδας χάθηκε κάτω από τα καταγάλανα νερά, όμως το υλικό της υπόστρωμα παραμένει εκεί. Η Γνώση, η ελιά και η αρχέγονη αρετή εκείνων των ανθρώπων δεν σβήστηκαν ποτέ ολοκληρωτικά. Παραμένουν εγγεγραμμένα στην κυτταρική μας μνήμη, περιμένοντας τη στιγμή που η ανθρώπινη συνείδηση θα σπάσει τα δεσμά της λήθης και θα διεκδικήσει ξανά την πνευματική της πρωτογένεια, βαδίζοντας σταθερά προς το αιώνιο Φως.
Αν σας άρεσε το αρθρο και επιθυμείτε τη συνέχεια του γράψτε Αιγηίδα: πεδιάδα των Θεών, μέρος Β'
Επίσης, αν νιώσατε κατι να ξυπνά μεσα σας διαβάζοντας το άρθρο με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτή διάνοια, θα χαιρόμουν να μοιραστειτε μαζί μου την εμπειρία σας...

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

1.  Πλάτων «Τίμαιος» & «Κριτίας»: Οι θεμελιώδεις πρωτογενείς πηγές που διασώζουν την ιστορία της προκατακλυσμιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στην Ατλαντίδα και την αρχέγονη Αθήνα, περιγράφοντας το γεωλογικό relief και τις μεγάλες καθιζήσεις του εδάφους.
2. Στράβων, «Γεωγραφικά», Βιβλία Θ΄ & Ι΄: Η κορυφαία γεωγραφική πηγή της αρχαιότητας που καταγράφει τις παραδόσεις για τις προϊστορικές μεταβολές, τους κατακλυσμούς και τις μετακινήσεις των αρχέγονων Πελασγικών φύλων στην περιοχή του Αιγαίου.
3.  Θεόφραστος, «Περί Φυτών Ιστορία»: Αρχαία μελέτη που αναλύει τις ιδιότητες της άγριας ελιάς και των ορυκτών του υπεδάφους, αναδεικνύοντας τη βαθιά κατανόηση των αρχαίων για τη σύνδεση του εδάφους με τη βιολογία των φυτών.
4. Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Γεωλογική Εξέλιξη του Αιγαιακού Χώρου και η Σύνδεσή της με την Ελληνική Μυθολογία»: Ο κορυφαίος σύγχρονος επιστήμονας που θεμελίωσε τον κλάδο της Γεωμυθολογίας στην Ελλάδα. Μέσα από τις μνημειώδεις μελέτες του, αποδεικνύει ότι οι κατακλυσμοί του Ωγύγου, του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνα δεν είναι παραμύθια, αλλά οι ακριβείς καταγραφές των Πελασγών για τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τη δημιουργία του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη ενός εξαιρετικά ευφυούς προκατακλυσμιαίου πολιτισμού.
5.  Δρ. Ιωάννης Λυριτζής (Καθηγητής Αρχαιομετρίας & Διευθυντής του Εργαστηρίου Αρχαιομετρίας Πανεπιστημίου Αιγαίου), «Παλαιο περιβάλλον και Προϊστορικός Άνθρωπος στο Αιγαίο»: Κορυφαίος σύγχρονος ερευνητής που μελέτησε τις Ley γραμμές, τους γεωμαγνητικούς κόμβους και την αστρονομική ευθυγράμμιση των προϊστορικών μνημείων. Οι έρευνές του στο υπέδαφος και τις θαλάσσιες αρτηρίες του Αιγαίου αποδεικνύουν ότι οι πρώτοι οικιστές διέθεταν μια προηγμένη Μηχανική και γνώση των φυσικών συχνοτήτων, πολύ πριν από τη συμβατική χρονολόγηση της ακαδημίας.
6.  Dr. Tjeerd van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας & Ωκεανογραφίας Πανεπιστημίου Stanford & Cambridge), «The Evolution of the Aegean Landscape»: Διεθνούς φήμης σύγχρονος επιστήμονας που χαρτογράφησε εξονυχιστικά τον βυθό του Αιγαίου. Οι μελέτες του απέδειξαν την ύπαρξη του «Αιγαίου Ποταμού» και των εύφορων πεδιάδων της ενιαίας Αιγηίδας, παρέχοντας τα ακλόνητα γεωλογικά δεδομένα (το hardware) επάνω στα οποία πατάει η εναλλακτική ιστοριογραφία για να περιγράψει την Πεδιάδα των Θεών.

ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΑΙΓΗΙΔΑ  Η Πεδιάδα των Θεών  (Μέρος Β΄)

• Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
• ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ
• Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ

Για να καταλάβουμε πώς κυλούσε η ζωή στην ενιαία Αιγηίδα, πρέπει να σβήσουμε από το μυαλό μας κάθε εικόνα πολέμου, στρατών, βασιλιάδων και κάστρων...
Οι οικισμοί των Πελασγών, απλωμένοι στην απέραντη και εύφορη κοιλάδα, δεν είχαν ανάγκη από αμυντικά τείχη ή χαρακώματα. Τα σπίτια τους ήταν ανοιχτά προς τη φύση, χτισμένα σε κύκλους, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφάλειας και απόλυτης ενότητας...
Σε αυτή την κοινωνία, το κέντρο του κόσμου δεν ήταν ο πολεμιστής, αλλά η Γυναίκα ως σύμβολο προστασίας, σοφίας και δημιουργίας!!!
Η οργάνωση της ζωής στην Αιγηίδα δεν βασιζόταν στην επιβολή ή την υποταγή, διότι η ίδια η έννοια της «εξουσίας» ήταν άγνωστη. Είχε όμως έναν βαθύτατα μητρογραμμικό χαρακτήρα. Αυτό σήμαινε ότι η γυναίκα, ως η ζωντανή πηγή της ζωής, βρισκόταν στον πυρήνα της κοινωνικής δομής, κρατώντας τη συνοχή της κοινότητας, διαχειριζόμενη τα αγαθά και καθοδηγώντας τις πνευματικές και καθημερινές αποφάσεις.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
Η ζωή στους πελασγικούς αιγαιακούς οικισμούς οργανωνόταν με βάση τη συγγένεια από την πλευρά της μητέρας. Τα παιδιά έπαιρναν το όνομα της μητέρας τους και η περιουσία της κοινότητας, τα σπίτια, τα εργαλεία, οι καλλιέργειες, περνούσε από μάνα σε κόρη.
Οι άνδρες είχαν τον ρόλο των φροντιστών των αγρών, των τεχνιτών και των εξερευνητών, αλλά οι μεγάλες αποφάσεις λαμβάνονταν από το συμβούλιο των γυναικών.
Κάθε πρωί, οι γυναίκες της κοινότητας συγκεντρώνονταν στον κεντρικό κυκλικό χώρο του οικισμού. Εκεί, ρύθμιζαν τις εργασίες της ημέρας: ποιοι θα φρόντιζαν τα δέντρα, ποιοι θα μάζευαν τους καρπούς και πώς θα μοιράζονταν τα αποθέματα της τροφής ώστε κανένας να μην έχει έλλειψη.
Δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, ούτε τάξεις ανθρώπων. Το φαγητό μαγειρευόταν σε μεγάλες, κοινές εστίες και όλοι έτρωγαν μαζί κάτω από τη σκιά των πλατάνων.
Η δικαιοσύνη και η επίλυση των διαφορών βασίζονταν στην ενσυναίσθηση και τη συμφιλίωση. Αν υπήρχε μια διαφωνία ανάμεσα σε δύο μέλη της κοινότητας, η Μητέρα-Αρχηγός του οικισμού καλούσε τους πάντες σε έναν κύκλο. Η διαδικασία δεν είχε ποινές ή τιμωρίες· σκοπός ήταν να ακουστούν και οι δύο πλευρές με σεβασμό, μέχρι να βρεθεί μια λύση που θα επανέφερε την ηρεμία και την αγάπη στην κοινότητα.
Η ΤΕΧΝΗ, Η ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Η καθημερινή ζωή ήταν γεμάτη από δημιουργία, μουσική και τέχνη. Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν σκέφτονταν πώς θα κατακτήσουν άλλους λαούς, αλλά πώς θα ομορφύνουν την ύπαρξή τους.
Οι γυναίκες ήταν σπουδαίες τεχνίτριες της πηλοπλαστικής. Έπλαθαν με τα χέρια τους πήλινα αγγεία και μικρά ειδώλια, τα οποία διακοσμούσαν με γεωμετρικά σχήματα, σπείρες και σχέδια από τη φύση.
Αυτά τα ειδώλια, που απεικόνιζαν σχεδόν πάντα γυναικείες μορφές, δεν ήταν αντικείμενα μιας φοβικής θρησκείας. Ήταν ο τρόπος τους να τιμήσουν τη γονιμότητα, τη Μητέρα Γη και τη δημιουργική δύναμη της γυναικείας υπόστασης.
Η τέχνη τους ήταν γεμάτη χαρά.. Στις γιορτές τους, οι άνδρες και οι γυναίκες χόρευαν κυκλικούς χορούς, παίζοντας αυλούς και πήλινα τύμπανα, γιορτάζοντας την ίδια τη ζωή, τον έρωτα και την αφθονία της πεδιάδας.
Η ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΩΝ ΒΟΤΑΝΩΝ
Ένα μεγάλο μέρος της ημέρας των γυναικών ήταν αφιερωμένο στην υφαντική και τη συλλογή βοτάνων. Στους οικισμούς υπήρχαν μεγάλοι αργαλειοί, όπου ύφαιναν το μαλλί και τις ίνες των φυτών. Η διαδικασία αυτή ήταν μια κοινωνική ιεροτελεστία. Καθώς ύφαιναν, οι μεγαλύτερες γυναίκες μετέφεραν προφορικά στις νεότερες τις ιστορίες της φυλής, τα μυστικά των άστρων και τις παραδόσεις του παρελθόντος.
Παράλληλα, οι γυναίκες ήταν οι αποκλειστικές θεραπεύτριες της κοινότητας. Γνώριζαν τη γλώσσα των φυτών και των λουλουδιών της Αιγηίδας. Μάζευαν βότανα, έφτιαχναν αλοιφές, λάδια και ιάματα για να θεραπεύουν τους πόνους και τις πληγές. Η γνώση αυτή μεταδιδόταν με απόλυτη μυστικότητα και σεβασμό, δημιουργώντας μια αλυσίδα σοφίας που κράτησε την κοινωνία υγιή και δυνατή για χιλιάδες χρόνια.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΛΩΝΗΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ, Η ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΦΥΣΗ
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά μυστικά αυτού του Χρυσού Γένους ήταν η βιολογική τους διάρκεια. Οι άνθρωποι στην Αιγηίδα ζούσαν εκατοντάδες χρόνια, διατηρώντας μια σταθερή, ακλόνητη νεότητα που αψηφούσε τον χρόνο.
Η γήρανση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ήταν ανύπαρκτη. Αυτή η βιολογική αειζωία δεν ήταν τυχαία, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της απόλυτης εναρμόνισης του οργανισμού τους με το κοσμικό περιβάλλον, βασισμένη σε δύο συγκεκριμένες βιοχημικές λειτουργίες:
Πρώτον, οι άνθρωποι αυτοί είχαν αναπτύξει τη δυνατότητα μιας φυσικής φωτοσύνθεσης του ανθρώπινου οργανισμού. Λόγω της κατακόρυφης κλίσης του άξονα της Γης, το ηλιακό φως εφιλτράρετο από την καθαρή ατμόσφαιρα της πεδιάδας με τρόπο που παρείχε υψηλή πυκνότητα φωτονίων. Το δέρμα τους, ενυδατωμένο με το αγνό ελαιόλαδο της αγριελιάς, λειτουργούσε ως βιολογικός συλλέκτης. Μετέτρεπε τις ηλιακές και αστρικές ακτινοβολίες απευθείας σε κυτταρική ενέργεια, τρέφοντας το σώμα εκ των έσω και εμποδίζοντας τη φθορά των ιστών.
Δεύτερον, αυτή η διαρκής απορρόφηση των φωτονίων κρατούσε σε πλήρη και μόνιμη διέγερση την επίφυση, το ιερό κέντρο του εγκεφάλου που οι αρχαίοι ονόμαζαν «έδρα της ψυχής». Η επίφυση των Πελασγών δεν ήταν ατροφική ή ασβεστοποιημένη όπως του σύγχρονου ανθρώπου. Λειτουργώντας στο μέγιστο, παρήγε τεράστιες ποσότητες μελατονίνης και άλλων νευροδιαβιβαστών, ρυθμίζοντας τέλεια το βιολογικό τους ρολόι.
Η επίφυση, σε συνδυασμό με τη φωτοσύνθεση, κρατούσε τα κύτταρα σε διαρκή αναγέννηση, εμποδίζοντας την οξείδωση και επιτρέποντας στη συνείδηση να παραμένει διευρυμένη, σε κατάσταση διαρκούς Αειζωίας.
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ
Ο πολιτισμός της Αιγηίδας δεν παρέμεινε εγκλωβισμένος στη μεσογειακή του κοίτη. Όπως αναφέρει η εναλλακτική ιστοριογραφία, η Αιγηίς λειτούργησε ως η κεντρική αφετηρία για τον εκπολιτισμό ολόκληρης της Υδρογείου.
Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, κατέχοντας μια προηγμένη αστρική επιστήμη, ταξίδεψαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη πολύ πριν από τους μεγάλους κατακλυσμούς, μεταφέροντας το πνευματικό τους λογισμικό.
Οι αποστολές τους δεν γίνονταν με σκοπό την κατάκτηση, τον πόλεμο ή την υποδούλωση, καθώς η βία ήταν παντελώς ξένη προς τη συνείδησή τους. Ταξίδευαν κατά μήκος των Λεωφόρων Ley, των μαγνητικών γραμμών του πλανητικού φλοιού, τις οποίες μπορούσαν να νιώσουν και να ακολουθήσουν χωρίς την ανάγκη τεχνητών οργάνων.
Όταν έφταναν σε απομακρυσμένες ηπείρους (στην Ασία, την Αφρική ή την προϊστορική Αμερική), έβρισκαν πληθυσμούς που ζούσαν σε πρωτόγονη κατάσταση. Το Χρυσούν Γένος τούς αγκάλιαζε με τη μητρογραμμική αρχή της φροντίδας:
• Τους μετέδιδαν τη Γνώση της καλλιέργειας της γης και της ιερής ελιάς.Τους δίδασκαν την αρχιτεκτονική των συχνοτήτων, χτίζοντας επάνω στους παγκόσμιους ενεργειακούς κόμβους μνημεία και ιερά με την ίδια μαθηματική γεωμετρία.
•Τους παρέδιδαν τους συμπαντικούς κώδικες της γραφής και του Λόγου, θέτοντας τα θεμέλια όλων των μετέπειτα μεγάλων πολιτισμών της Γης.
•Η Αιγηίδα ήταν ο παγκόσμιος φάρος. Κάθε αποικία στην Υδρόγειο παρέμενε συνδεδεμένη νοητικά με τη μητροπολιτική πεδιάδα του Νότου, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο δίκτυο ειρήνης και πνευματικής πρωτογένειας.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Αυτός ο ιδανικός, ειρηνικός κόσμος που βασιζόταν στη μητρογραμμική δομή έφτασε στο τέλος του όταν οι μεγάλοι κατακλυσμοί άλλαξαν το ανάγλυφο του πλανήτη. Η βύθιση της πεδιάδας και η δημιουργία του Αιγαίου Πελάγους ανάγκασαν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις ανοιχτές κοιλάδες και να καταφύγουν στα ορεινά και δυσπρόσιτα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Εκεί, κάτω από την πίεση της επιβίωσης η κοινωνία αναγκάστηκε να αλλάξει και άρχισε να γίνεται ανταγωνιστική. Για να προστατευθούν, άρχισαν να χτίζουν τείχη, να κατασκευάζουν όπλα και η μητρογραμμική παράδοση σταδιακά υποχώρησε, δίνοντας τη θέση της στην πατριαρχική δομή της πολεμικής ελίτ.
Ωστόσο, η ανάμνηση εκείνης της εποχής της απόλυτης ελευθερίας, της ειρήνης και του σεβασμού στη γυναικεία αρχή δεν σβήστηκε ποτέ. Έμεινε ζωντανή στις παραδόσεις για τις Αμαζόνες, στις λατρείες της Δήμητρας και της Γαίας, και στη βαθιά νοσταλγία που νιώθουμε ακόμα και σήμερα για έναν κόσμο που ήξερε να ζει με αγάπη και αρμονία.
Αν σου άρεσε το άρθρο και επιθυμείς τη συνέχεια της έρευνάς μας, γραψε στα σχόλια Αιγηιδα & Ατλαντίδα, για μια πλήρη αποκάλυψη και ανάλυση της σχέσης των δυο αυτών ηπείρων και γιατί όλοι παγκοσμίως μιλούν για την Ατλαντίδα, κάνεις όμως για την Αιγηίδα...!
Επίσης, αν ένιωσες μια αρχεγονη μνήμη να ξυπνά μεσα σου διαβάζοντας το άρθρο, θα χαρώ να το μοιραστείς μαζί μας.
ΠΗΓΕΣ :

• ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (Η ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΔΟΜΗ)Δημήτριος Ευαγγελίδης, «Οι Προέλληνες: Πελασγοί, Λέλεγες, Κάρες» (Εκδόσεις κάκτος): Το θεμελιώδες έργο της ελληνικής προϊστορικής ανθρωπολογίας. Αναλύει εξονυχιστικά τα ευρήματα των προαρχαϊκών οικισμών του Αιγαιακού χώρου, τεκμηριώνοντας την παντελή απουσία όπλων και οχυρώσεων, την ειρηνική διαβίωση και τη μητρογραμμική δομή των Πελασγικών φύλων πριν από τις κλιματικές ανατροπές.
• Marija Gimbutas, «The Language of the Goddess» & «The Civilization of the Goddess» (Harper San Francisco): Μνημειώδη έργα από την κορυφαία παγκοσμίως αρχαιολόγο του Πανεπιστημίου UCLA. Απέδειξε επιστημονικά την ύπαρξη του «Πολιτισμού της Θεάς» στη Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, περιγράφοντας μια κοινωνία ειρηνική, βασισμένη στη μητρογραμμική συγγένεια, χωρίς δομές καταναγκαστικής εξουσίας, εστιασμένη στη λατρεία της φύσης και της γονιμότητας.
• Αντώνιος Θωμάς, «Αιγηίς: Η Κοιτίδα του Παγκόσμιου Πολιτισμού»: Σπουδαίο έργο της εναλλακτικής ιστοριογραφίας που αναλύει την ενιαία Αιγηίδα ως τον κεντρικό, μητροπολιτικό πυρήνα διασποράς και εκπολιτισμού ολόκληρης της Υδρογείου κατά την προϊστορική περίοδο, πριν από τα μεγάλα πλανητικά Reset.
• ΠΑΛΑΙΟΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΦΥΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (DNA, ΕΠΙΦΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ)Δρ. Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, «Η Γενετική Ιστορία των Ελλήνων: Το DNA των Ελλήνων» (Εκδόσεις Κυριακίδη): Η κορυφαία μελέτη παλαιογενετικής που επιβεβαιώνει με χιλιάδες δείγματα DNA την ακλόνητη βιολογική συνέχεια των αυτόχθονων πληθυσμών του Αιγαίου από την Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα, καταρρίπτοντας τα αφηγήματα περί πληθυσμιακών αντικαταστάσεων
• I. Lazaridis et al. «The genetic history of the Southern Arc: A bridge between West Asia and Europe» (Science, 2022, Vol. 377): Η μνημειώδης έρευνα του Χάρβαρντ που απέδειξε εργαστηριακά την αυτοχθονία των πληθυσμών του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας ότι η ροή του DNA και του πολιτισμού κινήθηκε από τον Νότο προς τον Βορρά, ανατρέποντας οριστικά το Ινδοευρωπαϊκό Δόγμα
• Dr. Fritz-Albert Popp, «Biophotons: The Light in Our Cells» (Springer): Θεμελιώδης επιστημονική μελέτη στον τομέα της Βιοφυσικής που αναλύει πώς τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος απορροφούν, αποθηκεύουν και εκπέμπουν φωτόνια (βιοφωτόνια). Αποτελεί τη σύγχρονη επιστημονική βάση της εναλλακτικής έρευνας για τη δυνατότητα βιολογικής φωτοσύνθεσης και την ενεργοποίηση της επίφυσης μέσω της φωτεινής ακτινοβολίας.
• ΓΕΩΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (ΤΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ) Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Ερμηνεία των Μεγάλων Φυσικών Καταστροφών μέσα από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία»: Η κορυφαία πανεπιστημιακή παρακαταθήκη που αποδεικνύει γεωλογικά τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τεκμηριώνει ότι οι κατακλυσμοί (Ωγύγιος, Δευκαλίωνας) συμπίπτουν με τις πραγματικές παλαιοκλιματικές μεταβολές και τις μετατοπίσεις του γήινου φλοιού.
• Dr. Tjeerd H. van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Stanford), «Prehistoric Landscapes and Geoarchaeology of the Aegean Basin»: Μνημειώδης ωκεανογραφική και γεωλογική έρευνα που χαρτογράφησε τον πυθμένα του Αιγαίου, αποδεικνύοντας την ύπαρξη των εύφορων, ενιαίων πεδιάδων, των αρχαίων ποτάμιων συστημάτων και των σταθερών κλιματικών συνθηκών που επικρατούσαν πριν από τη θαλάσσια κατάκλυση της λεκάνης.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ
Το περιεχόμενο αυτής της σελίδας αποτελεί προϊόν Εναλλακτικής Ιστοριογραφίας, Γεωμυθολογίας και Διεπιστημονικής Αναζήτησης. Βασίζεται στη συγκριτική μελέτη πρωτογενών πηγών και ανεξάρτητων ερευνητών, φωτίζοντας πτυχές που το ακαδημαϊκό κατεστημένο αποσιωπά ή αγνοεί. Γνωρίζουμε ήδη ότι η συμβατική επιστήμη απορρίπτει αυτές τις ερμηνείες. Συνεπώς, κάθε προσπάθεια αντίκρουσης με συμβατικά επιχειρήματα είναι περιττή, καθώς εκκινούμε από διαφορετική φιλοσοφική αφετηρία. Η σελίδα αυτή δεν διεκδικεί το μονοπώλιο της απόλυτης αλήθειας, ούτε επιβάλλει δογματικά κανένα συμπέρασμα. Η ιστορική έρευνα είναι μια ζωντανή, εξελισσόμενη διαδικασία και κανένας φορέας ή άτομο δεν κατέχει τη γνώση ολόκληρη. Αν δεν συμφωνείτε με αυτή την προσέγγιση, μπορείτε απλώς να προσπεράσετε και να σκρολάρετε παρακάτω. Η Αληθινή Γνώση ελευθερώνει τον Άνθρωπο και δεν τον κάνει ποτέ δογματικό και απόλυτο.
#Αιγηίδα #Πελασγοί #ΑρχαίαΕλλάδα #ΕλληνικήΠροϊστορία #ΕναλλακτικήΙστορία #Γεωμυθολογία #ΜητρογραμμικήΚοινωνία #ΑρχαίαΓνώση #ΧρυσούνΓένος #AegeanCivilization #AncientGreece #LostCivilizations
[© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελευθερα η αναδημοσίευση απευθειας απο το χρονολογιό μου... Παρακαλώ για copy-paste του αρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων]
https://aezoia.com/blog/

Έχουν μπαζώσει βασιλικό τάφο από το 2002 που ανατρέπει την ιστορία!

Ένα βίντεο ντοκουμέντο από ανασκαφές στην αρχαία Πελλάνα βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας…

Ισως τελικά να έλυνε το «γρίφο» από πού έλκουν την καταγωγή τους οι αρχαίοι Σπαρτιάτες καθώς επίσης να διαλευκάνει και τα πιο σκοτεινά σημεία στην Ιστορία της Ομηρικής…
Σ’ αυτό αμοντάριστο υλικό , που είναι από την ξενάγηση της σχολής των Δοκίμων Έφεδρων Αξιωματικών του Κ.Ε.Ε.Μ, 10 χρόνια πριν, είναι η μοναδική απόδειξη οπτικού και ακουστικού στοιχείου που έχουμε στη διάθεσή μας μέχρι σήμερα, η οποία μαρτυρεί την ύπαρξη ενός μεγαλοπρεπέστατου μνημείου που μάλλον χάθηκε άδικα και ανεξήγητα.
Οποιαδήποτε άλλη πηγή, πληροφορία ή ίχνος υλικού σχετικά μ’ αυτό το θέμα, δυστυχώς, καταστράφηκε και θάφτηκε για πάντα μαζί με τον μνημείο.

Λίγο πριν την συνταξιοδότηση του διακεκριμένου επιστήμονα κ. Θεόδωρου Σπυρόπουλου, επίτιμου εφόρου αρχαιοτήτων και διευθυντή των ανασκαφών στην Πελλάνα, είχε γίνει, από τον ίδιο, μια σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη στο χωριό Πελλάνα Λακωνίας το Μάιο του 2002.
Ο κ Σπυρόπουλος είχε αρχίσει τις ανασκαφές σ’ έναν αρκετά καλοδιατηρημένο Βασιλικό Τάφο δίπλα από τους άλλους που είχε βρει πριν από 22 χρόνια στη θέση «Πελεκυτή» στην ανατολική πλευρά του Μυκηναϊκού νεκροταφείου.
Όταν όμως έφθασε στην είσοδο του τάφου, διαπίστωσε έκπληκτος πως αριστερά και δεξιά των τειχών του μεγάλου διαδρόμου υπήρχαν άλλοι δυο τεράστιοι τάφοι, οι οποίοι ήταν προφανώς ασύλητοι διότι καλύπτονταν από τις πλάκες που τους είχαν κτίσει.

Από δω και μπρος το μυστήριο περιπλέκεται. Για αδιευκρίνιστους λόγους και χωρίς να ενημερωθεί ο κ. Σπυρόπουλος, ο υπεύθυνος ανασκαφέας, διαπράχθηκε ένα πρωτοφανές έγκλημα που όμοιό του δεν έχει καταγραφεί πουθενά στα χρονικά της αρχαιολογίας.
Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ.) σε συνεργασία με την Ε΄ Εφορία Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων Σπάρτης (Ε΄ ΕΚΠΑ) μπάζωσαν με 200 τόνους ακατέργαστο νταμαρίσιο χαλίκι (αντί για ποταμίσια άμμο όπως προβλεπόταν) τον μεγαλειώδη αυτόν Τάφο.
Η καταστροφή του είναι προφανής.
Οι άγρυπνοι φρουροί κάτοικοι της Πελλάνας φύλαγαν το μνημείο των προγόνων τους με νύχια και με δόντια μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των τυμβωρύχων που καραδοκούσαν.
Όταν τα μέτρα επιφυλακής χαλάρωσαν άδραξαν αμέσως την ευκαιρία για να επισπεύσουν το απαράδεκτο και ανεξήγητο μέχρι σήμερα, έργο τους.

Οι τότε υπεύθυνοι την ταφής για να τελειώνουν μια ώρα νωρίτερα από την «εργασία» τους, πριν τους αντιληφθεί το εξοργισμένο στη συνέχεια πλήθος, προφανώς κατά παράβαση οδηγιών της Διεύθυνσης Αναστηλώσεως Αρχαίων Μνημείων δεν δίστασαν ακόμη και ν’ ανεβάσουν τα βαριά σκαπτικά οχήματά τους (μπουλντόζες και φορτηγά) πάνω στο ήδη γεμάτο με ρηγματώσεις τάφο.
Αυτό θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα, την κατάρρευση της οροφής του θολωτού θαλάμου του Βασιλικού Τάφου από το υπερβολικό βάρος και την πρόκληση ανεπανόρθωτων ζημιών στο επιβλητικό αυτό μνημείο.
Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Πάρα πολλά είναι τα ερωτηματικά σήμερα που στοιχειώνουν τις πληγωμένες ψυχές αυτών των ανθρώπων, όπου βύθισε όχι μόνο το χωριό τους, αλλά ολόκληρο το Δήμο Πελλάνας στο «πένθος» και στην απόγνωση:

• ΓΙΑΤΙ το Υπουργείο Πολιτισμού επέτρεψε αυτή την καταστροφή;…
• ΓΙΑΤΙ κρύβονται;…Μήπως επειδή θ’ άλλαζε άρδην η Ελληνική μας Ιστορία;…
• ΓΙΑΤΙ φοβούνται;… Μήπως επειδή θα έριχνε χίλια χρόνια επιπλέον άπλετο φως στην Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης;…
• ΓΙΑΤΙ δεν υπάρχει κάποιος υπεύθυνος να λογοδοτήσει για αυτές τις ακατανόητες πράξεις;…
• ΓΙΑΤΙ δεν μιλάει κανείς;…
• ΓΙΑΤΙ;…

Ο Τάφος βυθίστηκε και πάλι στο σκοτάδι.
Όμως στο φως της ημέρας πρέπει να δοθούν απαντήσεις
Όσο θα εξακολουθεί η Πολιτεία να επιτρέπει την καταστροφή των μνημείων των αρχαίων ημών προγόνων, τόσο εμείς οι Πελλανιώτες θ’ αντιστεκόμαστε κόντρα στο κατεστημένο, φυλάσσοντας ως «Θερμοπύλες» την ίδια ανεκτίμητη πολιτιστική μας κληρονομιά που μας την παρέδωσαν ανεξίτηλη οι πατέρες μας στο πέρασμα των αιώνων.

Σπυρόπουλος για χωμένο αρχαίο τάφο στην Πελλάνα 10 4 2006

xorisorianews.gr/

Λέλεγες

Απομεινάρια τείχους άγνωστης προέλευσης

Λέλεξ, σύμφωνα με την παράδοση των Λακεδαιμονίων κατά τον Παυσανία, ο γενάρχης της φυλής των Λελέγων, μετέπειτα Λακεδαιμονίων.
Απέκτησε με την Κλεοχάρεια τρία παιδιά, τον Μύλη, τον Πολυκάωνα και την Θεράπνη.
Ο Μύλης τον διαδέχθηκε και επινόησε το μύλο, για το άλεσμα των σιτηρών.
Στην Λακωνία, που είναι ουσιαστικά, η φάτνη των Λελέγων, με το πρώτο αλεύρι μετά από το άλεσμα των σιτηρών παλιότερα έφτιαχναν τα «Λαλάγγια», έθιμο που διατηρείται και σήμερα, όχι φυσικά με το πρώτο αλεύρι πιά.
Τυχαία η ονομασία, ή μήπως πανάρχαια βιώματα από εκείνη την εποχή.
Τα «λαλάγγια» είναι αλεύρι μυρωδικά και νερό σε ένα υδαρές μείγμα, που κουταλιά-κουταλιά τηγανίζεται σε καυτό λάδι.
Άλλη ονομασία «κουταλίδες»
Τον Μύλη διαδέχτηκε ο γιος του Ευρώτας, σε μεταφορική σημασία, αποσύρθηκαν σταδιακά τα νερά, και στο στερεό πλέον έδαφος γεννήθηκε η κόρη του, η Σπάρτη.
Στην συνέχεια εμφανίζεται ο Λακεδαίμων, γιός του Δία και της Ταϋγέτης, και παντρεύεται την Σπάρτη.
Δύο σημαντικοί σταθμοί στην όλη διαδρομή της περιοχής και των οντων που την κατοικούσαν είναι ο «Λελεξ», και σε ανάλυση «Λελεκς», και ο «Λακε-δαίμων».
Αν επιχειρήσουμε να συνθέσουμε τους δύο τύπους ονομάτων, απλά όπως θα έκανε ένα νήπιο, εχουμε ένα απλό αποτέλεσμα. «Λελεκ» «Λακε».
Το ότι νήπια ονομάζουν την μουσική «Λαλά», δείχνει την αξία τής συλλαβής «Λα» .  

Βαθύτερη ανάλυση, θα ερμήνευε το «λελεξ», ως το αυτόχθον προϋπάρχον γήινο, και το «Λακε», το προσληφθέν μέσω του Διός, που ήταν πατέρας του Λακεδαίμονα.
Μεταφορικά λοιπόν και με την συγκεκριμένη ερμηνεία, την αναπόδεικτη μέχρι στιγμής, το συμπέρασμα είναι :

Στην Λακωνία, την προγενέστερη Λελεγία, έγινε η σημαντικότερη σύνθεση για την εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Η ουράνια ουσία «μπόλιασε» την γήινη, και δημιουργήθηκε η αρχή του έλλογου ανθρώπου.
Λέλεγες λοιπόν, προγενέστεροι ακόμη και των Πελασγών, σε ημιορεινές περιοχές, την εποχή που αποσύρονται τα ύδατα και εμφανίζονται στέρεα εδάφη.
Πελασγοί, οι κάτοικοι περιοχών που πλημμύρησαν μεταγενέστερα.
Να θυμηθούμε και την αρχαία πόλη Λάαν, που ίδρυσε ο «μυθικός» Λάς.
Και σε αυτό το όνομα κοινά στοιχεία «Λα», αποδεικνύουν την σημασία του «Λ» για τους αυτόχθονες, που το αποτύπωναν και στην ασπίδα τους αργότερα.
Να θυμηθούμε τον Λαοκόωντα, ιερέα στο ιερό του Απόλλωνα της Τροίας.
Τον Απόλωνα, που ήταν κυριότερος θεός και στην Λελεγία, τον Κάρνειο Απόλλωνα κατ εξοχήν.
Την συμμαχία των Τρώων με τους Λέλεγες.
Την Ελένη, γνήσιο τέκνο της Λελεγίας, που έφυγε με τον Πάρι, για να βοηθήσει την φυλή της στον πόλεμο με τους φερτούς Δαναούς.
Τον φερτό "σώγαμπρο" και κληρονόμο της Σπάρτης Μενέλαο.
Να φανταστούμε την Τροία, αλλα και άλλες πόλεις του Αιγαίου και τής απέναντι ακτής που αναφέρονται Λέλεγες, αποικίες της Λάας από την Λελεγία.
Να φανταστούμε την Λάαν, κυριότερη και αρχαιότερη πόλη των Λελέγων, με αγαστές σχέσεις με την επικράτεια της Ατλαντίδας. και Αιγιίδας
Τον Απόλλωνα θεό των μεν, και την Αθηνά θεά των εταίρων, μετά την απόσυρση του Ποσειδώνα.
Την Σπάρτα, τόπο ουράνιας σποράς, το Γύθειο φάτνη κύησης, και την κοίλη Λακεδαίμονα μήτρα.
Λέλεγας
30/8/2017

Αυτά τα φανταστικά, για το μέλλον, και τα.... επιστημονικά για το παρόν στη συνέχεια :

Οι Λέλεγες ήταν πανάρχαια φυλή στην Ελλάδα στην εποχή των Πελεσγών, μία από τις αρχαίες ελληνικές φυλές που ζούσαν στην Ελλάδα, στην περιοχή του Αιγαίου και τη νοτιοανατολική Μικρά Ασία, πριν τον ερχομό των κυρίως ελληνικών φύλων. Κατά τον Στράβωνα[1] ο αρχαιότερος βασιλιάς αυτών ήταν ο Λέλεξ από τη Λευκαδία ή τα Μέγαρα ή τη Λακεδαίμονα ετυμολογόντας το όνομα από το λέγειν, συλλέγειν.

Ήταν λαός πλανώμενος ιδιαίτερα μέσω θαλάσσης, συγγενείς των Ταφίων και Τηλεβοών και συναντούνταν στην Ακαρνανία, Λευκάδα, Λοκρίδα, Φωκίδα, Εύβοια, Μεσσηνία, Ήλιδα, Βοιωτία και σε διάφορα νησιά του Αιγαίου και της Κρήτης καθώς και στα παράλια της Μικράς Ασίας
Οι Λέλεγες στη Μικρά Ασία

Στην Ιλιάδα βρίσκουμε τους Λέλεγες να είναι σύμμαχοι των Τρώων (Κ 429), μολονότι η πατρίδα τους δεν προσδιορίζεται.

Διακρίνονται από τους Κάρες, με τους οποίους τους συγχέουν μεταγενέστεροι συγγραφείς. Ο βασιλιάς τους είναι ο Άλτης και η πόλη τους, η Πήδασος καταστρέφεται από τον Αχιλλέα. Ο Αλκαίος (7ος ή 6ος αιώνας π.Χ.) ονομάζει την Άντανδρο στην Τρωάδα «Λελέγειο», αλλά αργότερα ο Ηρόδοτος το υποκαθιστά με το επίθετο «Πελασγικός», και έτσι ίσως οι δύο όροι ήταν σε μεγάλο βαθμό συνώνυμοι για τους Έλληνες.
Ο Παυσανίας λέει ότι ο διάσημος ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο ήταν πανάρχαιος και οι Λέλεγες και οι Λυδοί τον χρησιμοποιούσαν πριν την άφιξη των Ιώνων για τη λατρεία της «Κυρίας της Εφέσου», που οι Έλληνες αργότερα ονόμασαν Άρτεμι.
Ο Φερεκύδης (περ. 480) γράφει ότι οι Λέλεγες κατοικούσαν στην παραλιακή ζώνη της Καρίας, από την Έφεσο ως τη Φώκαια και στις νήσους Σάμο και Χίο, τοποθετώντας τους Κάρες νοτιότερα. Ακόμα και ο Στράβων, αιώνες αργότερα, αποδίδει στους Λέλεγες μία ξεχωριστή ομάδα μικρών κάστρων, τύμβων και κατοικιών από την Αλικαρνασσό μέχρι τη Μίλητο στα βόρεια.

Ο Πλούταρχος επίσης υπονοεί την ιστορική ύπαρξη Λελέγων ως υποταγμένων δουλοπαροίκων στις Τράλλεις στο εσωτερικό.
Οι Λέλεγες στην Ελλάδα και το Αιγαίο
Στον κατάλογο του Ησιόδου, ένα μοναδικό σπάραγμα (Kinkel, Epicorum Graecorum Fragmenta I, 136 - Leipzig, 1877) τοποθετεί τους Λέλεγες κατά την μυθολογική εποχή του Δευκαλίωνα στη Λοκρίδα της κεντρικής Ελλάδας.

Αλλά μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. κανένας άλλος συγγραφέας δεν τους τοποθετεί δυτικά του Αιγαίου.

Η σύγχυση με τους Κάρες (μετανάστες κατακτητές όπως οι Λυδοί και οι Μυσοί) οδήγησε στο συμπέρασμα του Καλλισθένους ότι οι Λέλεγες συμμάχησαν με τους Κάρες σε επιδρομές στα ελληνικά παράλια.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως παράδοση, προερχόμενη από τους Κρήτες, ταυτίζει τους Λέλεγες με τους Κάρες.

Η παράδοση αυτή αναφέρει πως ήταν λαός των νησιών του Αιγαίου, υποτελής στον Μίνωα όχι με υποχρέωση καταβολής φόρου αλλά με την υποχρέωση να επανδρώνουν τα πλοία του.

Η ίδια παράδοση έλεγε ότι οι Λέλεγες, οι οποίοι επινόησαν πολλά από τα στοιχεία της μετέπειτα πολεμικής εξάρτυσης των Ελλήνων, τελικά διώχθηκαν από τις αρχικές τους εστίες από τους Δωριείς και τους Ίωνες, οπότε και κατέφυγαν στην Καρία και ονομάσθηκαν Κάρες.

Όμως ο Ηρόδοτος παραθέτει και την εκδοχή των σύγχρονών του Καρών, οι οποίοι απέρριπταν την προαναφερθείσα παράδοση και θεωρούσαν τους εαυτούς τους αυτόχθονες που έφεραν το ίδιο πάντοτε όνομα.[2]
Μετά το 400 π.Χ. περίπου, άλλοι συγγραφείς ισχυρίσθηκαν ότι είχαν ανακαλύψει τους Λέλεγες στη Βοιωτία, στη δυτική Ακαρνανία - Λευκάδα και αργότερα πάλι στη Θεσσαλία, την Εύβοια, τα Μέγαρα, τη Λακεδαίμονα και τη Μεσσηνία.

Στη Μεσσηνία υπήρχε ο θρύλος ότι ήταν οι μετανάστες ιδρυτές της Πύλου και ότι σχετίζονταν με τους θαλασσοπόρους Τηλεβοείς του Ομήρου, διαχωριζόμενοι από τους Πελασγούς[3].

Ωστόσο στη Λευκάδα τους θεωρούσαν αυτόχθονες.
Έτσι, ο περιηγητής Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.) γράφει ότι, σύμφωνα με την παράδοση των Λακεδαιμονίων, υπήρχε ένας αυτόχθονας βασιλιάς της Λακωνίας, ο Λέλεξ, του οποίου εγγονός ήταν ο Ευρώτας.

Από τον βασιλιά αυτόν, οι υποτελείς του ονομάστηκαν Λέλεγες.[4] Τέτοιες παραδόσεις στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν για όλα σχεδόν τα πανάρχαια φύλα της Ελλάδας.
Κατά τον Απολλώνιο τον Ρόδιο,[5] ο Λέλεγας ήταν αυτόχθων της Λακεδαίμονος, γιος ναϊάδας νύμφης. Γιος του Λέλεγα ήταν ο Ευρώτας, του οποίου η κόρη Σπάρτη, νυμφεύτηκε τον Λακεδαίμονα, γιο του Δία και της Ταϋγέτης.
Νεότερες θεωρίες

Ευρωπαίοι φιλόλογοι του 19ου αιώνα ανέπτυξαν τις εξής θεωρίες για τους Λέλεγες:
H. Kiepert, "Über den Volksstamm der Leleges", (in Monatsber. Berl. Akad., 1861, p. 114) θεώρησε τους Λέλεγες αυτόχθονες και τους συνέδεσε με τους Ιλλυριούς - Αρβανίτες.
K.W. Deimling, "Die Leleger" (Λειψία 1862), ορίζει την κοιτίδα τους στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία και τους φέρνει από εκεί στην Ελλάδα (ουσιαστικά η ελληνική άποψη).
G.F. Unger, "Hellas in Thessalien" (Philologus, supplement. ii., 1863), τους θεωρεί Φοίνικες.
Ο E. Curtius, Griechische Geschichte. (Βερολίνο 1878, τ.1), έφθασε στο σημείο να διακρίνει μία «Λελέγειο» φάση του Αιγαιακού πολιτισμού.
Οι «Ευρωπαίοι Λέλεγες» πρέπει να συνδεθούν με την ανεύρεση σε διάφορα μέρη τοπωνυμίων όπως «Πήδασος», «Λάρυμνα» και «Άβαι», τόσο στην Καρία όσο και στα παραπάνω μέρη της Ελλάδας. Αυτό ίσως υπήρξε το αποτέλεσμα κάποιας πρώιμης μεταναστεύσεως, ίσως, αντίθετα, ήταν η αιτία για τις θεωρίες περί Λελέγων. Πιθανότατα, τέλος υπήρχε, κάποιος διαδεδομένος προ-ινδοευρωπαϊκός πολιτισμός που συνέδεε χαλαρά αυτές τις χώρες, μία πιθανότητα πάνω στην οποία βασίσθηκαν πολλές σύγχρονες υποθέσεις.
Παραπομπές
Στράβων Γεωγραφικά Ζ, 321
Ηρόδοτος, Ιστορίες - Κλειώ, 171 (1.171).
Όμηρος, Ιλιάδα Κ
Παυσανίας, Λακωνικά, Γ 3.1.1.
Απολλώνιος ο Ρόδιος, Επιτομή, 3.10.3. Ανακτήθηκε 22/11/2009. (Αγγλικά)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ινδοευρωπαίοι – H Φυλή… Φάντασμα!

Χωρίς ίχνη, χωρίς κανένα μνημείο γραφτό ή οτιδήποτε !!!

Το πρώτο, που πρέπει να αναφερθεί είναι, ότι η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία είναι μια καθαρά γλωσσολογική θεωρία, σύμφωνα με την οποία η Σανσκριτική ήταν η κοινή μητέρα όλων των Ευρωπαϊκών γλωσσών ακόμη και την Ελληνικής!
Ο άνθρωπος, που την πρωτοδιετύπωσε, ήταν ένας Βρετανός δικαστής, ο Ουίλλιαμ Τζόουνς, ο οποίος υπηρετούσε στις Βρετανικές κτήσεις στην Ινδία στα τέλη του 18ου αιώνος. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε, λόγω της γλωσσικής συνάφειας ορισμένων λέξεων της Σανσκριτικής με τις Ευρωπαϊκές γλώσσες. Αλλά ο Τζόουνς δεν ήταν παρά ένας ερασιτέχνης γλωσσολόγος…
Ο πραγματικός θεμελιωτής της Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας ήταν ο Γερμανός Φραντς Μποπ (1791-1867).
Ο Μποπ ήταν αυτός, ο οποίος μελετώντας το έργο του Τζόουνς το συνέθεσε και το μετεξέλιξε στην λεγόμενη «Ινδογερμανική θεωρία», βάση της οποίας όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί, πέραν της υποτιθέμενης κοινής γλώσσης, είχαν και κοινή πολιτισμική κοιτίδα αλλά και κοινή καταγωγή!
Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει νομίζω να αναφερθεί, ότι για να εξάγει κανείς σωστά συμπεράσματα απ’ την αλληλουχία των γεγονότων, θα πρέπει η κριτική σκέψη να συμπλέει αρμονικά με την εποχή και το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτά διεξάγονται. Το ιστορικό πλαίσιο, στο οποίο έζησε ο Μπομπ περιελάμβανε αρχικά τις ταπεινώσεις της Πρωσσίας στις μάχες της Ιένα και του Άουερστάντ από τον Ναπολέοντα.Οι παραπάνω ήττες και η κατάληψη της Πρωσσίας από τα Γαλλικά στρατεύματα μοιραία οδήγησαν στην αφύπνιση του κοιμώμενου Γερμανικού γίγαντα και του Γερμανικού εθνικισμού.
Με την συντριπτική νίκη εναντίον του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815, η Γερμανική υπερηφάνεια κορυφώθηκε και μέσα σ’ αυτό το κλίμα της εθνικής ευφορίας, ο Μπομπ διετύπωσε

Η Ελλάδα στην Παλαιολιθική περίοδο

Η Παλαιολιθική εποχή αντιστοιχεί στη γεωλογική περίοδο του Πλειστόκαινου ή εποχή των Παγετώνων και καλύπτει το χρονικό διάστημα από 2 εκατομμύρια μέχρι 12.000 χρόνια περίπου πριν από σήμερα.
Στη διάρκεια της μακράς αυτής περιόδου σημειώθηκαν στην περιοχή του σημερινού ελλαδικού-αιγαιακού χώρου σημαντικές γεωμορφολογικές και κλιματολογικές αλλαγές, οι οποίες ήταν καθοριστικές για την πανίδα, τη χλωρίδα και για την επιβίωση του παλαιολιθικού ανθρώπου στην περιοχή.
Η πρωιμότερη ένδειξη ανθρώπινης παρουσίας στην Ελλάδα είναι το ανθρώπινο κρανίο που βρέθηκε στα Πετράλωνα Χαλκιδικής και ανήκει στον ανθρωπολογικό τύπο του Homo sapiens praesapiens.

Τα μέχρι στιγμής γνωστά ανθρωπολογικά και αρχαιολογικά ευρήματα επιτρέπουν τη διαίρεση της Παλαιολιθικής στην περιοχή του Αιγαίου σε Κατώτερη (350.000-100.000), Μέση (100.000-35.000) και Ανώτερη Παλαιολιθική (35.000-11.000 πριν από σήμερα).
Η κατοίκηση εντοπίζεται σε σπήλαια, βραχοσκεπές και σε υπαίθριες θέσεις. Ελάχιστες είναι μέχρι στιγμής οι θέσεις της Κατώτερης Παλαιολιθικής, ενώ περισσότερα είναι τα στοιχεία για τη Μέση και την Ανώτερη Παλαιολιθική.

Το γεγονός θα πρέπει να αποδοθεί εν μέρει στην έντονη τεκτονική δραστηριότητα στον ελλαδικό χώρο και στις αυξομειώσεις της θαλάσσιας στάθμης του Αιγαίου, που εξαφάνισαν κάθε ίχνος κατοίκησης από κάποιες γεωγραφικές περιοχές.
Παλαιολιθικά ευρήματα από τον ελλαδικό χώρο αναφέρονται για πρώτη φορά το 1867, ενώ οι πρώτες οργανωμένες έρευνες σε παλαιολιθικές θέσεις έγιναν στο διάστημα 1927-31 από τον Αυστριακό Markovits.

Η πρώτη ανασκαφή παλαιολιθικής θέσης πραγματοποιήθηκε το 1942, στο σπήλαιο Σεϊντί Βοιωτίας από το Γερμανό Stampfuss.

Η συστηματική όμως έρευνα της Παλαιολιθικής στην Ελλάδα έγινε στη δεκαετία 1960-1970 από αγγλικές, αμερικανικές και γερμανικές αποστολές στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και την Πελοπόννησο.
Οι αποστολές αυτές συνέταξαν το χάρτη με τις παλαιολιθικές θέσεις στον ελλαδικό χώρο.
Ο χάρτης αυτός εμπλουτίζεται από τη δεκαετία του 1980 και εξής διαρκώς με νέες θέσεις, που εντοπίζονται σε συστηματικές επιφανειακές έρευνες και ανασκαφές, οι οποίες πραγματοποιούνται από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού.
Στον παρακείμενο χάρτη σημειώνονται με κόκκινο χρώμα οι σημαντικότερες θέσεις για τη μελέτη της Παλαιολιθικής στην Ελλάδα.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν το σπήλαιο Θεόπετρα στη Θεσσαλία και το σπήλαιο Φράγχθι Ερμιονίδας, τα οποία κατοικήθηκαν σχεδόν χωρίς διακοπή σε όλες τις φάσεις της Παλαιολιθικής, καθώς επίσης και κατά τη Μεσολιθική περίοδο.
Η Oικονομία στην Παλαιολιθική περίοδο
H ανασύνθεση της παλαιολιθικής οικονομίας στην Eλλάδα βασίζεται κατά κύριο λόγο στη μελέτη της γεωμορφολογίας του χώρου κατά το Πλειστόκαινο, καθώς και στα αρχαιολογικά δεδομένα, τα οποία περιλαμβάνουν λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και κατάλοιπα φυτών και καρπών.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, οι οικονομικές δραστηριότητες του παλαιολιθικού ανθρώπου (400/350.000-11.000 πριν από σήμερα) αποσκοπούσαν στην εξεύρεση τροφής και περιορίζονταν στο κυνήγι ζώων, πτηνών και στη συλλογή γαστερόποδων (σαλιγκαριών), χόρτων και καρπών.

Oι δραστηριότητες αυτές γίνονταν ατομικά ή ομαδικά.
Tο κυνήγι είχε στόχο ένα ή περισσότερα ζώα (αγέλες) και διεξαγόταν στα πυκνά δάση (Ήπειρος, Λακωνία), στις στενές κοιλάδες (κοιλάδα Bοϊδομάτη), σε περάσματα που οδηγούσαν από τα βουνά στις πεδιάδες (Πηγές του Aγγίτη), αλλά και σε παράκτιες πεδιάδες (Ήπειρος, Aργολίδα).
Tα υπολείμματα οστών ζώων από τις βραχοσκεπές Kλειδί και Μποΐλα της Hπείρου δείχνουν ότι οι κυνηγοί γνώριζαν τις εποχιακές μεταναστευτικές συνήθειες των ζώων (π.χ. ελαφιών), και ότι η εμβέλειά τους επεκτεινόταν και στις παράκτιες περιοχές πέρα από την κοιλάδα του ποταμού Βοϊδομάτη.
Παράλληλα, τα υπολείμματα ψαριών και θαλάσσιων γαστερόποδων τεκμηριώνουν τις μεταναστευτικές κινήσεις των κυνηγών-ενοίκων των βραχοσκεπών αυτών κατά το τέλος της Ανώτερης Παλαιολιθικής (15.000-11.000 πριν από σήμερα).
’Aρκτοι, λιοντάρια των σπηλαίων, ρινόκεροι, μαμούθ, άλογα, λύκοι, κυρίως ελαφοειδή και αιγαγροειδή, αλλά και άγριοι ταύροι, χοίροι και όνοι, μικρά θηλαστικά (νυφίτσα, ασβός, κάστορας), τρωκτικά, πτηνά, ψάρια, θαλάσσια και χερσαία γαστερόποδα αναγνωρίστηκαν από τους παλαιοζωολόγους ανάμεσα στα υπολείμματα ζώων, που βρέθηκαν σε σπήλαια και βραχοσκεπές του ελλαδικού χώρου.

Εκτός από τα πυκνόφυτα, κωνοφόρα δάση, η χλωρίδα της εποχής περιλάμβανε, σύμφωνα με τις μελέτες παλαιοβοτανολόγων σε φυτικά κατάλοιπα από τη Θεόπετρα Θεσσαλίας και το Φράγχθι Eρμιονίδας, βελανιδιά, κολλιτσίδα, λιθόσπερμο, βοϊδόγλωσσα, κουφοξυλιά, αγριοαμυγδαλιά, αγριομπίζελο, αγριοτρίφυλλο, φακή, σμέουρο, παπαρούνα, λαθούρι κλπ.

Για το κυνήγι και την επεξεργασία της τροφής (εκδορά και τεμαχισμός) χρησιμοποιούνταν κατά κανόνα λίθινα, αλλά και οστέινα ή κεράτινα εργαλεία.
Yλικά κατάλληλα για την κατασκευή των λίθινων εργαλείων ήταν ο πυριτόλιθος και ο χαλαζίας, που προέρχονταν συνήθως από τη ζώνη δράσης των παλαιολιθικών κυνηγών (π.χ. κροκεάτης λίθος στη Λακωνία).
Eνδείξεις για διακίνηση πρώτων υλών σε μεγάλες αποστάσεις έχουμε από την κοιλάδα του Bοϊδομάτη.
Η πηγή του σκληρού πυριτόλιθου, που προτιμήθηκε από τον εύθραυστο πυριτόλιθο της περιοχής, εντοπίστηκε πέρα από την κοιλάδα.
H λατόμηση αυτής της πρώτης ύλης, θα πρέπει να συνδυαζόταν με τις μεγάλης εμβέλειας κυνηγετικές δραστηριότητες των παλαιολιθικών κυνηγών, που σημειώνονται κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική.
Tέλος, κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική, τεκμηριώνονται για πρώτη φορά στον ελλαδικό χώρο οι παρακάτω παραγωγικές δραστηριότητες:
η κατασκευή σκευών από ξύλο και πηλό (Θεόπετρα) και η εξόρυξη κόκκινης ώχρας από κοιτάσματα αιματίτη (Θάσος), προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως χρωστική ύλη ή για να εναποτεθεί σε ανθρώπινες ταφές!
Η Κοινωνία
Tα στοιχεία που αφορούν στην κοινωνική οργάνωση κατά την Παλαιολιθική εποχή είναι περιορισμένα, όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο (400/350.000-11.000 πριν από σήμερα), αλλά σε όλο τον κόσμο.
Θεωρείται ότι οι παλαιολιθικοί άνθρωποι συνδέονταν με δεσμούς συγγένειας και ζούσαν σε ολιγομελείς ομάδες 10 έως 30 ατόμων περίπου.

H διαδικασία κατασκευής λίθινων εργαλείων (εξεύρεση πρώτης ύλης και περαιτέρω επεξεργασία), το ομαδικό κυνήγι άγριων ζώων και η μετέπειτα διαδικασία τεμαχισμού και διατήρησής τους αποτελούν τις πρωιμότερες εκδηλώσεις κοινωνικής συμπεριφοράς και οργάνωσης.
Aπό τη Μέση Παλαιολιθική περίοδο, περίπου από το 120.000 πριν από σήμερα, αυξάνουν οι ενδείξεις συγγένειας και κοινωνικής συμπεριφοράς, όπως διαφαίνεται από ταφές παιδιών, νεαρών γυναικών και ανδρών, που βρέθηκαν σε σπήλαια της Eυρώπης (Γαλλία) και της Aσίας (Παλαιστίνη). Πρόκειται για τις πρώτες ενδείξεις σεβασμού προς τον άνθρωπο και πίστης στη μεταθανάτια ζωή, και αποτελούν πνευματικές εκφράσεις του ανθρώπου του τύπου Νεάντερταλ.
Eίναι χαρακτηριστικό ότι ο ενταφιασμός γίνεται στα σπήλαια και τις βραχοσκεπές, τα βασικά καταφύγια του παλαιολιθικού ανθρώπου, σε λάκκους που ανοίγονται για να δεχθούν αδιακρίτως άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Οι ταφές συνοδεύονται από ταφικές προσφορές (κτερίσματα) της κοινωνικής ομάδας, όπως εργαλεία, κέρατα ζώων ή άνθη.
Σε πολλές περιπτώσεις, το πρόσωπο ή το σώμα του νεκρού στολίζεται με ώχρα, το λεγόμενο "χρυσό" της Παλαιολιθικής.

Aντίστοιχα έθιμα διαπιστώνονται και στις πολυάριθμες ταφές ανθρώπων του Homo sapiens sapiens (σύγχρονου ανθρώπου), που χρονολογούνται στην Ανώτερη Παλαιολιθική (35.000-11.000 πριν από σήμερα).
Tαφές της περιόδου αυτής προέρχονται από το σπήλαιο της Θεόπετρας Θεσσαλίας (14.500 π.Χ.) και πιθανόν και από το Απήδημα Μάνης (30.000 πριν από σήμερα).

Τα ευρήματα αυτά αποτελούν τις πρώτες βεβαιωμένες ενδείξεις σεβασμού και φροντίδας προς τους νεκρούς στον ελλαδικό χώρο.

Mοναδική για την Eλλάδα είναι η ύπαρξη ορυχείου αιματίτη στη Θάσο, όπου, από την Ανώτερη Παλαιολιθική, πραγματοποιούνταν εξόρυξη κόκκινης ώχρας, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως χρωστική ύλη ή για να εναποτεθεί σε ανθρώπινες ταφές!
Tο έργο αυτό απαιτούσε ασφαλώς κοινό προγραμματισμό και συνεργασία της ανθρώπινης ομάδας.

Aπό την προχωρημένη Ανώτερη Παλαιολιθική πληθαίνουν τα στοιχεία στολισμού και κατ΄ επέκταση κοινωνικού συμβολισμού: διάτρητα δόντια αρκούδας και ελαφιού, όστρεα με οπή ανάρτησης.
Τέλος, από την Τελική Παλαιολιθική, διαπιστώνεται, με βάση τη διασπορά των ευρημάτων, μια αυστηρότερη κατανομή δραστηριοτήτων σε σπήλαια και βραχοσκεπές (Κλειδί Hπείρου).
Η διάκριση χώρου συγκέντρωσης της ομάδας και παρασκευής τροφής γύρω από την εστία, ζώνης ανάπαυλας και ύπνου και ζώνης κατασκευής εργαλείων φανερώνει μικρά και ευέλικτα κοινωνικά σχήματα, ικανά να οργανώσουν τη σκληρή τους καθημερινότητα.

Πολιτισμός
Πολιτισμός είναι το σύνολο των πνευματικών επιτευγμάτων του ανθρώπου, τα οποία είτε εκφράζονται με τον προφορικό και τον γραπτό λόγο είτε αποτυπώνονται στην ύλη με διάφορες μορφές.
Οι πνευματικές κατακτήσεις του παλαιολιθικού ανθρώπου ανιχνεύονται αποκλειστικά στα αρχαιολογικά ευρήματα, ακίνητα και κινητά, δηλαδή στους χώρους που κατοίκησε και τάφηκε, και στα αντικείμενα που χρησιμοποίησε (π.χ. εργαλεία).

Στα υλικά αυτά κατάλοιπα καταγράφεται συγχρόνως η μελέτη της φύσης, του κλίματος και της συμπεριφοράς των ζώων, αλλά και οι τρόποι με τους οποίους ο παλαιολιθικός άνθρωπος κατόρθωσε να επιβιώσει στις αντίξοες συνθήκες της εποχής των Παγετώνων.
Η επιλογή προσωρινού καταφύγιου (π.χ. σπήλαιο, κατάλυμα από οστά μαμούθ), η ανακάλυψη της φωτιάς (περίπου 700.000 χρόνια πριν από σήμερα), η επιλογή κατάλληλων πετρωμάτων για την κατασκευή ανθεκτικών όπλων και εργαλείων, η συνεχής βελτίωση των τεχνικών κατασκευής εργαλείων και των κυνηγετικών μεθόδων, ο ενταφιασμός των νεκρών και η τέχνη αποτελούν τα πρωιμότερα επιτεύγματα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το έναυσμα για τη δημιουργία της παλαιολιθικής τέχνης έδωσε η ανάγκη του ανθρώπου για επιβίωση.

Έτσι, την πρωιμότερη μορφή τέχνης στον πλανήτη μας, αποτελούν τα εργαλεία και όπλα. Από τον ελλαδικό χώρο προέρχονται πολυάριθμα εργαλεία από λίθο, οστό και κέρατο (χειροπελέκεις, αιχμές βελών, ξέστρα, λεπίδες, βελόνες, σπάτουλες κλπ.).
Από την Τελική Ανώτερη Παλαιολιθική (25.000-11.000 πριν από σήμερα) πληθαίνουν οι ενδείξεις σεβασμού προς το άτομο και ενταφιασμού του (Θεόπετρα), ενώ η εξόρυξη κόκκινης ώχρας στο λατομείο της Θάσου υποδηλώνει τη χρήση της για την κόσμηση του νεκρού. Πολύ πιθανή είναι και η κόσμηση του σώματος εν ζωή, μια και αυτή η πολύτιμη χρωστική ύλη -ο "χρυσός" της Παλαιολιθικής- φυλασσόταν αμέσως μετά την εξόρυξη σε θήκες από ελαφοκέρατα.
Από την ίδια περίοδο χρονολογούνται και τα πρώτα κοσμήματα από δόντια αρκούδας, ελαφιού καθώς και σαλιγκάρια με οπή ανάρτησης, τα οποία αποτελούν στοιχεία κοινωνικού συμβολισμού. Στα δείγματα παλαιολιθικής τέχνης από την Ελλάδα συγκαταλέγεται και οστό ζώου με εννέα εγχάρακτες, παράλληλες γραμμές, το οποίο προέρχεται από το σπήλαιο της Θεόπετρας.

Από το σπήλαιο Σαρακινό του Πηλίου, προέρχονται δύο πλακίδια από σχιστόλιθο με εγχάρακτες παραστάσεις ανθρώπινων μορφών, καλυβών, ζώων (αιγαγροειδούς και ερπετού) και καμακιού.

Από την περιοχή του Πηλίου προέρχεται επίσης και στιλπνό αντικείμενο με εγχάρακτη παράσταση άγριου αλόγου.

Μνημεία παλαιολιθικής τέχνης, όπως βραχογραφίες και μικροπλαστική, όμοια με εκείνα της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης δεν έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής στην Ελλάδα.


πηγή
ellinikoarxeio.com

Πελασγοί – Αιγηίς και «το κουρελιασμένο υλικό των μύθων»

Από το βιβλίο του Μ.ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ "Το Μεγάλο ψέμα"

«Αν η λογική επεξεργασία δεν είναι ικανή να μεταβληθεί σε τεκμήριο τότε οι ανθρώπινοι αυτοί θησαυροί (του μύθου) κινδυνεύουν να μην γίνουν ποτέ βοήθημα στην ζωή μας».
Η. Τσατσόμοιρος

«Κουρελιασμένο υλικό» αποκάλεσε ο συγγραφέας τα αποκαΐδια του ελληνισμού που ως εκ θαύματος διασώθηκαν, πρώτα από την μανία των εχθρών του κι έπειτα απ’ την μανία του τιτάνα χρόνου που δρα ανελλιπώς εναντίων μας.
Είναι ικανά όμως αυτά τα «κλάσματα» του Ελληνισμού να μας δώσουν την εικόνα της ένδοξης προϊστορίας του;

«Πρίν από εκατό χιλιάδες χρόνια στον ελληνικό χώρο και ιδιαίτερα στην Θεσσαλική λεκάνη που σχηματίζεται από ένα κλοιό βουνών, τον Όλυμπο, το Πήλιο, την Όσσα και τον Κίσσαβο υπήρχε μια τεράστια λίμνη, απομεινάρια της οποίας είναι η λίμνη Βοϊβηίδα ή Κάρλα.
Η έκταση της Βοϊβηίδας προτού αποξηρανθεί έφτανε τα 114 Τετρ. Χιλιομ.
Γύρω από την τεράστια αρχική λίμνη ζούσαν άνθρωποι… είναι η αυγή του Πολιτισμού.
Έτσι ξεκινούν οι ανθρωπολόγοι και οι γεωλόγοι την ιστορία του ελληνικού χώρου».

Κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει την αρχή της θρησκευτικής σκέψης, μα ίσως ο θεσσαλικός χώρος και οι παραλίμνιοι οικισμοί του να φιλοξένησαν τη λατρεία του αρχέγονου Ωκεανού ή του Ουρανού.
Κι αν είναι νωρίς να μιλήσουμε για θρησκευτική σκέψη, μπορούμε αβίαστα να δεχθούμε ότι ο Θεσσαλικός κάμπος φιλοξένησε προϊστορικούς οικισμούς και έθρεψε την προγονική σκέψη για χιλιετηρίδες.
«Ανασκαφαί εις Θεσσαλίαν το 1958 απέδειξαν δι’ αναμφισβητήτων τεκμηρίων την ύπαρξη παλαιολιθικού πολιτισμού ηλικίας 30-100 χιλιάδων ετών. Ενώ τα πιθανά ίχνη (εργαλεία χειροποίητα) ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το όριο αυτό».

Τι έχουν να πουν όμως για πλησιέστερες σε μας περιόδους οι έρευνες;
Να ποια εικόνα διαμορφώνεται κάτω από τη μελέτη των συγκεντρωμένων στοιχείων για τον ελλαδικό χώρο.
Πριν από 25-30 Χιλιάδες χρόνια, στο χώρο που σήμερα είναι τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου, εκτείνονταν μια μεγάλη κοιλάδα τεμαχισμένη από δύο μεγάλες λίμνες.
Η κοιλάδα αυτή (Αιγηίς των γεωλόγων) καλυπτόταν από καταπράσινα δάση και χλοερούς λειμώνες, ήταν δε μια πραγματική Όαση μια κι ερχόταν κλιματολογικά με το εύκρατο κλίμα της σε πλήρη αντίθεση προς την υπόλοιπη ευρωπαϊκή ενδοχώρα, η οποία καλυπτόταν τότε από βαρύ περιοδικό παγετώνα.
Τον τελευταίο περιοδικό παγετώνα του οποίου τώρα διερχόμεθα την μεταπαγετώνιο περίοδο.

Κάποτε όμως ο παγετώνας άρχισε μετά παρέλευση χιλιετηρίδων να υποχωρεί.
Ενδιαφέρουσα είναι η άποψη ότι η μικρότερη διάρκεια αυτού του τελευταίου παγετώνα και η ξαφνική υποχώρησή του οφείλεται

Στο σπήλαιο Διρού πριν 9000 χρόνια

Με θέα σε έναν ήσυχο ελληνικό όρμο η Σπηλιά της Αλεπότρυπας περιέχει λείψανα από οικισμό Λίθινης Εποχής, τάφους, μια λίμνη και μια αμφιθεατρική αίθουσα στην οποία έχουν πραγματοποιηθεί απίστευτες τελετές που έλαβαν χώρα πριν, τουλάχιστον, 5.000 χρόνια.
Όλα αυτά ήταν σφραγισμένα από τον κόσμο μέχρι τους σύγχρονους καιρούς και οι επιστήμονες μόλις τώρα αναφέρουν αυτά τα οποία παρέμειναν εκεί μέσα.

«Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας νεολιθικός οικισμός σε όλην την Ευρώπη, όπως αυτός εδώ- με τόσες
πολλές ταφές», λέει η αρχαιολόγος Αναστασία Παπαθανασίου από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, διευθύντρια της Ομάδας Έργου του σπηλαίου του Δυρού.

Η ομάδα έχει αποκαλύψει μέχρι στιγμής περίπου 160 ταφές στο εσωτερικό του σπηλαίου και χρονολογούνται από 7.000 έως 5200 χρόνια πριν, όταν άρχισε να εξαπλώνεται η γεωργία στην Ευρώπη.
Στο εσωτερικό, το σπήλαιο καλύπτεται από ένα λιπαρό στρώμα στάχτης που προκλήθηκε από τις τελετουργικές πυρκαγιές που πραγματοποιήθηκαν στους τάφους που υπάρχουν εκεί.

«Η διατήρησή τους είναι εξαιρετική», λέει η Παπαθανασίου. Από τα διατηρημένα πράγματα διαπιστώνεται ότι οι αγρότες της Λίθινης Εποχής είχαν μια βαρύτητα στη βρώση του κριθαριού και του σίτου με λίγο κρέας ή ψάρι.
Οι αναλύσεις των θαμμένων σκελετών δείχνουν ανθρώπους που δεν διαφέρουν πολύ από τους σημερινούς ανθρώπους της Μεσογείου – σχεδόν στο ύψος των σημερινών Ελλήνων- αν και είναι ελαφρώς αναιμικοί λόγω της έλλειψης του κρέατος στη διατροφή τους».

Περίπου το 31 τοις εκατό των θαμμένων κρανίων εμφανίζουν μία κληρονομική γραμμή, όπου οι πλάκες των οστών συναντιούνται πάνω από το μέτωπο, που δείχνουν συγγένεια, λέει η Παπαθανασίου και θα προσθέσει ότι τα κρανία, επίσης, έχουν πολλά σημεία από επουλωμένα χτυπήματα και κοψίματα. «Πάλεψαν πολύ».
«Ζούσαν σε ένα χωριό έξω από τη σπηλιά», λέει ο Mike Galaty του Millspas College στο Τζάκσον του Μισσισιπή (ΗΠΑ), με τον συνδιευθύνοντα του ερευνητικού έργου, William Parkinson του Field Museum του Σικάγο.
«Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς γινόταν στη διάρκεια του τελετουργικού, αλλά φαίνεται ότι θυσίαζαν ζώα, έσπαγαν αγγεία και άλλα κεραμικά και δημιουργούσαν μεγάλες φωτιές στο εσωτερικό της σπηλιάς».

Ο Έλληνας αρχαιολόγος Γιώργος Παπαθανασόπουλος, ο οποίος ήταν επικεφαλής των ανασκαφών στην τοποθεσία από την αρχή που έγινε τη δεκαετία του 1970, πιθανολογεί ότι η αρχαία ελληνική έννοια του Άδη, μία ζοφερή και ομιχλώδης κατοικία των νεκρών- μπορεί να έχει τις ρίζες της στις τελετουργίες που λάβαιναν χώρα στο σπήλαιο.

Η πρώτη εκ νέου ανακάλυψη του σπηλαίου έγινε από εντόπιους το 1958 και οι Έλληνες αξιωματούχοι του τουρισμού την είδαν ως τουριστική έλξη.
Όταν οι αρχαιολόγοι συνειδητοποίησαν τι κρυβόταν εκεί, έκαναν προσπάθειες να μην ποδοπατηθεί ο χώρος από τους τουρίστες.
Κατά τα επόμενα χρόνια το σπήλαιο του Δυρού θα χαρτογραφηθεί σε όλη την έκτασή του καθώς και ο χώρος του οικισμού της Λίθινης Εποχής, γύρω από τον κόλπο.
Αλεπότρυπα: Η σπηλιά που ενέπνευσε την πύλη του Άδη;

Ένα σπήλαιο με έκταση όσο 4 γήπεδα ποδοσφαίρου και με την δική του υπόγεια λίμνη μπορεί να είναι το μέρος που ενέπνευσε το πανάρχαιο μύθο για τον θεό του κάτω κόσμου, τον Άδη, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους.
Η σπηλιά, με το όνομα Αλεπότρυπα, έστεκε ανεξερεύνητη για αιώνες στον κόλπο του Διρού στην Μάνη, ώσπου ένας άνδρας που είχε βγάλει το σκύλο του βόλτα βρήκε μια μικρή της είσοδο γύρω στο 1950.
Οι ειδικοί πέρασαν τις τελευταίες δεκαετίες κάνοντας ανασκαφές στην σπηλιά και πιστεύουν ότι εκατοντάδες ήταν οι άνθρωποι που έμειναν μέσα στην Αλεπότρυπα, κάνοντάς την έτσι ένα από τα παλαιότερα προϊστορικά χωριά στην Ευρώπη, μέχρι την κατάρρευση της εισόδου της που έθαψε όλους τους κατοίκους της ζωντανούς πριν 5000 χρόνια.

Οι αρχαιολόγοι τώρα φέρνουν στο φως εργαλεία, πήλινα αγγεία, οψιανούς (ηφαιστιογενή πετρώματα), καθώς και ασημένια και χάλκινα αντικείμενα που χρονολογούνται από την Νεολιθική εποχή, που ξεκίνησε περίπου πριν 9000 χρόνια, λίγο πριν την εποχή του Λίθου.

Όμως το πιο σημαντικό εύρημα – ότι η σπηλιά χρησιμοποιούταν ως νεκροταφείο και για ταφικές τελετές – οδήγησε τους αρχαιολόγους ερευνητές στο να πιστεύουν ότι μπορεί να ενέπνευσε τον μύθο του κάτω κόσμου του Άδη.

Ο πρώτος αρχαιολόγος που έκανε ανασκαφές μέσα στην Αλεπότρυπα, Γιώργος Παπαθανασόπουλος (φωτό), υποστηρίζει ότι για τους Νεολιθικούς κατοίκους, η σπηλιά ήταν ο κάτω κόσμος του Άδη.
Σύμφωνα με τον Μάικλ Γκάλατι, αρχαιολόγο απ΄το Κολέγιο Μιλσαψ του Μιζούρι, : «Μπορείς εύκολα να διακρίνεις γιατί ο Γιώργος Παπαθανασόπουλος έκανε αυτήν την υπόθεση. Το σπήλαιο όντως δίνει την εντύπωση του κάτω κόσμου, με τον Άδη και τον ποταμό Αχέροντα.
Η Αλεπότρυπα υπήρξε ακριβώς πριν την εποχή του Μπρούντζου στην Μυκηναϊκή Ελλάδα, οπότε είναι σαν να βλέπει κανείς την ανάδυση των πραγμάτων που οδήγησαν στην εποχή των ηρώων στην Ελλάδα.
Φανταστείτε το μέρος αυτό να φωτίζεται από δαδιά, γεμάτο ανθρώπους που ανάβουν φωτιές και καίνε του νεκρούς.
Tα ταφικά μνημεία και οι τελετές που έλαβαν χώρα δίνουν στην σπηλιά την αίσθηση το κάτω κόσμου. Είναι σαν τον Άδη, συμπληρωμένο από τον ποταμό Αχέροντα.»

Ο Έλληνας αρχαιολόγος ανέκαθεν υποστήριξε ότι η σπηλιά ήταν ένας τόπος προσκυνήματος όπου ετάφησαν επιφανείς άνδρες, δίνοντας την εντύπωση ότι επρόκειτο για την πραγματική είσοδο στον Άδη, την πηγή της ελληνικής γοητείας για τον κάτω κόσμο.

Το σπήλαιο είναι μακρύτερο από 1000 μέτρα και έχει μία τεράστια κεντρική αίθουσα, όμως οι αρχαιολόγοι έχουν πολύ δρόμο ακόμα για να εξερευνήσουν ολόκληρο αυτό το θαύμα της φύσης.
Ο κ.Γκάλατι πρόσθεσε: «Δεν ξέρουμε πόσο πιο βαθιά φτάνει η σπηλιά. Με κάθε επιφύλαξη, εάν συνεχίσουμε έτσι μπορεί να βρούμε μέχρι και Νεάτερνταλ εκεί κάτω. Απλά δεν έχουμε σκάψει ακόμα τόσο βαθιά ώστε να μπορούμε να εξακριβώσουμε κάτι τέτοιο».
Εκπληκτική ανακάλυψη στο Διρό: Βρήκαν τάφο με ζευγάρι σε στάση εναγκαλισμού – Τον αρχαιότερο στον κόσμο
Μια διπλή αδιατάρακτη ταφή νεαρών ενηλίκων, άνδρα και γυναίκας, σε στάση εναγκαλισμού, καθώς και μια δεύτερη διπλή αδιατάρακτη ταφή νεαρών ενηλίκων, άνδρα και γυναίκας, σε εξαιρετικά συνεσταλμένη στάση σε συνάφεια με σπασμένες αιχμές βελών, αποτελούν δύο από τα σημαντικότερα ευρήματα της ανασκαφής στη θέση «Ξαγκουνάκι» στον περιβάλλοντα χώρο του σπηλαίου Αλεπότρυπα, που εντάσσεται στο πενταετές Ανασκαφικό και Μελετητικό έργο Διρού.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού:Μια διπλή αδιατάρακτη ταφή νεαρών ενηλίκων, άνδρα και γυναίκας, σε στάση εναγκαλισμού, καθώς και μια δεύτερη διπλή αδιατάρακτη ταφή νεαρών ενηλίκων, άνδρα και γυναίκας, σε εξαιρετικά συνεσταλμένη στάση σε συνάφεια με σπασμένες αιχμές βελών αποτελούν δυο από τα σημαντικότερα ευρήματα της ανασκαφής στη θέση «Ξαγκουνάκι» στον περιβάλλοντα χώρο του σπηλαίου Αλεπότρυπα, που εντάσσεται στο πενταετές Ανασκαφικό και Μελετητικό έργο Διρού.
Οι ταυτόχρονες διπλές ταφές δεν είναι συχνό φαινόμενο και πολύ περισσότερο συχνό αρχαιολογικό εύρημα. Επιπλέον οι διπλές ταφές σε στάση εναγκαλισμού είναι εξαιρετικά σπάνιες και αυτή του Διρού αποτελεί μια από τις αρχαιότερες του κόσμου, αν όχι την αρχαιότερη, μέχρι σήμερα.
Έχει χρονολογηθεί με άνθρακα C14 στο 3800 π.Χ., ενώ ανάλυση DNA των οστών των δύο ατόμων απέδειξε ότι πρόκειται για έναν άνδρα και μία γυναίκα.

Σε στρώματα της Τελικής Νεολιθικής από το 4200 ως το 3800 π.Χ. αποκαλύφθηκαν επίσης: διπλή αδιατάρακτη, πρωτογενής παιδική ταφή σε αγγείο, καθώς και αδιατάρακτη ταφή εμβρύου.
Το πρόγραμμα, που ολοκληρώθηκε το 2014, πραγματοποιήθηκε υπό τη διεύθυνση του επίτιμου εφόρου Αρχαιοτήτων Δρος Γ.Α. Παπαθανασόπουλου από διεπιστημονική ομάδα της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας Νοτίου Ελλάδας (υπεύθυνη Δρ. Α. Παπαθανασίου) σε συνεργασία με Έλληνες και ξένους επιστήμονες και υπό την εποπτεία των Ε΄ΕΠΚΑ και 5ης ΕΒΑ.
Στόχο του είχε την ολοκλήρωση των ερευνών και την προετοιμασία της δημοσίευσης των αποτελεσμάτων της μακροχρόνιας ανασκαφής στο σπήλαιο Αλεπότρυπα και την ανασκαφική διερεύνηση του περιβάλλοντος χώρου.

Νέες χρονολογήσεις και εξειδικευμένες αναλύσεις διεύρυναν σημαντικά την περίοδο χρήσης του σπηλαίου από την Αρχαιότερη ως την Τελική Νεολιθική (6.000-3.200 π.Χ.) και επιβεβαίωσαν την μακροχρόνια λειτουργία του ως οικιστικού και ταφικού χώρου.
Στα υπερκείμενα στρώματα αποκαλύφθηκε κυκλικό οστεοφυλάκιο, διαμέτρου τεσσάρων μέτρων, ορισμένο από αργούς λίθους, που φέρει βοτσαλόστρωτο δάπεδο.

Μεγάλη ποσότητα ανθρώπινων σκελετικών καταλοίπων που αντιπροσωπεύουν δεκάδες ατόμων, περισυλλέχθηκε από την επιφάνεια του δαπέδου σε συνάφεια με χαρακτηριστικά ευρήματα της ΥΕ ΙΙΙ (Μυκηναϊκής Εποχής) όπως κεραμική, χάντρες, εγχειρίδιο.
Η συγκεκριμένη αρχιτεκτονική κατασκευή για την προσχεδιασμένη μεταφορά και δευτερογενή ταφή δεκάδων ατόμων, αποτελεί μοναδικό παράδειγμα στην Μυκηναϊκή εποχή.

Μουσείο Νεολιθικού Πολιτισμού Διρού
Στην είσοδο του προϊστορικού σπηλαίου της Αλεπότρυπας στο Διρό, εκτίθενται τα ευρήματα των ανασκαφών που έφεραν στο φως τη ζωή μιας πολυάνθρωπης και δυναμικής νεολιθικής κοινότητας που έζησε και άκμασε εντός του σπηλαίου από το 5300 ως το 3200 π.Χ.
Το σπήλαιο, που ανακαλύφθηκε τυχαία το 1958, εξερευνήθηκε συστηματικά για τέσσερις δεκαετίες από τον αρχαιολόγο Γ. Παπαθανασόπουλο.
Οι ανασκαφές έφεραν στο φως σπουδαία ευρήματα με τα παλαιότερα από αυτά να χρονολογούνται το 6000 π.Χ.

Η έκθεση περιλαμβάνει νεολιθικά ειδώλια, λίθινα και οστέινα εργαλεία, πήλινα αγγεία, σύνεργα υφαντικής, όπλα, κοσμήματα και πολλά μικροαντικείμενα που υποδηλώνουν τον πλούτο και το μέγεθος της νεολιθικής κοινότητας του Διρού.
Τη συλλογή ολοκληρώνουν οστά θηραμάτων, ευρήματα από ομαδική ταφή και ο ανθρώπινος σκελετός μιας γυναίκας που τοποθετείται στην τελευταία περίοδο κατοίκησης του σπηλαίου (3200 π.Χ.) πριν αυτό φραχτεί από μεγάλο σεισμό.

Μέσα στο φυσικό χώρο του σπηλαίου, το Μουσείο φέρνει τον επισκέπτη κοντά στον τρόπο ζωής, τις καθημερινές συνήθειες, τα τελετουργικά και τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις των ανθρώπων της νεολιθικής εποχής.

Στο προϊστορικό σπήλαιο της Αλεπότρυπας, σε έναν χώρο με μοναδική αρχαιολογική σπουδαιότητα αναφορικά με τη Νεολιθική εποχή, λειτουργεί η έκθεση του Μουσείου Νεολιθικού Πολιτισμού Διρού.
Τα ευρήματα των ανασκαφών του αρχαιολόγου Γ. Παπαθανασόπουλου υποδηλώνουν ότι εδώ άκμασε και αναπτύχθηκε μια πολυάνθρωπη δυναμική κοινωνία που εξελίχτηκε σε σημαντικό ναυτικό και εμπορικό κέντρο. Νεότερες μάλιστα μετρήσεις τοποθετούν χρονικά τα πρώτα ευρήματα στο 6000 π.Χ.
Δίπλα στην είσοδο ο επισκέπτης βλέπει το σχεδιάγραμμα του σπηλαίου καθώς και έναν χάρτη με τα κυριότερα κέντρα νεολιθικού πολιτισμού που έχουν εντοπιστεί στη χώρα.
Στην πρώτη αίθουσα εκτίθενται τα ευρήματα καθημερινής χρήσης, όπως εργαλεία και όπλα κατασκευασμένα από λίθο, κόκκαλο, χαλκό και τον πολύτιμο για την εποχή οψιανό Μήλου, σύνεργα υφαντικής -οστέινες βελόνες και σφοντύλια- πήλινα και μαρμάρινα ειδώλια, κοσμήματα από οστά, λίθο και άργυρο και διάφορα άλλα μικροαντικείμενα, που δηλώνουν τον πλούτο, την έκταση και το υψηλό επίπεδο ζωής της νεολιθικής κοινότητας του Διρού.
Στην ίδια αίθουσα ο επισκέπτης βλέπει τα οστά των θηραμάτων που βρέθηκαν εντός τους σπηλαίου, από βόδια, αιγοπρόβατα, ψάρια και μαλάκια ενώ σημειώνεται ότι οι ανασκαφές εντόπισαν εστίες για φωτιά, αποθήκες τροφίμων και διάφορες άλλες λιθόκτιστες κατασκευές.

Στο βάθος της αίθουσας, εκτίθενται πήλινα αγγεία με ανάγλυφη και ζωγραφιστή διακόσμηση καθώς και ευρήματα από την ομαδική ταφή που έφεραν στο φως οι ανασκαφές του Γ. Παπαθανασόπουλου τη δεκαετία του ’90, και χρονολογούνται την τελευταία περίοδο κατοίκησης του σπηλαίου πριν αυτό φραχθεί από μεγάλο σεισμό (3200 π.Χ.)
Στο κέντρο της αίθουσας, εκτίθεται, όπως ακριβώς βρέθηκε, ο σκελετός μιας νεαρής γυναίκας.
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα των ερευνών, η Αλεπότρυπα χρησιμοποιήθηκε στην Νεώτερη και Τελική Νεολιθική εποχή 5300-3200 π.Χ., κι είχε συνεχή κατοίκηση για 2500-3000 χρόνια.
Το σπήλαιο, που εντοπίστηκε το 1958 από τους σπηλαιολόγους Γιάννη και Άννα Πετροχείλου, έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα σημαντικότερα νεολιθικά σπήλαια της Ευρώπης.
Μέσα από την έκθεση ο επισκέπτης έρχεται κοντά στις καθημερινές συνήθειες, τα τελετουργικά και τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις των ανθρώπων της νεολιθικής εποχής, αποκτώντας μια ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής του Νεολιθικού ανθρώπου.
ΣΥΝΈΒΑΛΛΑΝ
Στέλιος Παπαναστασίου
apocalypsejohn.com
www.manivoice.gr/
www.echedoros-a.gr
Φωτογραφία.
lakonistas
Golden Greece
G Venizeleas
Χ Κανάκης
ellinondiktyo.blogspot.gr